AksitAbraxas...

Starbucks'a Hayır!

2010-09-25T19:40:00.002+03:00

Çok hastayım tosuncuklarım.
Dün arkadaşlarımla birlikte okuldan sonra Taksim'e gittim. Alışveriş falan yapmayı düşünüyorduk ama ilk önce Starbucks'da kahve içelim dedik. Alışkanlıklarından bir türlü vazgeçemeyen ben yine White Chocolate Mocca aldım. Biraz dinlendikten ve kahvelerimizi içtikten sonra İstiklal'deki mağazalar ve pasajlara bakmaya başladık. Her zaman olduğu gibi yine bir şey bulamadım. Bizim kızlar da t-shirt falan aldılar bir iki tane. Bu arada bir taraftan da dedikodu kazanını kaynatmaktaydık, aman tanrım ne kadar uzun zamandır görüşmemişiz. Dedikodu üstüne dedikodu. :)
Sonra bir tane elbise gördük. Daha doğrusu ben görmedim, bizim kızlar görmüşler. "Giy giy giy!" diye tutturdular. Zaten saatlerce gezmekten altıma edecektim, bir de kabinde elbise giymek için o halde sıra bekleyemezdim. Oracıkta giydim üstüme ama giymemle çıkarmam bir oldu, çok iğrenç olmuştu çünkü. :)
Sonra ordan çıkıp İstiklal'in son tarafındaki Starbucks'a gittik, wc'ye girmek için. Normalde herkes burger'a gidiyor ama biz bir değişiklik yapalım dedik. Oradan da Mangal Keyfi'ne geçtik ve herkes karnını doyurduktan sonra gezmelere tekrar döndük. Mango'dan çıkacağımız sırada yağan yağmuru görünce olduğumuz yerde kalakaldık. Bir süre Mango'da mahsur kaldıktan sonra "Yeter ulan" diyip attık kendimizi sokağa ve oje almaya gittik. Ben kendime iki tane oje aldım ama bir tanesini bizimkiler hiç beğenmedi ama ben beğendim banane. :)
İşimiz bittikten sonra tekrar Starbucks'a gittik. Hayatımda hiç bu kadar çok gittiğim olmamıştı, reklam olarak algılanmasın yani. :)
Saat 22.00 gibi artık eve gitmeye karar verdik, zaten hava çok kötüydü. Otobüse bindiğimde teyzemin iki arkadaşıyla karşılaştım. Teyzemle iki senedir görüşmüyorum. Neyse işte teyzemin yanında çalışan arkadaşı da onun yanından ayrılmış, başka bir yerde çalışmaya başlamış. Diğeri de görüşmüyormuş falan filan... Valla aslında bir taraftan üzüldüm. Yol uzun olduğundan baya konuştuk.
Eve geldiğimdeyse çok yorgundum ve halâ da çok yorgunum. Midem falan çok kötü durumda. Zaten Starbucks'un kahveleri beni hep hasta eder. :) Kendime gelemedim resmen, bir daha içmeyeceğim... Galiba. :)

aksitabraxas
25.09.2010

Sevgili Günlük

2010-09-21T21:57:00.007+03:00

Kabus geri döndü!
Yazın okul kapandıktan bir süre sonra bölümümle ilgili olarak staja başlamıştım, daha sonra da ehliyet kursuna gittim ve kendime pek vakit ayıramadım.
Stajımı farklı bir ilde yaptım, staj boyunca da bir yakınımızın yanında kaldım ve staj defterimin her bir sayfası beyazlık ve el değmemişlik konusunda birbiriyle yarış halinde. Hâl böyle olunca ben de bugün oturdum ve defteri doldurmaya başladım. Henüz iki sayfa yazdım, bu benim aşırı mükemmeliyetçi tutumumdan kaynaklanıyor sanırsam. Bu yüzden işim oldukça zor, üstelik dün okullar açıldı. Dersler yoğunlaşmaya başlamadan staj defteri olayına son noktayı koymam lazım. Defteri doldurduktan sonra staj yaptığım kuruma onaylatmam da gerekiyor zaten. O işi de posta veya kargoyla yapmam, bizzat gidip görmem lazım. Evhamlı olmak böyle bir şey a dostlar! :)
Uyku problemimi de halletmem gerekiyor, arkadaşlarımdan duyduğuma göre dersler erken saatlerde başlıyormuş. Evet, ders programına henüz bakmadım. Hiç içimden gelmiyor açıkçası. Neyse işte bütün yaz sabahlara kadar oturmaktan bugün erken kalkıp okula gidemedim. Gerçi ilk gün baya yorulmuştum, onun da etkisi var sanırım ama bundan sonra öyle bir lüksüm yok. Zaten son sınıf oldum. Zaman nasıl geçiyor anlamıyorum ki...
Yarın okula gidip bu dönemin derse girme sezonunu açıyım diyorum, daha ders kaydı yaptırıcam ve özel istek üzerine hocalardan biriyle görüşcem. İnşallah hocayı bulamam okulda. :)
Alakasız olacak ama geçenlerde Ankara'ya gitmiştim. Babama cep telefonunda mesaj yazmayı öğrettim isteyince. Buradan babama sesleniyorum (nasılsa yazdıklarımı okumuyor yıhyıhyıh!) :
Tamam baba seni çok seviyorum da, dakika başı mesaj atmana gerek yok! Bir de sevgili kardeşime yazdığın mesajları da bana yolluyorsun, hiç olacak iş mi! Bak çemkirme moduna girdim üçüncü günde.
Neyse millet zaten çok acıktım, dört gün önce başlattığım et yememe eylemine yarım saatlik ara vermem gerekiyor. Benim hafıza gidik biliyorsunuz, sonra kafam çalışmaz, derslerden bir şey anlamam (çok anlıyorum da...)... O yüzden bir başka yazıda görüşmek dileğiyle, size güle güle bana afiyet olsun (saat 21.57, kolesterol tavan yapacak)...

aksitabraxas
21.09.2010

YEŞİL... / Mim 9

2010-09-16T20:15:00.011+03:00

Sevgili okurlar, sevgili Ela tarafından mimlenmiş bulunmaktayım.
"Yeşilin hayatınızdaki yeri, yeşilin sizde hangi duygular barındırdığı ve yeşilin tonlarına küçük bir yolculuk..." olarak verilmiş mim konumuz...
Aslına bakarsanız yeşil yıllar önce benim pek sevmediğim bir renkti, laf aramızda küçükken çimlere alerjim vardı. Ölümlerden döndüm diyebilirim, ilaçlar, iğneler... Allah düşmanımın başına vermesin. Hiç iyi hatıralarım yoktu. Ta ki üniversite hazırlık sınıfındaki eğitimime kadar. Yani bundan 4 yıl öncesine gideceğiz hep birlikte.
Dönem sonuna doğru hocamız herkesten sunum yapmasını istemişti. Konu seçimini ise bize bıraktı. Grup halinde veya bireysel olarak bir sunum hazırlayabileceğimiz söylendi. Biz üç kişilik bir grup oluşturmuştuk. Konular dönüp duruyor fakat ne yapacağımıza dair karar veremiyorduk. Küresel ısınma, AB'ye giriş süreci, kişisel gelişim, kadın hakları vs. şeklinde uzunca bir liste hazırladık.
Daha sonra benim önerdiğim konu ise kimse tarafından beğenilmedi. Konu tam olarak 'YEŞİL'di...
Merak etmeyin şimdi size sunum yapmayacağım.
Ancak ilk başlarda kaale alınmayan bu konudan uzunca bir sunum hazırladık. Yok yoktu adeta...
Ana hatlarıyla yeşil'in simgeledikleriyle ilgili ilginç birkaç detay vermek istiyorum.
Yeşil...
Dünya üzerinde en çok bulunan renklerden birisi. İnsana güven ve huzur hissi verir. Bu nedenle birçok bankanın logosu yeşil renklidir.
Turuncu ve morun yanısıra ara renklerden bir tanesidir yeşil... Mavi ve sarının karıştırılmasıyla da elde edilebilir.
Sanırım klorofil isimli pigmenti duymayan yoktur aramızda... Klorofil, çeşitli dalga boylarındaki ışıkları emerek bitkilerde fotosentez olayının meydana gelmesine sebep olan yeşil renkli pigmenttir ve bitkilere yeşil rengi verir.
Benim hiç içmediğim yeşil çay, önemli bir antioksidandır ve birçok faydası vardır. Aslında 'yeşil renkli' bitkilerin çoğunun antioksidan özellikleri mevcut, bu anlamda çok önemliler.
Zümrüt, peridot, yeşim, krizopras gibi taşlar... Bunların her birinin özellikleri var tabi, o konuya girmiyorum...
Dikkatinizi çekmiş midir bilmem ama türbeler de genellikle yeşil veya yeşile çok yakın tonlardadır.
'Kod adı yeşil' dersem... Evet evet bildiniz, Mahmut Yıldırım.
Libya'nın bayrağı tamamıyla yeşildir.
Amerika'nın resmi para birimi... Dolar, diğer adıyla yeşil...
Yeşil sermaye ise insanların dini duygularını sömüren ve dinci birtakım kurumların, holdinglerin veya siyasi güçlerin kontrolü altında olan islami şirketler olarak biliniyor. Ancak buna itiraz edenler olduğunu da eklemek lazım.
Trafik lambalarından yeşilin yanması 'Geç' anlamına gelir. Ayrıca renk körlüğü olan insanlar yeşil, kırmızı gibi renkleri birbirine karıştırırlar.
Yeşil, geçmişten günümüze birçok şarkı ve türküye de konu olmuştur...
Fincanın etrafı yeşil, Bak yeşil yeşil, Yeşil su, Yeşil ördek, Yeşil başlı gövel ördek, Yeşil şarkı, Yanıyor mu yeşil köşkün lambası, Green light, Green eyes, Green green grass of home... şeklinde uzunca bir liste yapabiliriz.
Film diyince aklınıza gelen ilk film Yeşil Yol'dur muhtemelen. Buna ek olarak Yeşil Bölge, Yeşil Sokak Holiganları, Yeşil Dev-Hulk vs. gibi örnekler verebiliriz.
Yeşilçam'ı da unutmamak lazım. Yeşilçam aslında Beyoğlu'nda bulunan bir sokak. Eskiden film şirketlerinin çoğu bu sokakta bulunduğundan Türk sinemasına kısaca 'yeşilçam' denilmiş...
Green Chemistry yani Yeşil Kimya'yı unutacağımı sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Mevcut kirlilik sorunlarını ortadan kaldıracak çözümleri içine alan ve özellikle kimya ve kimya mühendisliğinin kaynaştırılmasıyla etkili önlemlerin alınmasının sağlanacağı bir akımdır.
Yeşilin psikolojik, felsefik, dini vs. gibi anlamlarına girmeden yazıyı bitiriyorum. Zaten yeteri kadar uzun olmuş gibi geldi bana, okumuyorsunuz sonra...
Sevgiler.

aksitabraxas
16.09.2010

Anlamaya Çalışmak....

2010-09-14T18:02:00.006+03:00

Bazen insanlara gerçekten çok kızıyorum.
Biliyorum, her insan birbirinden farklıdır. Herkesin farklı bir düşünce tarzı, yaşayış biçimi vardır. Dünya üzerinde o kadar çok insan var ki; kim ne zaman-nerede-ne yapıyor, kimin aklından hangi düşünceler geçiyor bunu bilmek imkansız.
Siz kahkahalarla kendinizi yere attığınız anda bir başka insan acılar içinde kıvranıyor olabilir ya da tam tersi. Bunlar hayatın içinde olan şeyler, hepsini anlamak mümkün.
Yalnız anlamakta güçlük çektiğim bir şey var. Biliyorum ki her şey karşıtıyla birlikte var oluyor, 'şey'lere anlam katan tam da bu olsa gerek. Mutsuzluğu yaşamayan mutluluğu anlayamaz. Yokluğu yaşamayan var olanın değerini anlamaz, hepsi tamam. Beni gerçekten rahatsız eden, bir insanı gerçekten çok üzen bir durumun başka insanlar tarafından dalgaya alınması ve hatta eğlence konusu olması. İnsanların empati yapmaya çok fazla ihtiyacı olduğunu düşünüyorum böyle zamanlarda.
Misal geçtiğimiz günlerde sıkça konuşulan Kpss'de kopya olayıyla ilgili olarak bazı kişilerin yazdıkları yazıları okudum. Çileden çıkmamak mümkün değil. Ben Kpss'ye girmedim ama o sınava giren birçok tanıdığım var, aslında herkesin tanıdığı vardır. Birileri yalan, dolan, sahtecilik vs. yoluyla bir yerlere gelsin ama bundan mağdur olanlar alaya alınsın. Aslında çok acınası bir durum bu. Bir düşünsenize... Belli bir yaşa gelmişsiniz, bir işiniz, eşiniz, çocuğunuz ve sizi seven insanlar var. Yani belli bir olgunluğa erişmiş olmanız gerekiyor ama siz bunun farkında olmasanız da aslında bir çocuğun bile asla yapmayacağı şeyleri yapıyorsunuz. İnsanları hor görmek, aşağılamak... Ben bir anne olsaydım, çocuğumun bu sahte insanların eline düşmemesini isterdim.
Eminim onlar da çocukları hep iyi insanlarla karşılaşsın isterler. Ne diyeyim hep öyle olsun.
Küçük çocukları çok severim ve onların düşüncelerine çok inanırım. Aslında birçok kişi anlamasa da bence çocuklar neyin ne olduğunu anlama konusunda biz yetişkinlerden çok daha ustalar. Tabi kaale alınmayan bu yetenekleri zamanla köreliyor ve 'yetişkin' dediğimiz bireyler çıkıyor bir anda. Annesinden, babasından, öğretmenlerinden, arkadaşları ve akrabalarından etkilenerek büyüyen çocuklar çoğu zaman oldukça sıradışı (hayır, kesinlikle sıradan değil) bir hal alıyorlar. Hayattan hiçbir beklentisi olmayan, insanlara zerre saygı duymayan saçma sapan insanlar çıkıyor karşımıza. Sonra onlar çocuk yetiştirmeye kalkıyor... Ben onların yetiştirdikleri çocuklara çok üzülüyorum. Çünkü sıradışıların sayısı o kadar artıyor ki sıradışılıkla sıradanlığı birbirine karıştırır hale geliyoruz.
Benim saygısız olarak nitelendirdiğim kimselere gelince, onlar insanların düşüncelerine saygı duymayanlar... Sizce de öyle değil mi?
Her insan farklı bir görüşe, inanışa sahip olabilir. Doğduğumuz yer bile bunların yerleşmesinde önemli bir yere sahipken, insanların birbirini anlamama konusundaki bu ısrarı beni deli ediyor.
Örneğin, hepimiz aslında farklı ama özünde aynı tanrıya (ya da tam tersi) inanıyoruz ama birbirimizi bu konuda da kırmakta üstümüze yok. Hatta kırmayı geçtim, suni savaşlar yaratıyoruz...
Bugün başka dinden bir ailenin yanında dünyaya gelsek, üzdüğümüz insanların düşüncelerini anlayabilirz belki.
Ama tüm bunları anlayabilmek için bizzat yaşamamız mı gerekiyor, bu nasıl bir duyarlılık???
Kpss'den başladım yazmaya... Dinler, ırklar vs. olaya dahil olduğunda çok daha karmaşık, sosyolojik, psikolojik etmenler, etnik, kültürel değerler vs. işin içine giriyor ve bu da konuyu iyice içinden çıkılmaz bir hale sokabilir. O yüzden bu yazıyı burada sonlandırmak en mantıklısı olacak sanırım.
İnsanların bir şeyi yaparken gerçekten iyi düşünmeli...
Ha bir de herkes aynada kendine baksın bence!

aksitabraxas
14.09.2010

EVET, BEN TERAZİYİM!

2010-09-13T19:59:00.000+03:00

UYARI: Bu yazıda kendimi bol bol öveceğim, okumaya ya hiç başlamayın ya da sonuna kadar sabredin.

Bu aralar acayip derecede burçlara merak salmış durumdayım. 'Günlük burç yorumunuz' yazan şeyleri falan okumam, hiç de inanmam onlara aslında ama burçların genel özelliklerini okuyunca hakkaten de insan "Bu işte bir iş var" demekten kendini alamıyor.
Misal ben terazi burcuyum ve genellikle oğlak ve koç burcundan olan kişilerle pek anlaşamam. Özelliklerine bir baktım "Koç burcunu tanımlayan cümle 'BEN' dir." yazıyor ki bu terazinin doğasına oldukça aykırıdır. Oğlaklar içinse "Geleneklerine çok bağlı kişiler olduklarından duygusal özgürlüğü anlamakta güçlük çeker, genç kuşaklarla pek geçinemezler." yazıyor. E gel de anlaş yani... Tamam süpersin, çok zekisin, disiplinlisin hepsi iyi güzel hoş ama nasıl anlaşacağız seninle???
Terazi burcundan olan herkes için geçerli midir bilemiyorum ama ben pek gelenekçi bir yapıya sahip değilimdir. Dolayısıyla sık sık oğlak burcundan olan tiplerle tartışmaya girerim. Bir de inanılmaz inatçılıkları yok mu sabret sabredebilirsen... Laf aramızda benim de inatçılıkta üstüme yoktur, yükselenim boğa ya ondan kaynaklanıyor galiba... İki boynuzlu bir araya gelince geçinmesi de zor oluyor.
Koçlarda da boynuz var değil mi? Etti sana üç boynuz... Bu üçlüden korkulur ben size diyim...
Tabi anlaşamıyoruz diye sevmiyor da değiliz, yoksa nasıl geçerdi hayat... Annem koç, babam koç, kardeşim oğlak... Ben de işte terazi. Allah'ın bir lutfu gibi...
Neyse terazinin de mütevazilik konusunda sınırları zorlaması...
Eğer oğlak burcundan birisini uyuz etmek istiyorsanız -ki ben bunu sık sık yaparım- söylediği sözlere hiç karşılık vermemelisiniz. Hatta bunu suratına baka baka, yüzünüze de hafif bir gülümseme kondururarak yaparsanız çok süper olur. Koç burcunu uyuz etmenin yöntemini henüz ben de bulamadım. Bilen varsa söylesin lütfen.
Sonra mesela başak burcunu da hiçbir şeyi beğenmeyerak uyuz edebilirsiniz. Çünkü başak, çok seçici bir burçtur ve ince bir zevke sahiptir ama terazi başaktan daha seçicidir ve ayıptır söylemesi hiçbir şeyi beğenmez. :)
Neyse yaa iyi anlaştığım burçları söyleyeyim size: Kova, terazi ve ikizler...
Efendime söyliyim bu burçlar hava elementine ait burçlardır. O yüzden de birbirleriyle iyi geçinirler. Aslında kova burcu biraz garip bir burçtur. Genelde terazi burcundan olan kişiler için 'dengesiz' ifadesi kullanılsa da aslında terazinin tam anlamıyla bir denge burcu olduğunu söylemek mümkündür. Ancak bir kova gerçekten çok dengesizdir. Şu ana kadar tanıdığım kova burcundan olan insanlarda bunu gözlemlemiş bulunmaktayım. Çok iyi niyetlidirler ama bencil ve çoğu kez çıkarcıdırlar. Bir de bugün söylediklerini ertesi gün söylememiş gibi yaparlar ki bu bir terazi için çok kötüdür. Yine de kovanın ilginç bir çekiciliği vardır. Bu sanırım kendilerini samimi göstermelerinden ya da gerçekten samimi olmalarından kaynaklanan bir durumdur. Bir de gerçekten arkadaşlığa önem verirler ve bu da artı bir özellik. Ancak kovanın sevmediğim bir yanı daha var. Kovanın da tıpkı oğlak gibi gelenekçi bir yapısı vardır. Genelde anlayışlı ve hayal gücü yüksek olsa da gelenekçi gelenekçidir. İkizler burcundan pek tanıdığım yok ama iyi anlaşıyormuşum, o yüzden gerisini karıştırmıyorum.
Terazi zaten mükemmeliyet bir tür olduğundan fazla söze hacet yok ama bir arkadaşım da terazilerden nefret eder ve her fırsatta da pis teraziler diye takılmadan edemez. Banane kardeşim sen de bütün kız arkadaşlarını terazilerden seçme o zaman değil mi yani! Sanki kollarından çekiştiren var... :)
Boğa için 'ne iyi ne kötü' deniyor. Gerçekten de öyledir. Bizim ailede boğa burcundan çok kişi vardır ama hiçbiriyle aşırı bir samimiyetim yoktur. Tamamen nötrüm kendilerine karşı ama boğa burcunun erkeklerini kadınlarına göre daha çok severim...
Zaten nefret etmek gibi bir huyum da yoktur.
Balıklar hakkında tek aklıma gelen şey birazcık 'alık' olmaları. Bundan öteye gidemiyorum maalesef....
Ah, akrep... Nasıl da unuttuk. Çok enteresan bir burç bu. Genelde politikacılar falan bu burçtan çıkar, anlayacağınız yalan söyleme konusunda üstlerine yoktur. Bazıları çok iyi olsa da bazıları gerçekten ama gerçekten çok kötü oluyor.
Yengeçle pek anlaşamıyormuşuz, internet öyle diyor... Ben pek katılmıyorum. Yengeç burcunun hem kadınını hem de erkeğini çok severim. Şuana kadar yengeç burcundan tanıyıp da sevmediğim biri olmadı... Ancak gereksiz alınganlıkları ve aşırı duygusallıkları biz terazileri solda sıfırda bırakır bence. Genellikle düşünceli bir yapıları olduğundan terazinin ilgisini çekebilecek bir burç bu.
Aslan burcundansanız gözüme girdiniz, çünkü aslan burcunu ilk tanıdığımda sevmesem de zaman ilerledikçe çok sevmeye başlarım. Hep böyle olmuştur. Dışardan duygusuz gibi görünseler de aslında hiç öyle olmadıklarını anlamak için belli bir zamanın geçmesi gerekir. Sanata da oldukça düşkündürler ve teraziler sanatçı ruhunu taşıyan insanları severler... Çünkü sanat çoğu zaman güzelliktir ve terazi de 'güzellik' burcudur. Boğa burcundan olanlar da bu konuda fena sayılmazlar...
Boğa ve terazi 'venüs' gezegeninin hakimiyetindedirler ama yine de 'venüs' denildiğinde ilk akla gelen burç terazidir.
Eğer güzel olan bir şey görürseniz, orada bir terazinin parmağı olduğunu düşünmek gerekir.
Yazının bu kısmına kadar okumadığınıza eminim. Her neyse zaten çok uzatmıştım. Ne kaldı, ne kaldı... Yay.. Evet yay burcunun erkeğini pek sevmem ama kadınını severim genelde. Bu burçtan olan erkekler iyidirler ama bazen oklarını fırlatmak için sinsice beklerler. Sizinle çok iyi anlaşıyormuş gibi görünüp arkadan kuyunuzu kazabilirler. Bir yay tarafından sırtınızdan vurulabilirsiniz hem de haksız yere. Kadınları iyidir, bir de çok uyanıktırlar. Genelde güler yüzlü olduklarından bu terazinin hoşuna gidebilir.
Şimdilik benden bu kadar...

aksitabraxas
13.09.2010

Başlamadan Biten Bir Kedi Macerası

2010-03-04T17:48:00.003+02:00

Kedi maceramı bilmediğiniz için bununla yazmaya devam edelim...
Aranızda belki benim kedi, köpek, kuş gibi canlılara dokunamadığımı bilenler vardır ama bilmeyenler için bu bilgiyi de araya sıkıştırarak yazayım.
Kardeşim yıllar önce eve kuş almıştı. Yaklaşık iki sene boyunca 4-5 oldu kuşların sayısı. Hiçbirisine dokunduğumu hatırlamıyorum.
İstanbul'a geldiğim sene evin önünde apartmandaki insanlar tarafından sürekli beslenip her tülü bakımı sağlanan köpeklerle karşılaştığımda çok zor zamanlar geçirmiştim. Zira ben yıllar boyunca köpek gördüğüm anda yolumu değiştirerek yaşamıştım. Uzun süre sabahları durağa annem bırakmıştı beni, hey gidi günler...
Kediler için de aynı şey geçerli ama artık kedi köpek gördüğüm zaman yolumu değiştirmemeye alıştım. Köpeklerin yanından geçebiliyorum mesela, çok kötü görünmüyorsa tabi...
Ne zamandır kedi almayı düşünüyordu kardeşim eve. Tabi benim korktuğumu bildiği için de almıyordu. Yeni doğmuş olursa kabul edebileceğimi, böylelikle kedilere de alışabileceğimi söylemiştim. Kardeşim bu cümlenin yalnızca kedilere alışabileceğim kısmını almış hafızasına.
İlk fırsatta da eve bir kedi getirdi.Günlerden 31/01/2010 Telefonda bana üç aylık olduğunu söylediği kediyi eve getirdiğinde korkudan altıma ediyordum. Meğersem altı aylıkmış...
O ara sömestr tatilinde olduğumuz için babam da bize gelmişti ziyarete. Kedilerden korktuğumu bildiği için de "Yarın gidelim istersen Ankara'ya!" dedi. Ben de hiç düşünmeden kabul ettim ama babamın böyle bir konuda blöf yapacağı aklımın ucundan bile geçmemişti. Bir hafta boyunca kedinin bulunduğu ortamda bulunmadım. Kedi şans eseri bir tek benim odamın kapısını açamadığından (Evet, kapıları açıyor.) bütün hafta odamda kaldım. Kedi benden daha iyi durumdaydı, yediği önünde yemediği arkasında. Üstelik evdeki bütün şarj aletlerinin kablolarını haşat etti, buna laptopun kablosu da dahil...
Bir hafta sonra babamın okulu açılacağından dolayı mecburen gidecekti, ben de takıldım peşine. Bir hafta kadar Ankara'da kaldım ama bir hafta sonra okulum açıldığı için döndüm geri. Bu sefer babam da evde olmadığından işim çok zordu. Kediden çok korktuğum için yine odamda vakit geçirdim. İlk iki gün okula gitmedim. Üçüncü gün öğleden sonra gittim (ders kaydı vardı, sıkıysa gitme!) ve sonraki günler de gitmedim derken, cuma günü artık ne benim sabrım kalmıştı ne de pek sevgili kardeşimin. Kedicik kendini kapının önünde buldu. Tarih tam olarak 19/02/2010
Yazık aslında ben üzüldüm ama yapabileceğim de bir şey yoktu. Şimdi aradan baya zaman geçti ama nerede ne yapıyordur bilemiyorum. Dışardaki kedilerden bile korkuyordu valla. Bahçeye koymuştuk ama ben bahçede hiç göremedim o günden sonra...
Şimdi odamdan rahatça çıkıp mutfağa, banyoya, salona vs. gidebiliyorum ama kediyle hiçbir şekilde yanyana gelmememe rağmen nasıl oluyorsa boşluğunu hissediyorum. Bir gün bu korkumu yeneceğim diye söyleyip duruyordum kendime ama elime geçen fırsatı değerlendiremedim. Ben onları halâ sadece resimlerde seviyorum. Bütün arkadaşlarım benim cani olduğumu falan düşünüyorlar ama ben öyle değilimki. Bu benim elimde olmayan bir şey. En azından şimdilik öyle...
İşte bir kedi maceram da böylelikle başlamadan bitti...
Sevgiler.

aksitabraxas
04.03.2010

Hoşçakal!

2009-10-26T22:57:00.004+02:00

Annemin babasını da babamın babasını da hiç tanımadım. Annemin babası ben henüz bir yaşındayken akciğer kanseri sebebiyle vefat etmiş. Babamın babası da, babam küçük yaşlardayken vefat etmiş.
Yani benim hiç dedem olmadı aslında.
Nedense yaşlı amcalara karşı acayip bir zaafım vardır, herhalde onları hiç tanımadığım dedelerimin yerine koyduğum ya da koymak istediğim için.
Ancak "Dede!" dediğim sadece bir kişi vardı. Vardı diyorum, çünkü artık o yok.
Annemin babasının kardeşi, yani annemin amcası benim de dedem, tavla arkadaşım...
Yine aynı son, kanser hem de akciğer kanseri...
Geçen çarşamba günü kaybettik onu.
Kendimi çok kötü hissediyorum. O can verdiği sırada ben yakın bir arkadaşımın doğumgününü kutlamak üzere Taksim'de bir barda eğleniyordum.
Bu canımı acayip sıktı, kendimi suçlu gibi hissediyorum.
Aslında ben şuan bu yazıyı yazarken bile dünyada bir yerlerde birileri hayattan göçüp gidiyor...
Ama giden kişi bizden olunca nedense garip bir his kaplıyor insanı.
Neden hep sevdiklerim!
Tıpkı Zeynep Teyze gibi o da gitti... (Bkz. Büyümek İstemiyorum! )
Hiçbir zaman büyük laflar etmem, daha beteri olur diye korkarım. Daha fazla sevdiğim insanı kaybetmek istemiyorum.
Daha neler görceksin, dediğinizi duyar gibiyim.
Haklısınız, daha hiçbir şey görmedim. Aslında şanslı olduğumu bile söyleyebilirim.
Sevdiğim insanlar, hep bir hastalık sebebiyle öldü. Hatta öldüğüne sevindiğim insanlar oldu, sırf daha fazla acı çekmesinler diye.
Belki de başka türlü bir ölüm olsaydı buna dayanabilecek gücüm olmazdı, bilemiyorum.
Kafamda birsürü düşünce var.
Çok mu güçsüz bir insanım diye düşünüyorum ama ne olursa olsun insan az ya da çok etkileniyor olan biten her şeyden.
Dedem gece 03.00 gibi vefat etmiş. Ölmeden 15 dk önce de damadıyla tavla oynamış, biraz sinirliymiş o gün. Öldüğü zaman da ağzından çok kan gelmiş.
Gece babamlara haber vermişler ama babam bize haber vermedi.
Sabah 10.00 gibi telefonuma gelen mesajdan öğrendim, bu da işin ayrı sinir bozucu taraflarından biri.
Annem de amcasını çok sever, o sırada da yanımdaydı. Zaten son zamanlarda durumunun çok iyi olmadığını söylemişlerdi, annem de görmeyi çok istiyordu ama kısmet değilmiş.
Anneme dedemin öldüğünü söylediğimde pek tepki vermedi. Babamı aradı, duyduğum doğu mu diye sordu. Babam da evet dedi zaten.
Sonra benim evden acilen çıkmam gerekiyordu ve çıktım. Annem telefonda baya ağlamış, dayım falan da İzmit'e gitmek için çoktan yola çıkmış, annem de sinir oldu cenazesine gidemedi, çok üzüldüm.
Telefonda falan baya ağlamış. Babamlar da bana kızdı.
Niye söyledin?
İnsan alıştıra alıştıra söyler?
Telefonda ağlıyordu?

Yuh yaa, herhalde ağlayacak, her normal insanın vereceği bir tepki bu zaten, niye şaşırıyorsunuzki!
Ben de ağladım duyunca, insan üzülüyor sonuçta güzel bir haber almıyor kimse.
Siz ağlamadınız mı?
Ölümün alıştırması mı olurmuş allaşkına!
Adam zaten hasta, beklenmedik bir şey miydi bu!

....
gibi birsürü saçma sapan muhabbete girdim, iyice sinirim bozuldu...
Bütün bir haftam bunlarla geçti.
Babam da İzmit'e gitmişti. İzmit'den de pazar günü 01.30 gibi İstanbul'a geldi. Babamı gördüğüm için sevindim tabi, dedem giderken bize de bir kıyak yapmıştı.
Yine aynı günün gecesi için kendine bilet almıştı. Eve geldi, oturdu. O sırada telefon geldi, Ankara'da okullar 1 hafta tatil diye...
Tabi gidip hemen bileti değiştirdi. Haftaya pazar gününe aldı. Böyle de bir tesadüf yaşadık.
Bakalım daha neler yaşayacağız...
Sevgiler...

aksitabraxas
26.10.2009

Kimseye Etmem Şikayet

2009-10-19T14:57:00.008+03:00

Yine yoğun günler geçirdim.
Bilen biliyor zaten kim olduğumu ama bundan sonra direkt olarak adım ve soyadım burada yazmayacak, bilenlerden de bundan sonra adımla hitap etmemelerini rica ediyorum.
Neden böyle bir karar aldığımı sorabilirsiniz tabi haklı olarak...
Yaptığım işi önemsiyorum, yazı yazmaktan yana bir sıkıntı yok.
Aslında yazmak çok güzel ve birçok insanın yapmayı bile düşünemediği bir şey. Yani hem zevkli bir iş yapıyoruz hem de çok kolay olmayan bir iş.
Kolay olduğunu iddia edenler de olabilir, onlar da haklıdır...
Ben zor ve emek isteyen bir iş olduğunu düşünüyorum. Özellikle de yazı yazmaktan başka yapmanız gereken yığınla iş varsa...
Herneyse yazdığım bu son cümleler en başta söylediğim konuya bir açıklama niteliğinde olamaz.
Sadece bundan sonra böyle olması gerektiğini düşünüyorum.
Geçtiğimiz cuma günü yani ayın 16sında önemli bir yerde önemli bir sunum yaptım. Yeri ve konuyu söylersem kimliğim açığa çıkacağı için yine susuyorum. Aslında aylardır bu sunum için çalışıyordum ve son haftalarda kendimi çok iyi hissetmemeye başlamıştım. Mide bulantıları, baş ağrıları, sıkıntı, stres vs. hepsi had safhaya ulaşmıştı.
Ben çok zor durumda kalmadıkça aspirin bile içmeyen bir insanım. Haftaiçi dayanamayıp eczaneden multi vitamin aldım. Yorgunluk, uykusuzluk vs. bütün bunlara bir hafta boyunca katlanmalı ve cuma günü yapabildiğimin en iyisini yapmalıydım, sonuçta 4 aydır çalışıyordum ve emeklerim boşa gitmemeliydi...
Pazartesi günü aldığım ilaçtan bir adet çarşamba bir adet de cuma günü aldım. Herhangi bir yan etkisi olmayacaktı. Gece dinleneceğim için de faydasını görecektim. Yalnız sorun şu ki; vitamini içtiğim zaman felaket derecede susuyordum. Bu büyük bir problem, çünkü konuşma sırasında ağzımın kurumaması gerekiyordu...
Cuma sabahı bütün eşyalarımı toplayıp bir arkadaşıma gittim. Gidişim ayrı bir dertti zaten, o konulara girip de canınızı hiç sıkmayayım. Daha ne giyeceğimi bile bilmiyordum. 12.00 sunum başlayacaktı ama ben arkadaşımın evine 10.00 da ancak gidebildim. Önüme ilk çıkan şeyi giydim mecburiyetten. Şans eseri en güzeline denk geldi o da ayrı.
Koştur koştur çıktık evden, hava da enteresan derecede sıcaktı, üstüme aldığım ince hırkadan tiksindim diyebilirim.
Kısa sürede kongreye yetiştik, zaten yaklaşık yarım saat geriden geliyordu konuşmalar. 12.00 de başlaması gereken sunumum 12.30 gibi başladı, öğle yemeğinden önceki son konuşma...
İnsanların uyumaması için üstün çaba sarf edilmesi gerekiyordu...
Kardeşim ve arkadaşlarım da dinleyici koltuklarında yerlerini almışlardı. O an anons yapıldı, çok heyecanlandığımı itiraf etmeliyim. İlk defa toplum karşısında bir sunum yapacaktım. Toplum derken bahsettiğim kişiler doktorantlar, prof.lar, tıpçılar, genetikçiler vs.den oluşmaktaydı. Öğrenci nufusunun oldukça az olduğu bir yerdi...
Ayağa kalktım ve kürsünün önüne gittim. Sunumu önceden oraya vermediğim için de laptop'ı açıp bir süre insanları beklettim. Sonra da hiçbir şey olmamış gibi başladım anlatmaya. Bu rahatlığıma fazlasıyla şaşırdım. Sesim hiç titremiyordu, halbuki ben heyecanlandığımda sesim titrer. Allah'ım yoksa heyecanımı mı kaybetmiştim... Herneyse sunum yaparken bile bu embesil cümleler aklımdan geçiyordu...
Derken sunum bitti ve yerime otururken insanların baş parmaklarını havaya kaldırdıklarını gördüm, evet evet tam olarak bana yapıyolardı... Güzel yapmıştım demek kii, başarmıştımmm....
Bu gerçekten gurur vericiydi. Öğle yemeğinde hoca da çok başarılı bulduğunu söyledi. Sunum yaptığım kurumun başkanı da ayrıca görüşeceğini söyledi ama henüz bir ses seda yok. ATK'dan da tanıdık birisi vardı, ben o kadını pek sevmem, staj yaptığım dönemde beni kölesi gibi kullanmıştı ama o da sunumumu çok beğenmiş. Bir de diksiyonumu falan çok beğendiklerini ifade ettiler. Ben de çok mutlu oldum tabi. =) Konumla alakalı olarak sorulan sorularaysa pek cevap veremedim çünkü sorular beni aşacak düzeydeydi, ATK'dan birkaç tane savcı gelmişti dinleyici olarak ve sorulan sorulara direkt olarak onlar müdahale ettiler, "Bu sorulara bizim yanıt vermemiz daha uygun olur." şeklinde bir cümleyle giriş yaparak...
Bu arada arkadaşlarım da çok beğenmişler. Bu benim ilk sunumum olduğu için, çok önemliydi. Onlar da beni bu önemli günümde yalnız bırakmadılar, sonsuza kadar teşekkür ediyorum zaten. :)
Arkadaşlarımdan biri teşekkürlerime karşılık olarak; "Saçmalama be, sayende aç karnımızı doyurduk!" diye bir cevap verdi, o da ilginçti.
Sonra birsürü kişi konuşmasına devam etti, kokteyl vs... her şey bittikten sonra dışarda acayip bir yağmur başlamıştı. Arkadaşımsa evde yoktu... Ben kendime bir sığınak bulup beklemeye başladım ama daha fazla beklemeye dayanamadığım için çıktım ve eve doğru yürümeye başladım. Hava çok soğuktu ve benim çantam bile yoktu yanımda...
Sadece cüzdanım, telefonum ve fotoğraf makinem vardı. Arkadaşlarımı erkenden yollamıştım, keşke yollamasaydım. Bütün elektronik eşyalarım yağmurda sırılsıklam oldu ama onları geçelim. Her şeyden önemlisi ben sırılsıklam olmuştum.
Arkadaşım da yolda olduğunu söylemişti. Herneyse ben bunların eve doğru yürümeye başlamışken, bir de ne göreyim bizim kapının önüne giden otobüs. Beklesen gelmez yani... Salla şimdi Merve'yi beklemeyi, bin şu otobüse; dedi içimdeki ses. Yalnız giydiğim kıyafeti de görmeniz lazım, dışardaki havaya oldukça ters...
Bindim otobüse ve rahatladım. O sırada arkadaşım da aradı, geliyorum nerdesin diye. Ben de otobüse bindiğimi söyledim falan filan... Gerisi de tahmin ettiğiniz gibi oldu.
Ertesi sabah yataktan kalkamadım. domuz gribi midir nedir? Vücudumun her yeri ağrıyor, midem bulanıyor, burnum akıyor, hapşuruyorum...
İşte şimdi hapı yuttuk dedim, yazık canım arkadaşım da hep benim yüzümden hasta oldun diyip durmaya başladı ama rahatlattım ben onu...
Çok dua etmiştim, "Sunuma kadar bir şey olmasın da sunumdan sonra ne olursa olsun diye..." Nasıl içten bir dua etme yeteneği varsa, sunumun ertesi günü şifayı kaptım. Kaç gündür yatıyorum paso.
Geçen hafta çarşamba günü de doğumgünümdü, inanılmaz sayıda insan doğumgünümü kutladı, çok mutlu oldum ama salı ve perşembe günü sınavımız, cuma günü de sunumum olduğu için doğumgünü kutlamasını haftasonuna ertelemiştik. Ben hasta olunca da doğumgünü falan yalan oldu anlayacağınız ama en kısa zamanda bunu telafi etmem gerekiyor. :)
İki gündür "kimseye etmem şikayet" isimli Türk Sanat Müziğimizin önemli eserlerinden olan parçaya sardım, sizlere de onu armağan edip susuyorum.
Sevgiler...

aksitabraxas
19.10.2009

Merhabayın Hellooo!!!

2009-10-02T20:25:00.007+03:00

Son yazımı 23.05.2009 tarihinde yazmışım...
Tarih: 02.10.2009
Bu süre içerisinde nerelerdeydim, neler yaptım?
Öldüğümü sanan bile olmuş... :))
Herneyse efem, aslında dönmemek üzere bıraktığımı itiraf etmeliyim ancak 4.ayın sonunda dayanamadım ve tekrar aranıza katılmaya karar verdim.
Tabi sizler beni tekrar aranıza almayı kabul ederseniz...
Çok yoğun bir 4 ay geçirdim. Ayrıntılara çok fazla girmek istemiyorum ama çok gezdim çok gördüm diyip geçiştireyim.
Bu yoğunluk uzun bir süre daha devam edeceğe benziyor ama umarım her şey istediğim gibi devam eder... Sizleri de takip edemedim hiç, kusuruma bakmayın artık...
Vakit buldukça hem bloguma hem de sizlere vakit ayırmaya çalışacağım ama sizler de beni, bu yeniden alışma sürecimde yalnız bırakmayın lütfen.
Tekrardan hoşgeldim, hoşgeldiniz bloguma.
Bu yazıyla birlikte 100. yazımı yazma şerefine de erişmiş bulunuyorum. Hakikaten 100. yazımın böyle olacağını hiç tahmin etmiyordum, yani ne biliyim biraz gereksiz ve boş bir yazı belki de...
Nedense yazacak çok fazla şeyim olmasına rağmen fazla bir şey yazamadığımın da farkındayım. Biraz daha zamana ihtiyacım olacak sanırım. Çok yoruldum sadece, şuan tek ihtiyacım olan biraz dinlenmek.
Sevgiler.

aksitabraxas
02.10.2009

Okulun popüler şahsiyeti, laboratuvar mağduru

2009-05-23T18:53:00.006+03:00

G: Dermoş napıyo acaba? Du bakiyim bir mesaj atıyım...
N: Dermoş kim?
G: Dermoş ya, sizin sınıftaki Derman işte!
N: Sen Derman'ı tanıyor musun?
G: E tanıyorum bizim Dermoş işte!
N: Onunla arkadaş mısın sen?
G: Nasıl yaa, evet nolduki?
N: Ya, o kızın notları çok yüksek
G: (Şaşkınlık ifadesi)
N: Hem de çok popüler
G: Bizim Derman'dan mı bahsediyorsun?
N: Evet, evet...

Hay Allah'ım ne günlere kaldık. Ben de bu popülerlik olayları ortaokulda, lisede falan kaldı sanırdım. Koparttın beni Allah kahretmesin emi! Geçen gün arkadaşımın bana aktarmış olduğu konuşmanın bir kısmını buraya yazıyım dedim, söz konusu kişi ben, şahsen, bizzat, kendim olduğundan çok komiğime gitti. Ayrıca popüler olduğumu da bilmiyordum. Zaten kız baya şaşırmış, sanki ben kimseyle konuşmuyorum, arkadaş olmuyormuşum gibi. Bir de benim bu kızla pek muhabbetim yok, mesela bazen soru soruyorum, kız bana mal mal bakıyor anasını satıyım. Ben de niye öyle salak bir bakış attığını hiç anlamıyordum, herhalde benim kendisiyle konuşmama şaşırıyordu diye düşünmeye başladım bu konuşmayı duyduktan sonra.
Ha şu çok çalışkan, notları çok yüksek notuna kızdım ama, cık cık. Gerçekten notlarım çok yüksek olsa bir derece anlarım da notlarım zaten yüksek değil bari nazar değdirmeyin ülen!

Konu notlardan açılmışken, günlerdir 'öküz' gibi çalışıyorum. Hocalar birsürü ödev verdiler, yap yap bitmiyor. Finallere de bir hafta kaldı, hafta içi bütün ödevleri teslim etmemiz gerekiyor, nasıl yetişecek bilmiyorum. Son güne bırakırsan olacağı budur işte...
Dün de fizikokimya laboratuvarından uygulama sınavı olduk, ya yaptığım embesillikler anlatmakla bitmez, kaç alacağımı gerçekten çok merak ediyorum, 100 de alabilirim 50 de...
Üç komponentli sistemlerle ilgili bir deney denk geldi bana. Titrasyon yapıcam 20 ml su koyacağıma 10 ml koydum, üstüne de 5 ml etil alkol eklediğim sırada 10 ml su koyduğumu fark edip terlediğimi hissettim. Hoca da arkamda duruyor. Ondan sonra puarı çıkarıp hemen su büretine takıp 10 ml daha su ekleyip çalkaladım güzelce. Sonra etrafımda mal gibi indikatör aradım, yetmedi bir de arkamı dönep "Hocam nerde bunun indikatörü!" dedim, hoca ne dediğimi anladı mı bilmiyorum ama ben nasıl bir salaklık yaptığımı fark edip hemen önüme dönüp titrasyona başladım. Sonra hoca gelip kaç ml'den başlattığıma bakıp bakmadığımı sordu, ben de onları ayarladığımı söyledim. Sonra deneyi yaptım, hoca sınav kağıdındaki tabloya yazdığım değere bakıp, "Tamam" dedi. Sonra erleni yıkattırdı. Hemen ardından da işlemleri yapmak için arka tarafa gidip oturdum. Tabloyu tamamen doldurup hesapları yaptım ama çok malım valla hoca sayfanın yarısını boş bırakmış, tablodaki satırlardan birinde işlemleri tek tek yazın diye. Ben yazdım ama, hepsini yazmadım ama gerçekten onları yazdırmasına hiç gerek yoktu. Yani dandiri b.ktan bir kütle hesabını lise hocası bile yazdırmaz. Herkes yazmış benim dışımda. Aslında o kütle hesaplarını falan ben de tek tek yaptım ama ben sadece tabloya çıkan sonucu yazdım, diğerleri aşağıda işlemleri de yazmış, ayılar. Sonra üçgen grafik kağıdına grafik çizdik, su-etilalkol-karbontetraklorür için. Grafiğim de mal gibi oldu. Aslında grafiğim doğru, bu deneyde çizilen eğri bütün noktalardan geçmek zorunda ama değerlerden birinde sapma var. Zaten derste yaptığımızda da birinde sapma oluyordu muhakkak. Bazıları noktaların hepsinden geçirmiş ama çoğunluk sapma olan noktadan geçirmemiş. Ben de sınav sırasında hocaya sordum geçiriyim mi geçirmiyim mi diye, hoca da ne görüyorsan onu yap dedi. İnsan söyler ya, sanki bilmediğimden soruyorum sinir oldum.
Bir de şöyle bir durum var, önceden deney raporlarında o noktadan geçirenlere de geçirmeyenlere de onay vermişti, o yüzden grafikten puan kırar mı bilmiyorum. Ne mal bir iş ya!
Neyse ben gideyim şimdi, daha yapmam gereken çok ama çok iş var!
Sevgiler.

aksitabraxas
23.05.2009

Tüm Türkiye'nin Başı Sağolsun...

2009-05-18T17:40:00.005+03:00

Her ölüm haberiyle birlikte birkaç cümle söylüyoruz. Çok iyi insandı. Evet, hakkkımız helal olsun... falan filan. Bizim üstümüzde hakkı olanlar için ne söylenir bilemiyorum, Türkan Saylan.
Tek bildiğim üzgün olduğum ve üzgün olduğunu bildiğim yüzbinler ve hatta milyonlar....
"Her insan çok değerli ama bazıları daha değerli" demiş birisi, kim olduğunu bilmiyorum. Türkan Saylan onlardan birisi benim için, ancak maalesef bazı kesimler tarafından uğradığı haksızlığı da görmezden gelemeyiz. Bu konuyla ilgili ÇYDD Başkan Yardımcısı Prof. Dr. İbrahim Kaboğlu devletin Ergenekon Soruşturması'nda haksızlığa maruz bırakılan Türkan Saylan'dan özür dilemesini istemiş. Kimbilir belki devlet özür diler ama bu Türkan saylan'ı geri getirmeyecek, bu aşikar. Kalbimizde kanayan yara da geçmeyecek...
Türkiye'de son yıllarda yaşanan olaylara ise akıl sır erdirmek çok güç gerçekten. Aslında her şey o kadar açık ve net ki, sorun da tam olarak bundan kaynaklanıyor olsa gerek. İnsanların düşüncelerinin birbirinden farklı olmasını anlıyorum ama tüm bu olup biteni (insanların bu kadar aymaz olmalarını) inanın beynim algılayamıyor. İnsanların duyarsızlığını bu kadar bariz bir şekilde görmek sinir bozucu.
Bugün, ömrünü gençlerin, çocukların kısacası ülkemizin geleceğine adamış bir insanı kaybettik. Dahası onu bir terör örgütüne mensup olmakla suçladık.
Ergenekon davası denilen bir şey yaratıp aydınlarımızı, gazetecilerimizi, öğrencilerimizi vs. vs. yi sindirme politikaları içinde asıl suçluları başımızın üstünde gezdirir olduk... Bir de bunu ele güne karşı yaptık, ne davanın gizliliği ne de bilmem ne...
Yazık...

aksitabraxas
18.05.2009

Başka Çareler Bulmak Gerek...

2009-04-24T20:43:00.000+03:00

Canıma tak etti artık ya!
Tamam, itiraf ediyorum diyet falan yapmıyorum. Bugün irademe yenik düştüm ve gidip pizza yedim, bir de üstüne soğuk bir -hayır, su değil- cola içtim.
Şimdi de evde suyumu kaynattım ve karışık bitki çayı içiyorum. Eğer haftasonu işler yolunda giderse bugün yemiş olduğum pizzadan -sadece ondan- kaynaklanan şişkinliğin inmiş olacağını ve onun yerinde de tam olarak yellerin eseceğini umuyorum. Hayal dünyası işte, ne yaparsın...
Annem de bugün beni uyuz etti zaten. Eve yoldayım diyip de iki saat sonra gidince kızdı haklı olarak ama kızması önemli değil, gayet normal bir şey sonuçta. Asıl beni sinir eden "Teyzenle mi görüşüyorsun? Habire yok Beşiktaş, yok Mecidiyeköy, aman neymiş efendim Üsküdar, Kabataş.... Sürekli bir yerlerdesin. Bak eğer görüşüyorsan..."
-Ne diyorsun anne sen ya, sen beni sorguluyor musun? Hesap mı soruyorsun? İnanmıyor musun?
Ayıp be ayıp!
"Ne bileyim ben olabilir yani!"
-Anneeee o kapıyı çarpıp çıkan benim. Sen ne dediğinin farkında mısın?
"Farkındayım tabi! İki saat yolda kalır mı insan!"
.........
Tabiki haklıydı annem. O kadar saat yolda kalmak da ne demekmiş! Ama salaklığım yüzünden oldu, anlattıysam da inandıramadım.
- İllaha fiş mi göstercem anne, al bak Beşiktaş Ziraat Bankası'ndan para çektim. Bak saatine, tarihine!
Aldı baktı da içi rahat etti. Aslında pek rahat etmedi, başımda iki saat konuştu durdu.
Bir de diyor ki; " Eğer görüştüğünü duyarsam... Eğer sen bana görüşmüyorum diyip de görüşüyorsan..." diye saatlerce söylendi durdu. Ben de kafayı yedim haliyle. Karışma bana, kiminle istersem konuşurum ben dedim. Konuşma dediği de düşman olsa anlayacağım yani, alt tarafı teyzem... Ne teyze ama!(?)
Bazen hakikaten yalnız kalıp kafamı dinlemek istiyorum...
Bir de diyor ki "Eğer ben senin annensem görüşmezsin!" Lafa bak, mal mal cümleler söyleyip beni iyice çileden çıkardı. Sonra da bankadan çektiğim paranın hesabını sordu bir güzel, naptın bu parayı? Şimdi ne kadar kaldı... Yok yok böyle biter mi hiç, sonra cüzdandaki paranın yarısını alıp alışverişe gitti... Ahh, tam olarak da şimdi geldi....
Gidiyim de kapıyı açayım bari...
Sevgiler...

Abraxas...
24.04.2009

Öğrenciyim Öğrenci :)

2009-04-23T22:27:00.002+03:00

Birazdan fizikokimya laboratuvarına çalışmaya başlayacağım. Yarın lab. dersi var ve büyük ihtimalle (% 99.99999... ) yarın quiz ve buna ek olarak bir de sözlü olacağız her hafta olduğu gibi. Hem de sevdiğim hocalardan biri gelecek yarınki deneye, dolayısıyla iyi bir not almam şart, rezil mi olalım değil mi? :) Zaten şunun şurasında 3 adet deneyim kalmış, alnımın akıyla bitireyim şu laboratuvarı.
Bir de fizikokimya en dandirik ders, laboratuvarı da ayrı bir kolay dolayısıyla çalışması da zevkli oluyor. Hoş daha geçen hafta yaptığımız deneyin raporunu tamamlayamadım. Anlamadığım birkaç yer olduğunu bugün fark ettim, tabiki tesadüfen... Yarın da imzalatacağız deney raporlarını, ne yapacaksam artık bilemiyorum.
Bir önceki paragrafta fizikokimyaya en dandirik ders demiştim ama bütlerde zar zor geçtiğimi de belirtmek isterim. (Bkz. Bir Teselli Ver ve Bütünlemeler de Bitti!!! ) Ne günlerdi ama... Vay bee zaman su gibi akıp geçiyor derlerdi de inanmazdım...
Yarın nümerik uygulama da var. Aslında planım sabah erken kalkıp nümerik analiz uygulamaya gitmek ama halâ emin değilim. Eğer nümerik dersine gidersem erkenden, okulda fizikokimya lab.a da çalışabilirim. Gitmezsem de uyurum mal mal evde. Hangisini yapacağıma karar veremedim. Mantığım nümeriğe git diyor ama kalbim yat uyu diyor. Zor bir seçim olacak benim için.
Aaaa ben önlüğümü de ütülemedim. Sona kalan dona kalır işte ya, ahan da kaldım mı mal gibi.
İş başa düştü gideyim de acilen görevlerimi yerine getireyim.
Sevgiler.

Abraxas...
23.04.2009

Günaydın

2009-04-23T13:36:00.000+03:00

Aslına bakarsanız "Günaydın" denilecek vakit geçti geçmesine ama geç kalktım bugün. Sabah telefonumun alarmı çaldığında yatakta öylece durup İstiklal Marşı'nın çalmasını bekledim. Hatta baya bekledim. Çünkü bugün 23 Nisan malumunuz, fakat ne acıdır ki bizim evin önündeki okulda tören kutlanmadı. Resmen inanılmaz, hoş artık 'İnanılmaz' dediğimiz şeylere de birer birer alışıyoruz ya Allah sonumuzu hayır etsin. Bakalım daha neler gelecek başımıza... Sonra oturmaktan sıkılıp tekrar yattım. 12.00 gibi de kalktım işte. Çocuk olduğum söylemez ama bir zamanlar çocuk olan biri olarak çocuklarımızın Atatürk'ün ilke ve inkılaplarını çok iyi bilmelerini, anlamalarını ve benimsemelerini yürekten diliyorum.

Dün çok yorgundum. Sabah bilgisayar dersi vardı. Derse gittim ama başım felaket ağrıyordu, bu aralar başım çok ağrıyor zaten. Kahve içmeyi falan kestim, en azından baya azalttığımı söyleyebilirim. Aslında diyete başladım, salı günü. :) Normalde bayanların pazartesi başlayıp salı günü diyete son verdikleri söylenir. Ben de pazartesi günü başlamıştım ama arkadaşların aklına uyup Kahve Dünyası'na gidince diyet falan yalan oldu, o yüzden de salı günü tekrar başladım. Çok istikrarlı bir şekilde devam ediyorum. Bugün 3. günümdeyim. Diyet şart oldu zaten, yüzmeyi de bırakınca bir anda çok kilo almıştım. Şimdi kiloları verme vakti. Hatta ve hatta güzel bir havuz bulursam yazılmayı düşünüyorum ama duyduğuma göre havuzlar da şimdiden dolmuş. Bakacağız artık... Gerçi anneme "Bundan sonra yemek yapma!Cacık, brokoli, salata, semizotu salatası vs. yap!" demiştim ama ben bunu söyledikten sonra annem yemek yapma olayını abarttı. Ben de evde yemek yemiyorum. :)

Stephan King'in bir kitabına başladım, Karanlık Çökünce. İlk defa bir Stephan King kitabı okuyorum, beğenirsem devamı da gelir artık. Henüz kitabın başında olduğum için şimdilik kitapla ilgili yorum yapamıyorum. Daha önce hiçbir kitabını okumamış olsam da Yeşil Yol (The Green Mile) ve Yüzyılın Fırtınası (Storm Of The Century) adlı filmleri izlemiştim. Zaten korku, gerilim vs. tarzı filmlerini de pek izleyemiyorum. Korkuyorum sonra. :)

Neyse efendim şimdilik gidiyorum.Yine çok gevezelik yaptım. :)
Sevgiler.

Abraxas...
23.04.2009

Atam'dan bugüne dair...

2009-04-20T00:11:00.001+03:00

Sevgili Öykü arkadaşımızın blog camiasında Mustafa Kemal Atatürk ile ilgili başlatmış olduğu harekattan yeni haberim oldu. Bu konuyla ilgili blogcular kendi sayfalarında Atatürk'ün sözlerine, şiirlerine, resimlerine ve onunla ilgili videolara vs. yer vereceler... Ben de Atatürk'ün söylemiş olduğu sözlerden birisini paylaşmak istiyorum:

"Bütün zorba hükümdarlar hep dini alet edindiler. Hakiki ulema, dini bütün alimler hiçbir vakit bu zorba hükümdarlara boyun eğmediler. Fakat gerçekte alim olmamakla beraber, sırf o kılıkta bulundukları için alim sanılan, çıkarına düşkün haris ve imansız hocalar da vardır. Hükümdarlar işte bunları ele aldılar ve işte bunlar dine uygundur diye fetva verdiler. Gerektikçe yanlış hadisler uydurmaktan çekinmediler. Gerçek ve imanlı ulema her vakit her devirde bunların kinine hedef oldu."

Atam keşke herkes anlayabilseydi seni ve düşüncelerini. Yazık ki beceremedik, anlatamadık, anlayamadık seni...

Abraxas...

20.04.2009

Aslında Yediğimiz Ağda...

2009-04-19T15:22:00.003+03:00

Geçenlerde 'Gıda' konulu bir seminere katılmıştım. Konuşmacılardan birisi sanırım kimya veya gıda mühendisi olan bir beydi ama adını hatırlamıyorum. Adam tam bir manyak. Manyak dediysem iyi anlamda yani, baya bilgili falan bir adam. Zaten adamın gözlerinden zekanın fışkırdığını bizzat kendi gözlerimle gördüm. Gıda Sektörlerine Bakış ve Ar-Ge Çalışmaları, Gıda Sektöründe Sorumlu Yöneticilik, Gıda Sektöründe Ambalajlama, Atölye Çalışması, Gıda Sektöründe Bir Fabrika Tasarımı, Kurulumu ve Fizibilite Çalışması, Gıda Güvenliği ve Kalite Yönetim Sistemleri, Koruyucu Kimyasallar ve Katkı Maddeleri, Panel_Gıda Hakkı ve Su Hakkı gibi başlıklardan oluşan bir seminer. Tabi konuşmacılar da gıdayla ilgili kişilerden ve akademisyenlerden oluşmakta. Benim bahsettiğim konuşmacı da (ismini hatırladım ama neyse söylemiyeyim şimdi) daha önce gıda sektöründe bir süre çalışmış fakat daha sonra sektörün pisliğinden falan dayanamamış ve ayrılmış birisi. Dolayısıyla gıda sektörünün en pis ve en iğrenç yanlarını bize anlatan tek kişi de oydu. (16-17 konuşmacı içinden.)
Tabi her konuşmacı en aşağı bir saat o sıkıcı müfredatlardan falan bahsedince beynimiz haliyle ambale oldu. Zaten sabahın köründen akşamın bilmem kaçına kadar hakkında çok da fazla şey bilmediğin bir konuyla ilgili seminere katılınca böyle oluyor.
Konuşmacıların çoğu oturarak yaptı konuşmalarını. Zaten yorgunluktan ve uykusuzluktan ölmüşüz, iyice kendimizden geçtik. Seminerin ilk gününde bu bahsettiğim ve şuan kimya mühendisi olduğunu hatırladığım bu bey, kominist olabilitesi yüksek ama konumuz bu değil, konuşma yapmıştı ama sanırsam bir konuşmacının işi çıktığı için 2. gün de konuşma yapmak için geldi. Koruyucu Kimyasallar ve Katkı Maddelerinden bahsetmek üzere yerini aldığında salonda da bir uğultu oluşmuştu.
Anaaa dünki adam değil mi lan bu!
Vavsss adamım geldii...
falan gibi enteresan cümleler havada uçuşmaktaydı.
Bu ne biçim seminer???
Adam akşamdan kalma olduğunu belirterek başlamıştı konuşmasına.
Herkes yerlerde tabi, dedim ya adam tam bir manyak. Bu şarapla ilgili duyusal analiz uzmanlarından falan bahsetti. Önceki gün de duyusal analizin ne olduğunu falan öğrendiğimizden konuya yabancı kalmadık Allah'tan. Atölye çalışmasında aromaların falan ne olduğunu öğrendik.Mesela çok azcık bir aromayı kokladığınızda bile bayılabilirmişsiniz. Birkaç mg aroma tonlarca ürünün üretiminde kullanılıyormuş, çok ilginç değil mi ama onun dışında herhangi bir zararı yok insana, sadece kokusu fazla keskin. Mesela havaalanındaki güvenlik görevlisine maddelerin aroma olduğu ve koklarlarsa bayılabileceklerini söylemişler. Bizim külhanbeyi de güçlü vücuduna güvenerekten ben yıkılmam diye düşünüp adamlar tam arkalarını döndüklerinde açıp (ufacık bir şişe) koklamış. Tabi sonuç: Küt yerde... Havaalanı polisi olay yerinde terör estirmiş o da ayrı. Herneyse, birsürü gıdanın üretimi anlatıldı bize. Sonra işte amca normal şeyleri anlattı ben de hemen dedim yazıyım şuraya. Aslında çok komik bir şey değil ama yazasım geldi.
- Şimdi mesela şeker üreteceksiniz.
Şeker denilen şey nedir?
Toz şekeri alıyorsunuz ısıtmaya başlıyorsunuz ama kesinlikle yakmayacaksınız. Onun koyu bir kıvamı var, onu tutturmanız lazım, bir de limon sıkıyorsunuz içine. İşte şeker budur.
Bizim zamanımızda böyleydi en azından. Hatta buna 'ağda' da derler. Biz yerdik çok güzel ohh... Şimdiki çocuklara hayatta yediremezsiniz. Kim o renkte bir şeker yemek ister ki? Aromasıydı, boyasıydı bilmemneyiydi falan katmanız lazım, bir de içine oyuncak moyuncak koydunuz mu, tam çocuklara göre. Neyse işte biz çocukken o şekerleri yerken arada bir kıl tüy bir şeyler de çıkardı içinden.
Kahkaha tufanı...
-Ama o zamanlar insanların kılları da temizdi!
-Oooooowwwwsssss
Amca lafı iyi gönderdi anlayana.... :)
Birkaç bir şey daha anlattı, dehşete düşebileceğiniz cinsten.
Başka bir zaman da onları anlatırım.
Sevgiler.

aksitabraxas
19.04.2009

Her şeyden az biraz...

2009-04-17T19:43:00.001+03:00

Geçen gün bloguma bir girdim aaa o da nesi, o kadar az yazı yazmışım ki son haftalarda. Ne yapıyorsun sen kızım, kendine gel, bir doğrul, bir silkelen dedim. Sonra tam yazı yazmaya başlayacaktım ki kardeşim gelip önümden bilgisayarı aldı ve hiçbir şey söylemeden gitti. Ben de mal gibi kaldım ortada. Bir konu da seçmiştim kendime baya doluyum ya bu aralar içimdekileri döktürecektim bir bir amma ve lakin şuan ne yazmam gerektiğini bilmiyorum.
Geçen hafta çarşamba günü vizelerim başlamıştı bu hafta çarşamba günü de bitti ama ben de bittim. Bu sefer geçen dönem yaşadığım sıkıntıları yaşamamak için işimi sağlama alıp adam akıllı çalıştım derslerime ve sınavlarım da iyi geçti açıkçası.
Sınavlarımın bittiği çarşamba günü Ankara'ya gitmek gibi bir plan yapmıştım kendi çapımda ama cuma günü (yani bugün) fizikokimya laboratuvarı olduğu için bu istediğim havada kaldı. 1 Mayıs günü okullar tatil olacağı için fırsattan istifade Ankara'ya gitmeyi düşünüyorum, bir aksilik çıkmazsa.
Haaa bu arada yakın arkadaşlarım üçüne rest çektim, görüşmüyorum artık. Bu sefer canım çok yandı. Artık kime güvenebileceğimi bilmiyorum. Daha kimler sırtımdan vuracak ki... Neyse moralim bu konuda çok bozuk. Anlatmak isteyip istememe konusunda bile kararsızım. O kadar saçma bir nedenki yani okusanız belki de çok önemsiz bir şey olduğunu göreceksiniz ama kendimden daha fazla taviz vermek istemiyorum artık, çünkü bu işin sonu yok. Herkese karşı anlayışlı oldum bu güne dek. Kimse kırılmasın, üzülmesin diye elimden geleni yaptım ama bu arada sürekli doldum, doldum, doldum. E taşma vakti gelmişti. Ben yanımda gerçek arkadaşlar arıyordum, yanımda olan olur artık. Onlar da okula gelmediklerinden henüz kimse bilmiyor, üç arkadaş dışında. Birisi zaten yaşananlara bizzat şahit oldu ama o alttan aldı, ben yapamadım. Diğer arkadaşla da dertleşiyorduk, dayanamıyorum, patlayacağım artık falan diyince ben de söyleyiverdim. Öteki arkadaşım da zaten çok çok yakın arkadaşım ama bir dönem bizimle bir dönem üst sınıfla alıyor dersleri yani her zaman birlikte değiliz. O da baya küfür falan etti benim yüzümden ama kötülemek niyetinde değildim kimseyi. Bu sefer gerçekten haklıydım ve ilk defa karşımdakilerden anlayış bekledim, olmadı. Ben yıllardır nasıl bu kadar sabırlı ve anlayışlı olabilmişim açıkçası anlayamıyorum. Resmen enayinin önde gideniymişim. Saf olduğumu biliyordum, her şeyin de farkındaydım ama yine de değer verdim herkese ama benim verdiğim değerin çeyreğini onlar bana vermemişler. En çok da bu koyuyor. En yakın bildiğim arkadaşım yanıma gelip de tek kelime etmedi. İnsan bir özür diler en azından, bu kadar kolaymış demekki... Aslında o kadar düşündürücü bir durum ki, özür bir şekilde dileyecekler buna adım gibi eminim ama ne zaman, işte bu kafamı kurcalıyor. Bir de ne olursa olsun bundan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacak, bunu biliyorum.
Dün okuldan çıkınca diğer bir grup arkadaşla yolda karşılaştık, aklımı çeldiler "Biz Taksim'e gidiyoruz bebişim sen de gel" diye. "Tamam" dedim ben de zaten helak olmuştum okulda yorgunluktan. Gittik Taksim'e, onlar alışveriş falan yapacaklardı. Bilen bilir, ben de nefret ederim alışveriş yapmaktan, nasıl bir teraziysem artık. Neyse yemek yedik önce ama doymadım ben. Zaten vize sonrası dinmek bilmeyen bir açlık oluyor. :) Yemekten sonra gezdik tozduk falan sonra tabi tuvalet ihtiyacı geldi çattı, ayy şimdi Burger'a kim yürüyecek. Zaten Burger da milletin tuvalet ihtiyacı gidermek için akla gelen ilk mekan hahaha. :) Neyse Beyoğlu İş Merkezi'ne gittik, orada tuvalete gitmenizi tavsiye etmem ama biz gittik. Tam çıkıyorduk, yukarıda da 3 arkadaş bizi bekliyor. Benim gözüm orada durmakta olan erkek montlarına takıldı. Anlatamam o kadar harikaydılar ki ve fiyatı da 20TL, görünce gözlerim yuvalarından fırlayacak gibi oldu. Arkadaşı durdurdum ve montlara daldım direkt, tam kardeşime göre. Kesinlikle yollamalıyım onu falan derken askıların arasında minicik ufacık mor bir mont. "Anam!!!!Benim rengim!!!" Adama kaş göz yaptım hemen aldı montu, verdim parayı çıktık. Kızcağız şokta... "Nasıl yaptın yaa nasıl aldın, 5 dk bile sürmedi. Ayy ben böyle şey görmedim yaa" falan diyor o arada da kızlar yukarıda beklemekten helak olmuş vaziyetteler tabi. Neyse çıktık, montumu görgüsüzler gibi çantadan çıkarıp Taksim'in orta yerinde ele güne gösterdim. "İşte benim alışverişim de böyle oluyor, demiştim ya size." dedim. Gerçekten de böyledir, hiç alışverişe gitmem, öyle zamanlarda hiçbir şey bulamam çünkü. Bir anda gözüme çarpmalı ve almalıyım. Tabi param da olmalı o sırada. Şanslı günümdeymişim, bir tane t-shirt beğendim. Diğerleri de hiçbir şey almadılar. :)
Sonra işte İnci'den profiterol yedik. Ben pek sevmem çikolatalı şeyler bilirsiniz, o yüzden İnci'ye de ilk defa gittim. Millet deli oluyor oranın profiterolüne. Kızlar ağızlarının suyu aka aka yediler. Mükemmel ötesiydi falan diye. Valla fena değildi yani mükemmel profiterol nasıl olur bilmediğim için "Evet, gerçekten çok güzelmiş." falan dedim. Geçti gitti...
Gidip D&R dan NTV Tarih dergimi de aldım. O sırada arkadaşın biri önde gördüğü yakışıklı çocuğun peşine takılınca onu kurtarmak için seferber olduk. Sonra evli evine köylü köyüne muhabbeti yaparak ayrılıyorduk ki bizim kız "Çocuk da gitti sizin yüzünüzden!" demeye başladı. Neyse diğer kızlardan ayrılınca kaldık üç kişi. bir de baktık otobüs hareket ediyor. Bizimkinin gözü de fıldır fıldır, deli! :) Çocuk otobüse binmiş olabilir diyerek kandırdık kızımızı. :)
Eve gidince de bir şey yapmadım, televizyon izlemek dışında.
Bugün laboratuvar dersinde yaptığım aptallıkları anlatsam bir daha yazılarımı okur musunuz, bloguma girer misiniz pek emin olamadığım için yazımı burada noktalıyorum.
Keyifli haftasonları efenim.
Sevgiler.

Abraxas...
17.04.2009

107 Kimya Öyküsü_Mim 8

2009-04-12T00:26:00.000+03:00

Sevgili aysed tarafından bir-iki hafta önce mimlenmiştim. Ancak yazmaya hiç ama hiç vaktim olmadı. En kısa zamanda yazacağımı söylemiştim ama bugüne kısmetmiş. Kendisinden öncelikle özür dilerim, umarım anlayışla karşılar bu durumu.
Mim konusunu çok beğendiğim için "Hemen iki dakikada yazayım da bitsin!" diyemedim, geciktirme sebeplerimden birisi de buydu aslında. Aaa bu arada konumuzu da belirteyim: Kitap tanıtımı...
Konuyla ilgili olarak aslında çok düşündüğümü söyleyebilirim. Nasıl bir kitap tanıtayım, acaba tanıtacağım kitap diğer insanlar tarafından da beğenilir mi ya da konusu ilgilerini çeker mi vs. vs. gibi sorularla boğuşurken aslında benim de seçmeyi hiç tahmin edemeyeceğim bir kitap birinci sıraya yerleşmeyi başardı. Hiç tahmin etmiyordum dedim, çünkü konusu 'Kimya'. Tabi ben kimya delisi bir insanımdır, bunu da her zaman ifade ederim. Fakat kimyayı sevmeyen ve hatta kimyadan nefret eden birçok tanıdığım olduğu halde bu kitabı seçtim. Aslında sırf bu yüzden seçtim diyebilirim. :p
Herneyse yine başladım gevezelik yapmaya. Ne diyordum ben! Hah, kitabımızın adı "107 Kimya Öyküsü". Tübitak yayınlarından çıkmış oldukça tatlı, sevimli, sempatik, şirin mi şirin, badılcan mı badılcan bir kitap. Öpüp koklayacağınız, baş köşenize koyabileceğiniz, sarıp sarmalayacağınız, sevgiyle bağrınıza basabileceğiniz bir kitap kendisi. Ben yaklaşık 6 sene önce tanışmıştım pek sevgili kitabımızla. Aslında kitap ilk olarak "107 Stories About Chemistry" adıyla 1977 yılında basılmış. Yazarları da L. Vlasov ve D. Trifonov. Türkçe çevisini ise Nihal Sarıer yapmış.
Eğer kimyayı sevmiyorsanız şiddetle tavsiye ediyorum bu kitabı. Kimya severlerinse zaten beğeneceklerinden hiç şüphem yok.
Kitapta adından anlaşılacağı üzere 107 hikaye var ve kitabın sayfa sayısı da 230. Kitabı okurken sıkılacağınızı düşünmüyorum ama olaki sıkıldınız veya beğenmediniz, bırakması ya da ara vermesi de kolay olur bu anlamda. İstediğiniz zaman istediğiniz hikayeden okumaya başlayabilirsiniz, tamamen özgürsünüz... Zaten şekillerle de desteklenmiş bir kitap olduğu için okuma süresi oldukça kısa.
Kitapta periyodik cetvelin yapısı, periyodik çizelgede yer alan elementlerin özellikleri ilginç bir tarzla okuyucuya sunulmuş. Hayal gücünüzü de çalıştırabileceğiniz kitapta kısa hikayeler ve ilginç örneklerle akıcılık en üst seviyeye çıkarılmış. Bilmediğiniz ama aslında çok ilginizi çekebileceğine inandığım detaylar da küçük hikayeler arasına serpiştirilmiş. Söylemesi benden okuması sizden. :)
Sevgiler.

Abraxas...
11.04.2009

Büyümek İstemiyorum!

2009-04-07T08:26:00.000+03:00

Büyüyoruz herhalde...
Aslında hiç şaşkın değilim biliyor musun?
Yani ne biliyim, alıştırdı bizi, öyle değil mi?
Sonuçta o öldüğü zaman kendimi üzgün hissetmeyeceğim.
Belki de çektiği onca acıdan kurtulmuş olacağı için mutlu bile olacağım...
Sen ne dersin?

- Bilemiyorum, aslında ben tam olarak öyle düşünmüyorum. Bunları düşünmek beni üzüyor, konuşmak istemiyorum bu konuyla ilgili. O öldüğü zaman kendimi mutsuz hissedeceğim.

Ben üzülmüyorum ya, benim üzüntüm o küçük çocuk için. Ben onun için üzülüyorum. Yazık... Değil mi ama, sen de öyle düşünmüyor musun?

-Hmmm ya bilmiyorum...

Sence geri nasıl dönecek? Dönebilecek mi bir gün? Bence dönemez. Zaten ne yüzle dönecekki... Kaç yıl geçti aradan, bir kere bile arayıp sormadı. Herkesi perişan etti. Bugün o kadın komadaysa tek sorumlusu o...Herkes dağ gibi kadındı, diyor... İnsanın içi acıyor. Bence onu kimse affetmez bu saatten sonra...
Nerdesin şuan, görmeye gittin mi? Ben çok merak ediyorum ya bana da babam anlattı, konuştuk biraz da.

-Yok ben de il dışındayım şuan ama haftasonu gitmeyi düşünüyorum. Bence de kimse affetmez onu. Bana da babam söyledi, o da tesadüfen aramış ne zamandır aramıyorum diye düşünerek. O gün gitti yanlarına. Ben eve gittiğini sanıyordum, meğerse hastanede yatıyormuş...

Evet, ben de babamla konuştum. Eniştenin babası ölmüş ya, o sırada. Her şey üst üste geliyor... Çok kötü bir durum. İlk gün babama soramadım durumu nedir diye. Dün konuştuğumuzda sordum işte. Babam da pek konuşamadı, üzülüyor galiba o da." Bir şey yok ya, ölecek yakında." dedi... Görüştürüyorlar mı acaba?

-Yok zaten komada ya, sayıklıyormuş sürekli...

Ha doğru yaa.

-Kemikleri cam gibi olmuş, her an kırılabilirmiş. Yapılabilecek hiçbir şey kalmamış artık. Zaten kemoterapiye de yarın son kez girecekmiş. Kardeşleri falan da hastaneden çıkarmaya çalışıyorlarmış, ölecekse evinde ölsün diye...

Hadi yaa, bari kadını hasta yatağında rahat bıraksınlar ya!

-Zaten hastaneye ambulansla götürülüyormuş...

İyi de bu resmen eziyet olur o zaman. Durumu o kadar ağır olan birini neden eve götümeye çalışıyorlar anlamıyorum. Zaten kemikleri cam gibi olmuş diyorsun, ne gerek var eve götürmeye, saçmalık...Sahi ne kanseriydi?

-Bilmiyorum ki, meme kanseriydi, akciğere sıçradı, beyine... Tüm vücudu sardı işte...

...................................

Belki yakında öleceksin, hiçbirimiz bilmiyoruz bunu. Aramızda ölebilecek en son kişi belki de sendin. Hayat dalga geçiyor bizimle resmen ama ne olursa olsun umarım gittiğin yerde istediğin huzura ulaşırsın.

Sevgiler.

Abraxas...
24.03.2009

Dipnot: Arkadaşlar bu yazımın üzerinden günler geçti. Maalesef dün yani; 07.04.2009 tarihinde akşam 19.00 gibi hastamızı kaybettik. Yorumlarıyla destek olan herkese teşekkür ederim.

Saygı ve Şükranla Anıyoruz...

2009-03-18T18:12:00.003+02:00

94 yıl önce bugün 18 Mart... Destan yazıldı bu topraklarda. Düşman gemilerinin Çanakkale Boğazı'nı geçip İstanbul'a ulaşma çabaları sonuçsuz kaldı...
Fazla söze gerek yok. Sadece bizim için değil Dünya tarihi için de önemli yere sahip olan Çanakkale Zaferi'nin başkahramanlarını, şehitlerimizi ve gazilerimizi (Hayatta olan yok diye biliyorum.) saygı, sevgi ve şükranla anıyoruz.
Bu ülkeyi bizlere emanet eden bu korkusuz ve cesur insanların yüzlerini kara çıkarmamak dileğiyle...
Sevgiler...

Abraxas...
18.03.2009

Ameno_Su Platformu

2009-03-15T18:48:00.008+02:00

Efendim umarım beğenirsiniz. Bloguma ilk koyduğum şarkı oluyor kendisi. Blogcu'da daha önceden notting else matters vardı ama sonra kaldırmıştım. Buraya da hiç şarkı eklememiştim. Harun'dan rica ettim, o da sağolsun benim için gereken kodu aldı ve bloguma böyle bir güzellik yapmaya çalıştık.
Yabancı şarkıları özellikle seçiyorum, çünkü türkçe şarkı koyduğum zaman şarkı çaldığı sırada yazıya değil şarkıya odaklandığımdan okuma olayı güçleşiyor. Eeee "Ellere var da bize yok mu?" seslerini işitir gibi olduğumdan yabancı şarkı koymak farz gibi bir şey oluyor. Aslında bir gün de arabeskin en can alıcı yerinden gireceğim de henüz blog olgunlaşma evresini tamamlamadığından zaten az olan blogcuları da kaçırmayı hiç istemiyorum. (yıhyıhyıhyıh_Taş Devri'nden Barni Moloztaş)
Bu arada o kadar uğraştık didindik koyduk şarkıyı. Dinlememezlik etmeyin vallahi bozuşuruz, çok ayıp emeğe saygı da yoksa artık ne işimiz var burda. :)
Kendimi düşündüysem namerdim, o kadar diyorum bak! :)

Bu arada ufak ama aslında çok önemli bir duyuru da yapmak istiyorum, aslında bu konuyla ilgili bir yazı yazmayı düşünüyordum ama maalesef vaktim olmadı, çok üzgünüm bu yüzden. Şimdi sizlere yeni bir görev veriyorum. Su platformu sitesine giriyorsunuz, oradaki yazıları doğru dürüst okuyup bilgi sahibi oluyorsunuz. Hatta ve hatta anneniz, babanız, kardeşiniz, teyzeniz halanız, arkadaşlarınız falan filan hepsine de okutuyorsunuz. Neden? Çünkü günümüzün en önemli konusu, aynı zamanda da sorunu: Su
Su hakkında ve suyun ticarileştirilmesi hakkında bildiklerinizi gözden geçirmek, bilmediklerinizi öğrenmek için okumanız, okumamız, okutmamız şart. Bu sadece benim sorunum değil, hepimizin sorunuysa eğer çözüm için herkesin duyarlı olması gerekir. Ana sayfanın sağ üst köşesinde etkinlik takvimi yazan bir yer var, ilginizi çekerse muhakkak o kısma da göz atın. Bu büyük bir organizasyon, öyle dandirik bir link de vermedim yani buradan da organizasyonun hangi çevreler tarafından desteklendiğine bakabilirsiniz.

Ödevlerinizi bitirince yıldızlı pekiyi vereceğim, en sevgi dolu olanlarından...
Sevgiler...

aksitabraxas
15.03.2009

Aslında Ben Yoğumm/Mim_7

2009-03-11T17:43:00.000+02:00

Sevgili H. Y. Ergün tarafından mimlenmişim. Kendimi tanıtmamı ve kim olduğumu anlatmamı istemiş...
Hay hay efendim. :)

Öncelikle şunu söylemek istiyorum: Bir insanın kendisini tanıması bir de bunu başka insanlara anlatması oldukça zor bir iştir. Dolayısıyla benim bu anlamda bir çabam hiç olmamıştır. Nasıl bir insan olduğumu 'benim' cümlelerimle okumanız da ne kadar doğru olur bilemiyorum. Aslında benim nasıl birisi olduğumu yazılarımdan da az çok çıkarabilirsiniz diye düşünüyorum...
Cinsiyetle başlayalım isterseniz, erkek olduğumu sananlar olabilir aramızda, değilim efem. :) 22 yaşında, üniversite öğrencisi bir gencim, güzelim... :) Şaka bir yana, bilenler bilir ama belirtmekte fayda var Kimya Mühendisliği Bölümü'nde okuyorum. İstediği bölümde okuyan biri olarak kendimi şanslı hissediyorum. :p
Eee başka ne yazacağım ben! :) (Dehşete kapıldım şuan.)
Bilgisayar zaten hayatımın vazgeçilmezlerindendir.
Kedi, köpek, kuş gibi hayvanlara dokunamam, korkarım. Ancak onlardan da kaçamıyoruz değil mi? :)
En sevdiğim yemek de mantı, ohh olsa da yesek. :) Yine nuggeta kaldık, heyhat! :)
Ha bir de kimya mühendisliğinde okuyorum ya laf aramızda en sevdiğim element de flor. :) Favori elementimdir.
Ben şöyle zekiyim, ben böyle çalışkanım, ben öyle bir insanım ki kelimelerle ifade edemiyorum gibi cümleler sarf etmek istemiyorum bu yazıda. Zira bunu beni tanıyanların söylemesi daha doğru olur, diye düşünerek yorumlarını beklerken bu mimi pasladığım isimleri de listeleyeyim:
1. sagirkedi
2. umidim
3. Trivium
4. mor büyü
5. yasamladans

Sevgiler.

Abraxas...
11.03.2009

Dilber Hala Reklamlarda...

2009-03-09T22:19:00.004+02:00

Avrupa Yakası'nı izliyor musunuz bilmiyorum ama Binnur Kaya'nın canlandırdığı bir Dilber Hala karakteri var ve ben ona tabir-i caizse hastayım. Aslında Binnur Kaya'nın yaptığı her işi beğeniyorum. Bir Demet Tiyatro olsun, Çarli olsun, Yabancı Damat, Babam ve Oğlum ve dahası...Yaptığı her işte adından söz ettirmeyi başaran ve sahnede devleşen bir isim deyim yerindeyse. Ben Avrupa Yakası dizisinin yayınlandığı gün aynı saatte başka bir kanalda yayınlanmakta olan bir diziyi seyrediyorum ve Avrupa Yakası'nı da internette izlemeye çalışıyorum.
Bugün kardeşim bir sitede bana birkaç video izletti. Binnur Kaya'nın Dilber Hala karakterinde oynadığı reklamları izleme fırsatı buldum ve inanın çok eğlendim. Sizlerle de bunu paylaşmak istedim. Açıkçası burada reklamın hangi ürün adına yapıldığının pek bir önemi yok benim için. O yüzden de böyle düşünüyorum ve fırsatınız olur da vakit ayırmak isterseniz BURADAN videolara bakabilirsiniz. Oyhh tirledim haa vallaha tirledim ammaa bu defa öyle bir tirledim ki vallaha cıbıldağım çıktı, vuyhh :)
Sevgiler.

Abraxas...
09.03.2009

Bir Belge Dramı

2009-03-05T18:06:00.006+02:00

Günlerdir koştur koştur bir hâl oldum. Staj başvuruları için ordan oraya savruldum resmen, harap ve bitap düştüm.
Okulun bölüm başkanlığına dilekçe yazmıştım, 'staj zorunluluk belgesi' istediğime dair. Ertesi gün belgeyi aldım. Ancak başvurduğum kurum okulun bize vermiş olduğu dandiri b.ktan dilekçeyi kabul etmedi. Bölüm Başkanlığına tekrar bir dilekçe yazdım:
A kurumunda x-y tarihleri arasında 15 iş günü süreyle laboratuvar stajı yapmak istediğime dair bir dilekçe. Okulun bunu kabul edip etmeyeceği vs.
Ertesi gün belgeyi almaya gittiğimde kadın bana yine aynı saçmanın da ötesinde dilekçeyi verdi.
Kadına dedim "Bu belge benim işime yaramıyor, ben sizden bunu istemedim. Dilekçeme bakarsanız ne istediğimi görürsünüz..." Allah'ım yaa beni niye böyle sınıyorsun! Ağzına almış bir 'matbu belge' lafını sanki başka bir şey bilmiyor. Yok bu belgenin dışına çıkamayız da bilmem ne de bilmem ne... Sinir oldum ve gittim A kurumuna. Torpilim de var söylemesi ayıptır, direkt bölüm başkanına gittim. Adam belgeyi evirdi çevirdi... Sizin okuldan da başka bir belge beklemezdim zaten, dedi ve ekledi: Utanıyorum bu okuldan mezun olduğum için...
Ben mi??
Şoktayım o sırada...
Anlattım derdimi. Böyle böyle dediler bana, başka belge yazamıyoruz dediler daha önce de dilekçe vermiştim zaten o zaman da aynı belgeyi verdiler falan dedim. Zaten belgelerin aslı da yanımda olduğu için gösterdim onları. Adam belgeyi aldı üstünü başını çizdi. Anlattı falan. Sizin sekreterlik yazı yazmaya üşeniyor galiba dedi. Açtı staj klasörlerini tek tek tüm belgeleri gösterdi. O an ben de bizim okuldan utandım.
Her sene aynı zorluğu çıkarıyor sizin okulunuz. Bizim zamanımızda öğrencilerin stajını okul ayarlardı. Şimdi çok değişti. Al sen bu belgeyi, götür bölüm başkanınıza. Zaten ben de onun eski öğrencisiyim. Göster nasıl yazılması gerektiğini, bir de selamımı söyle dedi.
Zaten yorgunluktan cılkım çıkmıştı. Tekrardan düştüm yollara ve okula gittim. Bölüm Başkanı da yoktu okulda. Onun onayını almadan da yapabileceğim hiçbir şey yok zaten... Yine gittim iyilerin dostu kötülerin düşmanı Erol Hoca'ya. Anlattım derdimi. 2 seferdir aynı belgeyi veriyorlar diye. Yazamıyorlarmış dedim.
Hoca da dedi:
-Nasıl yazamıyorlarmış ya! Yalan!

Açtı dosyasını belgemi yazdı özene bezene. Uğraşmıyorlar hiç vallaha, çalışma disiplini denen bir şey yok, dedi.

Ben imzalatırım yarın dedi. Ben de doğal olarak bugün gittim hocanın yanına... Olay oldu benim belge okulda. Bölüm Başkanı Dekanlıkta konuyla ilgili görüşme yapmış, birtakım araştırmalar yapılmış ve yapılacak diye 10.00 da alacağım belgeyi 14.00'de aldım. Neyse buna da şükür. Ya alamasaydım?

Belgeyi aldım tabi hocaya nasıl teşekkür ediyorum görmeniz lazım. Hayat memat meselesi. Stajı yapamasam diploma alamam o derece önemli. Belgeyi de zaten aldığım gibi staj yapmayı düşündüğüm yere gittim. Oraya da fotoğraf makinesiyle girememek kadar iğrenç bir şey yok ya... :)
Neyse işte adamlar her seferinde olduğu gibi yine fotoğraf makinemi aldılar ve :
-Sen geçen gün de gelmiştin değil mi?
-.............'le mi görüşecektiniz?
gibi sorularla beni tanıdıklarını belli ettiler.
Sevgiler efenim beni sizler var ettiniz.

Girdim içeri gururla belgemi sundum. Adam şaşırdı. Vay Derman hoşgeldin, nasılsın falan diye. Dedim iyiyim siz nasılsınız. Oturduk, muhabbet ettik. Ben de başarı öykümü gururla anlattım falan. Adam da orada benim staj yapmak istediğim bölümün başkanı ya aradı hemen birisini. Adam halime acıdı tabi referansı benim, dedi... Benim tabi benlik duygum en üst seviyelerde o sırada... Gittim adamın yanına numarımı falan verdim. Herhalde galiba kesin muhakkak sanırsam o staja kabul edilirim gibime geliyor. (Bu ne mal bir cümle!)

Şuan da yorgunum ama olsun yine de işimi halletmiş olmamın verdiği bir huzur var içimde. Yarın da işletme stajım için başvurucağım yere gideceğim. En sinir olduğum şey de torpil ve referansınız olmadan hiçbir şey yapamamanız. Benim var da öyle yırttım yine. :)
Ama ne olursa olsun hoş değil...
Sevgiler.

Abraxas...
05.03.2009

Tecavüzden Kurtulmak_Abarttım mı? :)

2009-03-01T15:38:00.000+02:00

Halk oyunlarını bıraktım, en azından şimdilik öyle düşünüyorum. Aylardır gidiyordum ama bana göre değil kesinlikle. Her defasında "Niye burdayım?" diye kendime sorup duruyordum. Bir de çalışmalar çok uzun sürdüğünden çok yoruluyordum.
Şuan kesin olmasa da bırakmak istiyorum artık.
Bugün gitmedim çalışmaya, yaklaşık 2 saattir çalışma sürüyor. Ne yapıyorlar diye merak etmiyor de değilim açıkçası.
Haftaya da gitmeyeceğim. Zaten haftaya seminerde olacağım iki gün boyunca. İstesem de gidemem anlayacağınız.
Ya bir de asıl soğumama sebep olan şey, oyundan ziyade kursa gelen kadınlar diyebilirim. Hiç cıvık cıvık davranışları sevmem. Daha önce de bahsetmiştim zaten, sürekli yanıma geliyorlar falan.
Kadının biri de zaten dadandı bana; lezbiyen midir, kardeşi falan mı var çözemedim.
Iyy midem bulandı valla anlatırken. Ben bir de mal gibi kadına telefon numaramı vermiştim. Vermez olaydım, kafa yok işte... Kadın arayıp duruyor, ben de telefonu açmıyorum. Ondan sonra neden açmadığımı soruyor falan.
"Yemeğe gidiyorduk da seni de çağırayım demiştim."
Banane ya sizin gittiğiniz yemekten.
Yok efendim eğleniyorlarmış, dans ediyorlarmış da bilmem ne de bilmem ne...
Gecenin köründe ne yemeği anlamıyorum zaten...
Yemeğe giden adam 21.00 de niye ararki! Saçmalığa bak... O saatte sen beni arıyorsan, beni almaya ancak 22.00 gelirsin. Sonra yemeğe kaçta gidersin?
Bir kere o saatte yemek yenmez; kilo alırsın bir de kalp krizi geçirirsin. :)
Gülmeyin bana ama korkuyorum kadınların hepsi ayrı bir dert...
Tenhada kıstırırlar diye korkuyorum artık. Zaten karanlıkta çıkıyoruz kurstan...Allah muhafaza. :)
Bir de ben hiçkimseyi kırmak istemem ama bunlar da işi abarttılar artık. Ayy sıkıldım, bunaldım anlatırken...
Gidiyorum ben, başka bir yazıda görüşmek üzere...
Sevgiler.

Abraxas...
01.03.2009

Ben Ölecek Adam Değilim / Mim_6

2009-02-28T22:49:00.000+02:00

Sevgili papagangibi tarafından çok güzel bir konuyla mimlenmişim. Aslına bakarsanız çoğu blogda gördüğüm ve imrendiğim bir mim olduğunu itiraf etmeliyim. :)

Efendim konumuz "Hayatımıza yön veren şairler ve onların şiirleri'ymiş...
Hayatıma yön verdiğini düşündüğüm bir tane şair söylemem, sevdiğim diğer şairlere haksızlık olur.
Ancak bugün bu yazıda sanırım sadece bir örnek vermem gerekiyor. Yazımın başında bu konuya önceden birçok blogda rastladığımdan bahsetmiştim. Dolayısıyla diğer bloglarda şiirlerine rastlamadığım bir şairden -Cahit Sıtkı Tarancı'dan- örnek vermek istiyorum.

Cahit Sıtkı Tarancı'yı çok beğeniyorum. Bilirsiniz Cahit Sıtkı şiilerinde genellikle karamsardır ve ölüm korkusu gibi konuları işler. Ben de bu tarz şiirlerden çok hoşlanıyorum, dolayısıyla burada paylaşacağım şiir de aslında buna paralel bir şiir olacak.

BEN ÖLECEK ADAM DEĞİLİM

Kapımı çalıp durma ölüm,
Açmam;
Ben ölecek adam değilim.

Alıştım bir kere gökyüzüne;
Bunca yıllık yoldaşımdır bulutlar.
Sıkılırım,
Kuşlar cıvıldamasa dallarında,
Yemişlerine doymadığım ağaçların,
Yağmur mu yağıyor,
Güneş mi var,
Farketmeliyim
Baktığım pencereden.
Deniz görünmeli çıksam balkona.
Tamamlamalı manzarayı
Karlı dağlarla sürülmüş tarlalar.
Ekmekten olamam doğrusu,
Nimet bildiğim;
Sudan geçemem,
Tuzludur teneffüs ettiğim hava.
Ya nasıl dururum olduğum yerde,
Öyle upuzun yatmış,
İki elim yanıma getirilmiş,
Hareketsiz,
Sükûta râmolmuş;
Sanki devrilmiş bir heykel?

Ellerim ne der sonra bana?
Soğumuş kalbime ne cevap veririm?
Utanmaz mıyım ayaklarımdan?

Kalkmalıyım,
Dolaşmalıyım,
Sokaklarda, parklarda.
El sallamalıyım
Giden trenlere,
Kalkan vapurlara.
Bilmeliyim,
Gölgelerin boyundan,
Saatin kaç olduğunu...
Islık çalmalıyım.
Türkü söylemeliyim
Yol boyunca,
Keyfimden ya hüznümden.
Geçmiş günleri hatırlamalıyım,
Dalıp dalıp akarsuya,
Hayaller kurmalıyım,
Güzel geleceğe dair.
Yanımdan geçenler olmalı,
Selâm almalıyım;
Robenson´u düşünmeliyim,
Garipliğini:
Şükretmeliyim
İnsanlar arasında olduğuma.
Nedir ki eninde sonunda ölüm?
Ayrı düşmek değil mi aşinalardan?

Kapımı çalıp durma ölüm,
Açmam;
Ben ölecek adam değilim.

Cahit Sıtkı Tarancı

Daha önce bu şiiri okumamış olanlar da varsa umarım beğenirler.
Bu mimi kime paslayabileceğimi bilemiyorum. Dileyen herkes bu konuda yazabilir.
Sevgiler.

Abraxas...
28.02.2009

Yine Bir Ders Kaydı Eziyeti

2009-02-27T20:06:00.000+02:00

Okula yine sinir olmuş vaziyetteyim. Dersler başladı 23'ünde. Ders kayıtları 25'inde yapılacak diye duyuru yapıldı... Herkes kendini hazırladı bu büyük güne...
Birçok üniversitede olduğu gibi olmuyor maalesef bizim ders kayıtlarımız. İnternet sitesi yapılmış ama neden yapılmış yıllardır anlamış değilim. İllahaa okula gideceğiz, öyle ders kaydımızı yaptıracağız...
Bir de dersler ders kaydı yapılmadan önce başlıyor. Bu da ayrı bir saçmalık.
Pazartesi günü anal. chem. lab.2 dersi var ama ders yapılacak mı yapılmayacak mı bilmiyorum. Çünkü sistem çökmüş, hiçkimse ders kaydı yaptıramadı.
Hocaya mail atayım dedim de ne diye mail atarsın ki hocaya... Kaale alıp da cevap verecek bir hoca bile yok anasını satayım. Hoca cevap atarsa lafımı geri alırım tabi.
Neyse yaa millet ders seçimini yaptı. Ama onaylatamadılar işte. Ben ders seçimimi bile yapamadım. İkametgah belgesi götürmemiştim. Neymiş efendim ikametgah belgesi şartmış. Nasıl sinirlendim anlatamam. Önceden de ikametgah belgesi götürüyorduk almıyorlardı. Kırk yılda bir "Nasılsa almıyorlar!" diye düşünerek ikametgah belgesini götürmedim, alacakları tuttu. Zaten hep böyle olur...
Öğrenci işlerindeki kadın dedi, "Yarın saat 14.00-15.00 arası getirin."
Tamam, dedik biz de. O gün gidip ikametgah belgesini aldım. Ertesi gün ders saat 08.30 da başlıyor. Sadece 2 saat ders var sabahın köründe. Organik dersi olduğu için öyle gitmemek falan gibi bir lüksüm de yok. Derse girdim. Sonra da 14.30'a kadar bekledim. Daha sonra arkadaşlarla birlikte öğrenci işlerine gittik. Adam ders kaydımızı yapmadı. Bugün değil 2-3 Mart arası gelin. İçimden bildiğim tüm küfürleri saydıktan sonra konuşmaya başladım:
-Ama dün bize yarın 2 ile 3 arası gelmemizi söylediler.
dedim.
Adam:
-Kim söyledi?
diye sordu.
Ben:
-Ne biliyim işte burdaki bayan öyle söylemişti.
dedim.
Tabi biz ordayken o mal kadın yoktu.
Adam benimle iki saat dalga geçti. Yanlış anlamışsın falan diye. Sonra arkadaşlar da itiraz etti falan. Hepimizin aynı anda yanlış anlama olasılığımız oldukça düşük. Neyse pazartesi günü gideceğiz yine okula ders kaydı için. Dersler de başladı, ders kaydı için sırada mı bekleyelim derslere mi yetişmeye çalışalım şaşırdık kaldık vallaha...
Adama dedik zaten yapamaz mısınız diye. Sonuçta bir dekont bir de ikametgah belgesi alacak. Ayy nasıl uğraştırıyorlar ya, sanki çok zor bir şey. Bana verseler yapardım iki dakikada... Boş boş oturuyorlar ya... Öğrenciyi uğraştırmaktan başka işleri yok herhalde. Hayat felsefeleri halini almış...

Sinirlenip yemeğe gittik. Zaten hava çok soğuktu. Allahım okul hem deniz hem göle karşı olunca rüzgardan fena çarpıldık. Karla karışık yağmur da cabası...
Dün zaten sinirden midir nedir öküz gibi yemek yedim. Yemek listemi yazayım desem Edirne'den Ardahan'a yol olur...
Neyse çok konuştum yine...Hadi herkese iyi tatiller....
Sevgiler...

Abraxas
27.02.2009

Bakıcın mı var derdin var!

2009-02-20T19:05:00.009+02:00

Bugün size bana çok ilginç gelen bir olayı anlatacağım. Herkesin dikkatli okumasını ve çevresinde olup biten olayları dikkatlice incelemesi gerektiğini söyleyerek söze başlamak istiyorum.
Hikayemiz hergün haberleri süsleyen bakıcı hikayelerinden yaşanmış bir örnek. Kardeşimin staj yaptığı hastanede bir bayan doktorun yaşamış olduğu üzücü bir olay...

Doktor hanım ve eşi olan beyefendi çalıştıklarından dolayı çocuklarına bir bakıcı bakmaktadır. Birinci bakıcıyı beğenmeyen çift bir süre sonra yeni bir bakıcıyı işe alır ve gönül rahatlığıyla çocuklarını, bakması için bu bakıcıya emanet ederler. Gel gelelim hiçbir sorun yoktur...
Aylar geçer...

Oturdukları apartmanın karşısında bulunan binada ise felçli ve tekerlekli sandalyeye mahkum yaşlı bir teyzemiz oturmaktadır. Tekerlekli sandalyeye mahkum olmasından ötürü gün boyunca pencerede oturur ve geleni geçeni izler. Teyzemizin her günü aynı şekilde geçtiğinden kimin hangi saatte eve geldiğini, kimin kaç çocuğu olduğunu, kime hangi gün misafir geldiği vb. gibi bütün her şey bu teyze tarafından bilinir. Hani mahallenin muhtarı bu kadarını bilemez...
Teyzemiz söz konusu çocuk ve bakıcıyı da her gün görmektedir. Aile eve gelmeden yaklaşık yarım saat önce eve gelirler her gün.
Çocuğun yaşı küçük olduğundan okula da gitmiyordur. Bu durum teyzenin dikkatini geçer.
Bir gün tedavi için doktora giden teyze eve dönüşte çocuğun annesi ile karşılaşır. Kadını durdurarak:
-Merhaba kızım, sana bir şey soracağım.
Kadın:
-Buyrun teyze
Teyze:
-Kızım her gün senin çocuğunu görüyorum. Eve bakıcısıyla sanırım siz gelmeden yarım saat önce geliyorlar.
Kadın:
-Nasıl olur teyzecim, bir yanlışlık olmasın. Her gün mü dediniz?
Teyze:
-Evet, kızım her gün. Siz eve gelmeden yarım saat önce. Benim de dikkatimi çekti.
Kadın:
-Parka falan gidiyorlardır herhalde!
Teyze:
-Yavrum, bence bir araştırın. Sabah siz gidince çıkıyorlar, siz gelmeden yarım saat önce de geliyorlar...
Kadın:
-Allah allah... Tamam teyze, sağolun.
Teyze:
-İyi günler kızım.
Kadın:
-İyi günler teyzecim.

----
Eve gittiğinde her gün olduğu gibi bakıcıyı ve çocuğu evde buluyor kadıncağız.
Akşam eve geldiğinde eşiyle de bu konuyu konuşuyor ve bakıcıyı takip etmeye karar veriyorlar. Bir sabah her zaman olduğu gibi işe gidiyoruz şeklinde evden çıkıyorlar ve beklemeye başlıyorlar. Derken çocuk ve bakıcı da görünüyor. Şaşkınlık içerisinde takibe başlıyorlar... Bir süre sonra kendilerini Taksim'de bulan çift ikinci şoku yaşıyor...

Kadın ve çocuk dilencilik yapmakta!

Tabi artık devreye polis vs. giriyor...
Kadına bakar mısınız yaa başkasının çocuğunu alıp dilencilik yapıyor. Gerizekalıya herhalde maaş yetmedi... Ohhh çifte maaş! Hayır kendi çocuğuyla yapmasına da karşıyım. Utanmadan bir de başkasının çocuğunu almış mal!

Resmen şok oldum yani duyduğumda... İnsanlara artık güvenememek ne kadar da kötü. Hele de günahsız yavruları bu işe alet etmek...
Lütfen çocuklarınıza çok dikkat edin! Hepinizin muhakkak bu şekilde anlatılacak bir bakıcı hikayeniz vardır maalesef. Benim çok var ama bunu anlatmak istedim.
Çocukların bilinçaltında yer eden iğrenç bir olay bence...
Dikkat diyorum! Gerekirse gizli kamerayla falan takip edin...Yavrularınıza zarar verilmesine izin vermeyin!

Sevgiler...

Abraxas
20.02.2009

Teşekkürler...

2009-02-14T22:31:00.004+02:00

Sevgili blogcu arkadaşım Mavi Bahçe tarafından ödüllendirilmişim. Ben de günlerdir birçok blogda görüyordum zaten. Hoşuma gitti açıkçası kendisine sevgilerimi sunuyorum beni de layık gördüğü için. :)
Ödüllendirme için gerekli olan kuralları da yerine getirerek 7 adet çok sevdiğim blogcu arkadaşımı tanıtacağım size. :)
Öncelikle bu kuralları belirtmeliyim tabi ki:
-Ödüllendiren blog yazarının linkini vermek
-Bu ödülü 7 adet blogcunun linkini vererek gönderme
ve son olarak seçilen blog yazarını bundan haberdar etmek...
Şimdi ödüllendirme işine geçebiliriz:
1. sırada papagangibi var. Blogunun diğer bloglardan çok daha farklı ve özgün bir içeriğe sahip olduğunu anlamanın hiç de zor olmadığını söylemeliyim.
Sevgili Arzu'ya da buradan sevgilerimi sunarım. :) Zaten birçoğunuz tarafından sevilen bir blogcu arkadaşımız.
Melebek gerçekten mutluluğu çok ama çok fazla hak edenlerden birisi. Gerçekten onu da diğer arkadaşlarım gibi çok seviyorum. :)
Fiktirella'ya da 'Sevgililer Götü' adına bu ödülü sunuyorum. Tepe tepe kullan emi! :)
Kelebenk arkadaşımız da bu ödülden nasibini alanlardan birisi.
Dikkat ettiyseniz seçtiğim bütün blogcu arkadaşlarımın kendilerine has tarzları var.
Siirimsilerle'yi belirtmemiş olsaydım eksik kalırdı bu yazı... Sevgi ve saygılarımı sunuyorum.
Son olarak pijamalı blog diyor ve yazımı sonlandırıyorum.
Herkese de ayrıca sevgilerimi yolluyorum.

Abraxas...
14.02.2009

Bütünlemeler de Bitti!!!

2009-02-12T15:05:00.003+02:00

Sonundaaaaa!!!!
Şuan ne kadar mutlu olduğumu tahmin edemezsiniz... Kaldığım bütün derslerden geçmişim! Oley oley oleyyy!!!
Çok üzülmüştüm, hatta fizikokimyadan kalmayı hiç beklemediğim halde kalmıştım. Bütünlemelerde de tersine kalmayı beklediğim halde geçmişim. Organikten, analitikten ve diferansiyelden de geçtim.
Cemil hocama sevgi ve saygılarımı sunarım! Cemil Hoca'dan şuana kadar beklediği notu alan hiç kimseye rastlamadım ama ben nedense Cemil Hoca'nın bütün sınavlarında beklediğim notu alıyorum. Nerede ya da kimde sorun var çözemedim.
Aslında 3 dersten geçtiğimi öğreneli çok olmuştu ama organiğin üzerimdeki baskısı bir türlü dinmek bilmiyordu. Dolayısıyla ben de yazı yazmak için bütün sınavlarımın açıklanmasını beklemek istedim.
Arkadaşlarıma da bu süre zarfında kafayı yedirdiğim için özür dilerim. Nasıl dayandılar ben de anlamadım.
Analitikten geçmek benim için mucize gibi bir şeydi. Daha önce finalde çıkan soruların resmini koymuştum hatta...Ama bunu mucize yapan sorulardan çok sınavda yaşadığım sorundu. İğrenç bir şey. Sınav saati gemeden önce okula gidip sınava hangi sınıfta gireceğimi öğrenmem gerekiyordu. Öyle de yaptım. Okulun en iğrenç sınıfı çıktı, talihsizliğin bu kadarı yani! Resmen moralim sıfıra düştü. Yerin bilmem kaç kat dibindeki pis, soğuk ve sırası bile olmayan sınıfta sınava girecektim. Daha kötüsü olamazdı herhalde. Sınıfa gittim mal mal. Neyse tozlu sandalyelerden birine çantamı koydum da benden önce çanta pislendi. Sonra hocalar geldi. Listenin en başında da ben varım. Hayır benden bir önceki kişi mis gibi sınıfta giriyor. Arkadaşımdır severim kendisini... Neyse ismimi okudu hoca, ben de el kaldırınca benim yerimi değiştirdi. En öne aldı ve listedeki tüm kişiler bu şekilde sırayla oturtuldu... Sınavda çok rahat olacağım, panik yok şeklinde sürekli kendi kendime konuştum. soruları yaparken tabi soğuktan olsa gerek altıma edicektim yani. sabret sabret nereye kadar. Analitik tarihinde yoktur böylesi. Sınavın bitmesine yarım saat kala çıktım. Napiyim öleyim mi! De get dedim senden daha önemli şeyler de var. Ama nasıl moralim bozuk yazamadığım bir sürü şey vardı... Neyse sağlık olsun! :)
Bu sıradaysa kalp spazmı, kalp krizi geçirme riskleriyle karşı karşıyaydım. Tanrı kimseyi böyle sınamasın valla. İğrenç bir bekleyişti gerçekten.
Organiğe gelince...
Bizim organik dersinde 30 çok iyi bir nottur. Çoğunuza düşük gelebilir ama 20 alıp da göbek atanları gördüğümü de eklemek isterim. Ancak finallerde en az 50 almanız gerekiyor. Bu da işinizi iyice zora sokuyor. Tabi finallerde almış olduğunuz 50 tek başına yeterli değil. Geçebilmeniz için ortalamanızın en az 40 olması gerekiyor. Organik dersi için bu iş cidden çok ama çok zor. Bütünleme sınavında alınan en yüksek not 63. Bir kişi 63, bir kişi 62, bir kişi 61, 4 kişi de 60 almış sınavdan. Ben 60 alanlardanım... İlk notum da 44 olduğu için baya sevindim. Ortalama olarak iyi bir şey geleceği kesin BDSler açıklandığında.
Sınavda başımda dikilen iki tane cırtlak sesli hoca "Sınavın bitmesine 5 dk kaldı!" diye 5 dk boyunca bağırmasalardı daha da yüksek bir not alırdım. Hoca 8 soru sordu ama soruları bir görseniz nevriniz dönerdi. Zaten bizim Cemil Hoca'nın soruları hep aynıdır. Her sene aynı soruları sorar, bazen bu sorulara yeni sorular ekler falan ama genellikle her sınavda sorduğu sorular vardır. Bize finalde sorduğu sorulara baktığımda 2008 yılının bütünlemesini sorduğunu görünce ben de 2008 final sorularının cevaplarını çıkardım. Tam 18 sayfa falan... :) Ondan sonra bunları ezberlemeye başladım. Başka türlü geçemem çünkü, sınavda motor gibi yazmam şart. Herneyse zaten hoca sınavda o soruları sormasa da onları yazacağım diye kendimi şartlandırdım. :)
Sınav günü geldi çattı. Gittim sınıfa tabi baya kalabalıktı. Ondan sonra hoca kağıdı çıkardı, kalbim nasıl atıyor çıplak gözle görülebilir o derece. "Alkenler" dediği anda sınıftan bir "Ohhh beee 2008 final" sesi yükseldi. O anı görmeniz gerekirdi, çok komikti gerçekten. Sonra soruları okumaya başladı tabi biz de yazıyoruz bir yandan. Öyle sınavda soru kağıdı önünüze gelmiyor. Bir saat yirmibeş dakika olan sınav süresinin 15 dakikası soruları yazmakla geçiyor. Neyseki soruları ezberlemiş olduğumdan hoca duraksadığında da ben yazmaya devam ediyordum. :) Bu 2008 yılının finalinde sorduğu sorulara 4-5 şık yine eklemişti. Ben de sınava girmeden önce evde kendi kendimi sınav yapmıştım süre tutarak ama 7. soruya geldiğimde süre bitmişti. Tabi hoca yeni sorular da ekleyince biraz moralim bozuldu ama pek de sallamadım. Zaten Cemil Hocanın 1 sorusu 10 soruya bedeldir. Şıklı, şıklar şıklı, şıkların şıkları şıklı....ve böyle devam eder...
Neyse soru faslı bitince yazmaya başladım hızlı bir şekilde. Bize sınavda verilen kağıtlar A3 büyüklüğünde öküz gibi kağıtlardır. Onlardan herkese 4er sayfa verildi. Ben 3. sayfaya geldiğimde panik içinde "Hocam 1 kağıt alabilir miyim? Hocam, hocam!" diye bağırmaya başladım. Neyse hoca hemen 4sayfalık kağıtlardan bir tane daha verdi de rahatladım. Zaten aldığım diğer dört sayfa da ne ara doldu anlamadım. Bir de baktım sayfanın bitmesine yarım sayfa yani A4 boyutunda düşünürsek 1 sayfa kalmış. Hoca da o sırada yanımdaydı, şansa bak! Hemen 4 sayfa kağıt daha aldım. Ama onun ancak 2 sayfasını doldurabildim. Süre bittiği için. Ama nasıl yazdıysam kendi yazımı hoca okuyabilir mi diye de düşündüm yani. Normalde "inci gibi" deyimi benim yazım için kullanılır. Her neyse 8.soruda hoca 7-8 tane tanım bir de bir şeyin oluşturulmasını sormuştu. O tanımlardan sadece iki tanesini yazmaya sürem yetti.(Gerçi sadece tanım yazarsanız puan alamazsınız, reaksiyonlarını ve örneklerini yazmaknız şart.) En dandiriklerini de yazamadım sinir oldum. Son 5 dk kalem oynatamadım.Hem de organik sınavında! Rezalete bak! Dikkat denen bir şey bırakmadılar ki!
Herneyse ya bitti ve şuan çok rahatım. BİTTİ, kurtuldum. Darısı kurtulamayanların başına. İkinci dönem de umarım geçerim iyi notlarla. O kadar strese girmiştim ki bu dönem. Bilmiyorum ya sürekli aksilikler, sürekli saçma sapan şeyler geldi başıma. Umarım ikinci dönem bu kadar sorunla karşılaşmam. Organik yüzünden strese giren öğrencilerin stresi bile benimkinin yanında solda sıfırda kaldığından tarihe geçtim. Üstelik benim bu dersi ilk alışımdı. Bu dersle ilgili çok büyük konuşmuştum zamanında, bu stresin sebebi de bu olsa gerek....
Sevgiler efem, tebriklerinizi bekliyorum. :)

Abraxas...
12.02.2008

Acı Kayıp_Türkel Minibaş

2009-02-09T14:27:00.005+02:00

Sene 2006ydı...
İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi'nin Tiyatro kulübüne gitmiştik koşa koşa... Derslere başlamıştık zevkle...
Ben Mühendislik Fakültesi'nde öğrenciyim, bilen bilir zaten.
"Beni almayacaklar kesin."
"Abi ben niye gidiyorum ki, boşuboşuna?"
"Ne yapacağım ben, ne diyeceğim?"
...
Kafamda birsürü soru işareti...
Sadece hazırlıkta okuduğumu söyledim.
Mühendislik fakültesinden olduğum daha sonraları duyulacak, söylenecekti.
Herneyse efem, çok tatlı arkadaşlarımız, ablalarımız, abilerimiz oldu. Yanlış anlaşılmasın bunlar öyle bir kısım kesim tarafının abla ve abileri değildirler. Sadece yaşça bizden büyüktürler.
Tabi oyunlar oynanıyor, herkes harıl harıl çalışıyor ama bize görev verilmiyor malum yeniyiz...
Buna sinirlenip içerleyen bazı arkadaşlar da bırakıyorlar tamamen. gören duyan yok. Oyuna bir hafta kalmış...
Yolda karşılaşıyoruz.
Işıkçı lazımmış. Hayırdır, diyorum içimden. Kimse kalmamış mı bu görevi yapacak!
Ben yaparım ne olacakki.
Ama öğretmeniz lazım...
İnsan hayatında kaç kere ışıkçı olabilir ki.
Her şey benim elimde, benimle iyi geçinmeleri lazım...
Şaka bir yana bir hafta çalışıp işleri rayına sokuyoruz. Oyunun sahnelendiği gün gösterdiğim performansa hayret ediyorum. Arkadaşlarımdan bahsetmeme gerek yok. Onlar zaten anlatılmaz yaşanır. :)
Günler geçiyor. Ben okul asma işini pek beceremediğimden uzak kalıyorum. Bizimkiler aynı kadroyla kulüpteler. Ben de sadece çalışma saatlerinde gidiyorum tabi. Her şey çok güzel, çok mükemmel görünüyor.
Birgün yine gidiyorum, içerde bir telaş, makyajlar yapılıyor. Cici kıyafetler giyiliyor, temizlik desen almış başını gidiyor... Yemekhanenin bardakları, tuzlukları ve sürahileri getiriliyor daha doğrusu aşırılıyor... Bir Türkel Hoca lafı dönüyor ortalıkta ama konuya yabancı olduğumdan sadece seyretmekle yetiniyorum. Tabi o sırada elime verdikleri temizlik beziyle olaya dahil olmam da ayrı bir mesele.
Ne oluyor ya?
-Türkel hoca gelecek!
-Ay Türkel hoca, canım yaaa
-Çok özledim ya valla
-Abi okula gitmezsen tabi özlersin
-Sus terbiyesiz o olmasa şuan sen burada olamazdın
-He doğru...
Merak ediyorum.
Ama Türkel olarak değil Türker olarak anladığımdan erkek bir hocanın gelmesini bekliyorum.
Bir süre sonra telefon geliyor.
Türkel hoca gelmekte...
Milletteki heyacını görmeniz lazım.
Kim bu Türker Hoca yaaaa! diyorum içten içe...
Sonra içeri giriyor Türkel Hoca.
Nasıl temizlik yaptıysak artık odayı görünce şaşkınlığını gizleyemiyor...
Hey gidi günler heyy...Neydik ne olduk, diyor...
Çok mutlu, gözleri gülüyor.
Odada tanınmamış mal mal bakan tek kişi benim.
Türker Hoca bu muymuş ama bu hoca bayan diyorum yanımdakine fısıltıyla. Gülerek kısaca tanıtıyor kendisini. O sırada arkasını dönüp çağırıyor beni yanına.
Ben de o sırada kahve falan koyuyordum galiba.
Neyse işte oturuyorum. Senin adın ne falan diye soruyor. Diyorum böyle böyle...
Türkel Minibaş:Hiç görmedim okulda seni hazırlık mı okuyorsun?
Ben:Evet, hazırlık okuyorum. Mühendislik fakültesindeyim zaten...
TM:Ohhh sonunda mühendislikten de öğrenci transfer ettik. Hayırlı uğurlu olsun.
Ama zor olmuyor mu nasıl geliyorsun mühendislik fakültesi nerdeeeee, burası nerde?
Ben: Yok hocam şimdi zaten hazırlıkta okuduğum için beyazıt kampüsündeyim ama seneye bilemem tabi....
...
Aslında o gün burada anlattığımdan çok ama çok fazla şey daha konuştuk. Siyaset, sanat... Gerçekten kendini çok iyi ifade eden birisi. Öğrenciyle iletişimi çok iyi ve yakın bir arkadaşınız gibi.Beni hiç tanımadığı halde kırk yıllık arkadaşıymışım gibi saatlerce sohbet etmişti. :)
Büyüklerin genellikle nasihat vermesine alışkınızdır. Türkel Hoca dinlerdi, yorum yapardı. Nasihat verdiğini hiç görmedim, duymadım. Belki de bana denk gelmedi.
Öğrencileri tarafından çok sevilen bir hocaydı, halâ da öyle. Sanata çok düşkündü. Doçent olduğu yıllarda okulun ilk tiyatro kulübü kurulduğu zaman çekilen sıkıntıları anlatmıştı. 80 yıllardan bahsediyorum. Birçok insanın tiyatro kulübünün açılmasına karşı çıktığını ve hatta bunların arasında öğretim üyelerinin de olduğundan bahsetmişti. Bu durumun kendisini ne kadar üzdüğünü esprili bir dille anlatmıştı.
Tabi bütün bunların yanında o çok iyi bir ekonomistti. Aynı zamanda Cumhuriyet Gazetesi'nde köşe yazarlığı yapmaktaydı ve birçok sivil toplum kuruluşunda da görev almaktaydı.
İnsana, hayvana, sanata değer veren, Atatürkçü, ülkesini ve devletini seven birini daha kaybettik.
Başımız sağolsun.
Sevgiler...

Abraxas...
09.02.2009

Ah Barış Abi Aşk Olsun.../Mim_5

2009-02-06T19:07:00.005+02:00

Barış Manço...
BenCeRan'ın mimine gecikmiş bir cevap...
Herhalde her Türk'ün severek dinlediği, izlediği nadir sanatçılardan birisiydi Barış ve aslında halâ da öyle...
Çok düşündüm, çok söylendim kendi kendime; ne yazsam ne söylesem diye... O kadar zor ki, onun hakkında bir şeyler yazmak. Çünkü o kadar çok şey var ki, onunla ilgili söylenecek, anlatılacak...
Aslına bakarsanız, günlerdir düşünüyorum, yazmaya çalışıyorum ama olmuyor... Onu ufacık bir yazıya sığdırmak çok zor hatta imkansız...
O bir düşünür, bir müzisyen, oyuncu, besteci, söz yazarı, program yapımcısı...
Fransız spikere vermiş olduğu müthiş yanıtla başlayalım isterseniz:
"Baris Manço Fransa'da bir televizyon kanalinin canli yayinina konuktur... Küstah bir spiker vardir ve Baris Manço ile dalga geçmektedir... Sürekli, "Iste Türk, yani barbar, vahsi vs..." demektedir... Baris Manço daha fazla dayanamaz ve spikere "yaninizda kâgit para var mi?" diye sorar! Bu soruya spiker sasirir ve "evet var ama n'olacak" der... Baris Manço israr edince spiker cebindeki kâgit paralari çikartir... Bu olaydan az önce Baris Manço canli yayinda "Anahtar" adli sarkisini söylemistir... Bu sarkinin bir bölümü söyledir: "Bes Akif- bir Saat Kulesi, iki Kule-bir Fatih, bes Fatih-bir Mevlana, Iki Mevlana-bir Sinan" (Baris Manço / Anahtar sarkisi / Darisi Basiniza Albümü / 1992) Bu sarki bir matematik sorusudur ve sarkida adi geçen kisiler o dönemdeki Türk parasi olan banknotlarin arkasinda fotografi olan kisilerdir...

Baris Manço spikere sorar: "Bu paranizda fotografi olan kisi kim?" Spiker: "General......." Baris Manço diger paralardaki fotograflari olan kisileri de sorar. Spikerin verdigi cevaplar hep aynidir: "General.......", "Amiral...........", "Komutan............."

Spikerin bu "falanca General, falanca Amiral, falanca Komutan" cevabindan sonra bu sefer de Baris Manço cebinden Türk paralarini çikarir... Spikere der ki: "Bu parada fotografi olan kisi Mehmet Akif Ersoy'dur. Sairdir... Bu fotograftaki kisi Mevlana'dir. Düsünürdür... Bu paradaki fotografi olan kisi Fatih Sultan Mehmet'dir. Adaletin sembolüdür... Bu paradaki kisi ise Atatürk'tür. "Yurtta baris, dünyada baris" diyen kisidir... Bizim paralarimiz bunlar... Biz Türkler ince ruhlu, kibar, medeni insanlar oldugumuz için paralarimizin arkasina "sairlerimizin", "düsünürlerimizin","bilim adamalarimizin" fotograflarini bastik... Siz Fransizlar kendiniz barbar, vahsi oldugunuz için paralarinizin arkasina hep savas adamlarinin fotograflarini basmissiniz!" der... Baris Manço'nun bu müthis cevabindan sonra televizyon yöneticileri canli yayini keserler ve spikeri oradan kovarlar, baska bir spiker yerine gelir ve canli yayin yeniden baslar, yeni spiker Baris Manço'dan ve Türklerden özür diler, programa böylece devam edilir..."

Çocuktum ve onunla büyüdüm, onunla büyüdük hep birlikte...
Öğlen uykusuna yatırırdı annem...Mahalleden geçen satıcının "Domates, biber, patlıcan!" naralarını bana sevdiren adamdı Barış Manço...
Adam Olacak Çocuk... Bahsetmeme gerek var mı bilemiyorum ama mükemmel bir programdı ve halâ ilk gün olduğu gibi zihinlerdeki yerini korumaktadır. Çocukluğumuzun en güzel eğlencelerinden biriydi.
Diğeri de Ekvator'dan Kutuplara isimli programdı. Dünyayı onunla birilikte tanıdık diyebilirim. :)
Barış Manço ile 7'den 77'ye, Dönence, Dere Tepe Türkiye ve dahası...
Eşekler ve ayılar da dahil olmak üzere hayvan sevgisini aşıladı minicik yüreklerimize... Bugün bile severek dinleriz
"Arkadaşım eş, arkadaşım şek, arkadaşım eşşek"
ve
"A de bakıyım: A!,
Bir de Y de: Y!
Şimdi bir de I: I!
Oku bakayım Ayı!
Oku bakayım Ayı!..."larını...
Baba Bizi Eversene adlı filmi benim çok eğlenceli bulduğum ve hiç sıkılmadan izlediğim filmlerden birisidir ve bence Mahir karakterini de çok güzel canlandırmıştır Barış Manço.
Pop, Anadolu Rock, Türküler... Belirli bir tarzı var mıydı diye sorarsanız "Yoktu!" derim ben. Bilemiyorum belki de vardı... O kadar kendine has, o kadar özgündü ki...
200'den fazla şarkıya hayat vermişti... Can Bedenden Çıkmayınca, Dağlar Dağlar, Kol Düğmeleri, Gülpembe, Anlıyorsun Değil mi, Unutamadım, Kara Sevda, Beyhude Geçti Yıllar... "Ölüm Allah'ın Emri''ydi ama "Müsadenizle Çocuklar" diyemedi...
İnanamamıştım, öldüğünü duyduğumda...
Bir gece telefonda konuştuğu sırada kalp krizi geçirmiş ve kurtarılamamıştı... Ancak tabiki onu hiçbir zaman unutmadık, unutmayacağız...
Ben bu yazının sonunda çok sevgili Cem Karaca'yı da rahmetle anıyorum. Barış Manço için düşündüklerim Cem Karaca için de geçerlidir.
Bu mimi o ya da bu kişiye değil herkese açık bir şekilde bırakıyorum. Eminim herkesin söylemek istediği bir şeyler vardır.

Sevgiler.

Abraxas...
06.02.2009

Kırıtın kızlar... :)

2009-01-25T18:52:00.004+02:00

Yine yeni yeniden yorgunum. Bütün gün tepindim durdum spor salonunda. Sebebini söylemem, sır. :) Şaka şaka sevgili kardeşimin ısrarları sonucu halk oyunları öğrenmeye başladım. Halay çekmeyi bilmeyen biri nasıl kursa başlar demeyin. Başladık işte, bindik bir alamete gidiyoruz kıyamete...
Hocalar da valla bir öyle diyorlar bir böyle. Neyse hocalardan birisi bugün yine beni iyi olan gruba aldı. Geçen hafta da demişti zaten haftaya o gruba geçeceksin diye ama ben geçmemiştim bugün. Tabi bugün yine öyle söyledi. Yarın mecburen çalışmaya gidicem akşam altıda. Sınavlar da var ama ne yapalım... Eee 4 hafta gitmeyince böyle milletin içinde sap gibi kalmak koyuyor insana. Bir de ben kendime kötü laf ettirmem. Yapamıyorsam, yapamıyorum demektir. Ancak yapabilecek durumda olduğum halde yapamadığımı söylerlerse, olmaz.Aslında hareketler o kadar zor değil ama çalışmam gerekiyor sonuçta. Diğerlerine göre 4 hafta geride olduğumu da düşünürsek baya çalışmam gerek. Yarın da zaten karadeniz çalışmaya gideceğim. Ne menem bir şeymiş. Of, diyorum sadece.
Bir de hocalar bayanların yapacağı hareketleri gösterirken çok komik oluyorlar. "Kırıtın kızlar, kırıtın.Biz yapamıyoruz. Göğüs öne, dik dur, kafayı kaldır, gülümse...Sırıt sırıt dişlerin görünsün..." Gözünüzde canlandırın işte...
Bir de şişman kadınlar falan geliyor kursa, yanyana oynuyorsun üstelik. Bir süre sonra ciddi bir ter kokusuna maruz kalıyorum. Yağlı vücutlarından mı kaynaklanıyor acaba o koku. Bir de işin kötü tarafı beni çok seviyorlar. Neyimi seviyolar ben de anlamadım ama yanıma yanaşıp sarılıyorlar falan. Dur be destur! Adını sanını bilmediğim insanlar. Hiç de sevmem böyle sırnaşık insanları. Yapışmalar, yanaşmalar, gel benim yanımda oyna demeler...Bu ne be! İçimi döktüm de rahatladım azıcık, onların yanında ses çıkaramıyorum laf aramızda. :)

Bir de bu aralar dizlerimde bir ağrı var nedense. Doktora gidebilirim. Doktor demişken gözlerim çok bozulmuş hiçbir şey göremiyorum. Belki gözlük verir doktor. Hiç de sevmem gözlük takmayı...

Halk oyunlarını bir atlatayım, salsaya başlamayı düşünüyorum. Bizim arkadaşlar maşallah salsa, çaça, tango hepsini bir arada yürütüyorlar.

Bugün Antep hocasıyla muhabbet ediyorduk, arada Adli Tıp stajımı da bağladım. Konuyu nasıl oraya getirdiğimi hatırlamıyorum ama bu iş tamamdır. Çok pis bir insanım, kahretmesin. :)

Abraxas
25.01.2009

Bir Teselli Ver

2009-01-22T02:04:00.002+02:00

Çok moralim bozuk, çok mutsuzum.
Konu yine dersler...Bahsetmiştim bütünlemelere kalacağımdan ama bu kadarını ben bile tahmin etmiyordum. Beklemediğim derslerden bile bütünlemeye kaldım. Tam 4 ders!.. Özellikle fizikokimya sınavından bütünlemeye kaldığımı duyduğumda başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Zira en sevdiğim ders oluyor kendileri. Bir de bütünlemeye kalacağım kadar kötü de geçmemişti, çok şaşkınım o yüzden. Bugün bütün gün ders çalıştım; diferansiyel, analitik, fiziko. Organik çalışmaya başlamadım, ne zaman başlarım onu da bilemiyorum. Organik sınavı son hafta olacak.

Ya resmen mal gibi bütün ana derslerden kaldım.
Bu sene zaten çok farklıyım. Nedenini bilemiyorum. Vizelerim de iyi değildi zaten fiziko ve organik dışında. Nazar denilen şeye inanıyorum öncelikle bilimsel olduğu için, resmen nazara sığındım. Kesin bende nazar var, diyip duruyorum.
Vizelerden önce grip oldum. Finallerden önce kaza geçirdim. Şimdi tekrar grip oldum. Bu nedir ya?

Hiçbir derse doğru dürüst çalışamadım, kalmam çok sıradışı bir olay değil ama ne bileyim gururuma yediremiyorum. Evde herkes 100leri 95leri götürsün ben ne yapayım, bütlere kalayım. İğrenç bir durumdayım. Bir de insanlar sana embesil gözüyle bakıyorlar, en çok ona sinir oluyorum. Acıyan bakışlar fırlatmaları da cabası.

Bütün bu dersleri bütünlemede nasıl vereceğimi düşünüyorum kara kara ve de yana yana.
Kredileri oldukça yüksek dersler. Aslında diferansiyel ve fizikodan yine korkmuyorum ama organik ve analitik ciddi anlamda başıma bela.

Bir de organik hocası dönem ödevi verdi bize. Sonunda vizelere en fazla 10 puan ekleneceğini söyledi. Bizim bütün bölüm aynı ödevi hazırlayıp verdi, kopyala-yapıştır sağolsun. Ben de günlerce bir sürü kitaptan araştırdım. Onları birer birer yazdım, düzenledim. Ödevi vermeye gittiğim gün kaza geçirdim. Çekmediğim dert ve çile kalmadı. Onlara da 5 puan eklendi, bana da.
Yok yok, ben karar verdim. Bu dünyada adalet yok! Hele de adalet aramak, hiç yok!

Abraxas...
22.01.2009

Mim_4

2009-01-19T18:09:00.003+02:00

Bir mim dalgasıdır aldı başını gidiyor, hem de o kadar uzaklara gidiyorki sınır falan tanımıyor meaşallahhh. :)
Papagangibi teeeee Arjantin'den mimlemiş beni. Sevgiler, saygılar. :)
Lafı fazla uzatmadan yazmaya başlamak istiyorum:

Yaptığım 4 iş:

1. Satranç öğretmenliği:
Bu işi yıllar önce ortaokuldayken 2 sene boyunca yapmıştım, tabi gönüllü olarak. Şimdilerde öyle bir imkanım olsa yine yapardım.

2. Blog yazmak: Yine yaklaşık olarak 2 senedir blog yazıyorum. Blogumdan para kazanmıyorum ve bu işi zevk için yapıyorum. Bu bence çok önemli. :)

3. Müzik dinlemek: Hayatım boyunca yaptığım en doğru iş bu olsa gerek. Bazen düşünüyorum da ''Hayatımda müzik dinlemekten başka yapacak bir şeyim olmasa ne kadar da güzel olurdu...''

Bunu hatırlamayı hiç istemezdim ama
4. Okula gitmek ve sınavlara girmek.

---------------------------------------------------------------------------------------------

Defalarca izleyebileceğim 4 Film:

Tam da adamına sordun. Acaba hayatım boyunca dört adet film izledim mi?
Şaka şaka, o kadar da değil...
1. Hababam Sınıfı kaç kere izlemiş olduğumu bilmediğim filmlerden biri.
2. ....
3. ....
4. ....
Hakikaten aklıma başka film gelmedi. :)
Affedin beni. :p

----------------------------------------------------------------------------------------------

Yaşadığım 4 yer:

1. Ankara
2. İstanbul

----------------------------------------------------------------------------------------------

İzlediğim 4 Tv Programı:

1. Yaprak Dökümü
2. Reklam aralarında Avrupa Yakası
3. Lost
4. Buna da Şükür :)

----------------------------------------------------------------------------------------------

Tatil İçin Gittiğim 4 Yer:

1. Önceden tatil için İstanbul'a giderdim.Şimdi Ankara'ya gidiyorum.
2. Kars
3. Tekirdağ
4. Balıkesir

----------------------------------------------------------------------------------------------

En Sevdiğim 4 Yemek:

Tabiki 1. sırada Mantı var.
2. Karnı yarık
3. Kurufasulye_pilav :)
4. Makarna

----------------------------------------------------------------------------------------------

Hemen şimdi olmak isteyeceğim 4 yer:

1. Kahire
2. Kızılay
3. Yenimahalle
4. Pier Loti Tepesi

----------------------------------------------------------------------------------------------

Bir Yağmur Damlası Olsaydım Düşmek İsteyeceğim 4 Yer:

Ay bu çok komik geldi. Nasıl bir şey bu ya! :) Bünyem algılayamadı.
1. Yanlış anlaşılma olmasın sevdiğim kişinin üstüne :) Çok klişe ya ben böyle cümleleri okuduğumda çok gülerdim. Alacağın olsun papagangibi. :)
2. Denize
Başka da bir yere düşmek istemezdim vallahi. :)

Bu değişik mimi öncelikle isteği üzerine sevgili Bızbız'a paslıyorum. Kolay gelsin şimdiden. :)
Sevgiler.

Abraxas...
19.01.2009

Nankörsünüz!

2009-01-19T11:46:00.000+02:00

Hiçbir şey anlatmayacağım. Sadece herkes çok nankör, böyle olduğunu düşünüyorum. Herkes yüzünüze gülüp de arkanızdan farklı işler çeviriyorsa eğer, bunun başka bir anlamı olamaz.
Bencilsiniz!
Varsa yoksa bir siz varsınız. Umurunuzda mı dünya!
Hırslısınız!
Hem de çevrenize zarar verecek kadar hırslısınız!
Vicdan!!!
Söylemeye gerek var mı, vicdan barındırmadığınızı...
Düşüncesizsiniz!
Öyle olmasa ben şuan bu yazıyı yazar mıydım?

-------------------------
Dün biran sinirlenip yazmaya başlamıştım. Sonra bir kahve içip geri döndüm. Yazıya devam etmedim. Daha doğrusu yazacak hiçbir şey bulamadım.
Hiçbir şey ya da hiçkimse değişmeyecek benim bu yazıyı yazmamla ve zaten benim de öyle bir amacım yoktu. Dolayısıyla yazıyı uzatmadım, uzatmak için kendimi zorlamadım. Hem yazı uzasa ne olur uzamasa ne olur alllaşkına...
Sitem ettim. sitem etmemde de herkesin payı var aslında. Yani anlayacağınız bu yazıyı okuyan her kişi üstüne alınabilir. Muhakkak kırdığınız, üzdüğünüz, canını yaktığınız insanlar vardır.
Lütfen düşünelim.
Sevgiler.

Abraxas...
19.01.2008

Benimle Dalga Geçiyorlar Ana!

2009-01-14T14:45:00.003+02:00

İki gündür kafayı yemiş durumdayım. Başakla sabahları genellikle metrobüste buluşup okula birlikte yürüyoruz. Normalde Başak'ın okulla pek arası yoktur. Özellikle saat 08.00 gibi okulda olduğuna pek rastlanmamıştır. Fakat sınav haftası olması sebebiyle, istese de istemese de okula gelme durumda olan bir arkadaşım, Başak.
"Sınavlar sabah saat 08.30 da başlıyor. Tabi bizim de erkenden okula gidip uygun bir yer kapma kaygımız var. Hoş, İstanbul Üniversitesi'nde kopya çekmek, özellikle de Mühendislik Fakültesi'nde çok zor hatta imkansız ama yine de ne olur ne olmaz diye gidiyoruz işte..." dedikten sonra bugünkü konumuza geçebiliriz.
Başak'ın okula geldiği günlerde alışkanlık haline getirmiş olduğu iş, sabah 07.00 de beni arayıp nerede olduğumu sormaktır.
Zırrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
Gözlerini Açamayan Ben: Aloooooooooo
Başak: Alo, Derman nerdesin ya!
GAB: Evdeyim...
Başak: Aaaa yatıyor musun halâ. Ay pardon yivrüm, ben uyanmışsındır diye şey ettiydim.
GAB: Hmmmm
Başak: Eeee ne zaman metrobüste olursun....

Konuşma bu şekilde metrobüse gidene kadar uzar.
Ancak şimdi anlatacağım konuşma daha farklı.
Neden? Çünkü sınavlar olduğu için Başak telefon açtığında ben sıcacık yatağımda olamıyorum.
Başak: Alo, abi nerdesin?
Gözleri Cin Gibi Olan Ben: Yoldayım, okula geliyorum.Sen nerdesin?
Başak: Ben 40 dk. sonra okulda olurum ya!
GCGOB: Tamam ben seni metrobüsün orada beklerim. (Acaba 40 dk sonra okulda olabilecek miyim?)
Başak: Tamam, sağol bebişim.
GCGOB: Hadi görüşürük.

20 dk sonra....

GCGOB: Ben metrobüse geldim, sen nerdesin? Çabuk gel, donuyorum!
Başak: Benim daha 15 dk. var!
GCGOB: Bak simit ayran da aldım...
Başak: Ay tam aklımdan o geçiyordu valla, süperrr!
GCGOB: Açlıktan ölücem ama çabuk gel.
Başak: Sen yemeye başla benim gelmeme daha 15 dk. var!
GCGOB: Ya çok soğuk okula gidiyim mi ben?
Başak: Nolur gitme nolur nolur. Güvenliğin içinde beklesene beni nolur nolur be hacı!
GCGOB Dehşetle: Hacı mı!
...................
GCGOB: Tamam çabuk gel!

Heheheheheh buraya kadar boşuna okudunuz çünkü hiçbir şey anlatmadım. :)

Evet bu konuşma üzerine güvenlikten içeri girdim. Normalde oraya bir tek türbanlı kızlar giriyor, başlarını açıp peruk meruk takıyorlar. Tabi güvenlikçi ağabey bana mal mal bakıp durdu, zira ben de girdim içerde mal mal duruyordum. Tabi sonra haliyle soracak gibi oldu ama ben fark eder etmez, sormasına fırsat vermeden "Arkadaşı bekliyorum, dışarısı soğuk ondan!"
Güvenlikçi: Hmmm, tamam. Buyrun şu sandalyeye oturun.
Ben: Teşekkürler.
.......
Sonra bir tane mal bir güvenlikçi geldi.Bunlar günlük ve sıradan konuşmalarını yaparken ben de etraftan gelene geçene bakıyorum.
Anam bizim sınıfın bireyleri birer birer içeri giriyor. Bir Başak yok ortalıkta.
Neyse sonra güvenlik görevlilerinden birisi dışarı çıktı, kontrol montrol yapıyor güya.
Diğeri de radyo açtı galiba o kısmını tam çözemedim. Radyoyu açmadan önce de Talael Bedru Aleyna ilahisini söylüyordu. Vallahi ciddiyim. Normalde ben o ilahiyi Oum Kalthoum'dan dinlediğim için severim. Türkçesi'ni hiç dinlememiştim. Bu da Türkçe söylüyor ama melodi aynı sonuç olarak. Neyse tabi dedim, şarkı türkü söyle de koskoca üniversitede ne diye ilahi söylersin.
Sonra açtığı radyoda da meymenet yoktu açıkçası. Birileri arabesk şarkı söylemeye çalışmış falan, bu da kendinden geçerek dinliyor, arada bir katılıyor şarkılara falan derken zaten gece hiç uyumamış biri olan ben kendimden geçtim. Resmen şarkılar baydı beni. Başak da gelemedi bir türlü.
Bir de ben arabesk müzik hiç dinlemem, dinliyorsam arapça dinlerim. Arabesk müzik dinlemek bence zaman kaybı, saçma sapan bir şey. Zaten beni gören arapça müzik dinleyebildiğime de inanamıyor, herkes beni rockçı falan sanıyor ama alakası yok. Güzel olan her şeyi dinlerim. Güzel olmayan bu müzik tarzını ise dinlemek benim için tam bir işkence halini almaya başlamışken bir anda ince ses tonuyla (ses de acayip yüksek) İbrahim Tatlıses şarkıya başladı... Hangi şarkı diye sormayın, çünkü bilmiyorum. Benim tipim tabi iyice kaydı, omuzlarım da kafamla beraber düştü, gözler desen bayık bayık, Türkan Şoray gibi...
O değil bir de normal bir sınava girmeyeceğim, kapı gibi organik sınavı. Ölmem an meselesi. Artık içimden dualara başlamışken, içeri Başak girdi ve girmesiyle kahkaha atarak çıkması bir oldu. Ben de tabi onu görünce hemen çıktım. Bu deliler gibi kahkahalar atıyor, bağırıyor falan.
Güvenlik görevlileri de duydu tabi. Bende konuşacak hal bile kalmamış.
Millet arkasına dönüp bana bakıyor tabi, tipi kayık bir ben varım sabah sabah. Herkeste bir gülme modu...
Tipime taktılar şimdi.
O neydi ya!
Ne dinliyordu onlar ya!
Senin tipin nasıldı ya!
Abi var ya senin o anki tipini hayatta unutamam!
Ahahahahah senin tipin var ya hele o sandalyede oturuşun.....

Yeterrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

Rezil olduk elaleme anasını satıyım. Bir de güvenlik görevlilerinin olduğu kapıdan çıkacağımız zaman bunlar aynı muhabbete tekrar başlıyorlar. Resmen adamların suratına kustular, adamları rezil rüsva ettiler. Halbuki adam gayet mutlu bir şekilde dinliyordu müziğini. Tabi zevk meselesi olduğu için üzüldüm onların adına. Çok aptal oluyor bu insan milleti. Ne diye dalga geçersin elalemin dinlediği müzikle. Tamam benim o an orada bulunuyor olmam bir şanssızlıktı ama dinledikleri müzik türüne göre insanları ezmek, onlarla dalga geçmek saçma.
Fikrini söylersin, dinlemiyorum dersin. Gerekirse sebeplerini söylersin ama karşıdaki insan da belki senin dinlediğin müziği sevmiyordur.
Ha bir de şu var: Millet o nasıl müzikti falan diyordu ama şarkıyı da biliyorlar, yok böyle iş...
Kardeşim madem sen de dinliyorsun, o zaman neden laf söylüyorsun adamlara değil mi ama...
Ağızlarının payını verdim ama tipim de oldukça kaymış olmalı, çünkü pek işe yaramadı...

Abraxas...
14.01.2009

2009'dan Beklediklerim / 3.Mim

2009-01-09T18:02:00.006+02:00

Efendim bu sefer mim olayımızın baş kahramını sevgili PaNDoRa.
Başlıkta da belirttiğim gibi gelen mimin konusu 2009'dan beklediklerim.
Aslında bu benim için zor bir konu zira, 2009'dan beklediklerim çok fazla. Şimdi sadece aklıma gelenleri yazacağım, aklıma gelmeyenler de idare etsinler artık. Biliyorum saçma bir cümle oldu ama bunu da siz idare edin.
Efendim öncelikle klişeleşmiş bir cümle olsa da ben 2009'dan sağlık, mutluluk, barış, para ve bol başarı bekliyorum. Her ne kadar bu ve bu tarz cümlelerin klasik olduğunu düşünsek de bence ilk önce dilediğimiz şeyler bunlardır.
Daha sonra Adli Tıp Kurumu'nda yapmak istediğim staj işinin gerçekleşmesini istiyorum. Henüz bu konuda ne yapacağımı bilmiyorum ama en kısa zamanda Adli Tıp'ın yolunu tutacağım kesin.
Bir de eğer Adli Tıp'ta staj yapabilme işim gerçekleşirse otopsiye girebilmeyi istiyorum. Nasıl bakıcam bilemiyorum ama...
Analytical Chemistry dersinden geçmek istiyorum, zira anamı ağlattı benim. Ne menem bir dersmiş, şeytan görsün bir geçiyim, her şeyi atacağım. Analitik Kimyayı hayatımdan çıkaracağım.İnşallah Allah'ım bugünleri bana gösterirsin. Allah'ım biliyorum bütünlemeye kalacağım ama bari bütünlemelerde geçeyim.
Not ortalamam bir üniversite öğrencisine göre oldukça yüksek ama ortalamamın düşmesini istemiyorum.
Bloguma daha çok yazı yazmayı istiyorum, yazılara da bir o kadar çok yorum gelmesini istiyorum.
Arkadaşlarımla daha fazla vakit geçirmeyi istiyorum.
Blograzzi'de günün blogu olmak istiyorum.
Daha iyi bir insan olmak istiyorum.
Terör'ün bitmesini, Türk insanının aklını başına almasını istiyorum.
Ampulden floresansa geçilmesini istiyorum.
Doğru dürüst bir tatil yapmak istiyorum.
Yorulmak istemiyorum.
Hayır, demeyi öğrenmek istiyorum.
Babamı ve ikizimi daha çok görmeyi istiyorum.
Ankara'ya gitmek istiyorum.
Karşıma doğru dürüst birinin çıkmasını istiyorum.
Tiyatroya gitmek istiyorum.
Üst komşumuzun sevmediğim şarkıları, özellikle de 'çek git bebeğim' şarkısını dinlememesini istiyorum.
Eurovision'da Hadise'nin 1. olmasını istiyorum, bunun yanında Türkiye'nin Ermenistan'a hiç puan vermemesini diliyorum.
Teyzemin benden özür dilemesini halâ bekliyorum.
Yabancı özentiliğimizin bitmesini istiyor, Türkçeye daha çok özen verilmesini bekliyorum.
Kardeşimin laptopundan kendi laptopuma terfi etmek istiyorum.
Kendime acilen bir bot almak istiyorum, buna ek olarak bir mont ve birkaç pantolon da fena olmaz.
Trafik kazalarının olmamasını istiyorum.
İnsanların sigara içmemesini ve hatta sigaraların sokakta içilmesinin bile yasaklanmasını istiyorum.
Türk polisinin işini doğru dürüst yapmasını, insanlara hayvan muamelesi yapmamasını diliyorum.
İsrail'in yok olmasını istiyorum.
Şeytanın bacağını kırıp, zengin olmak istiyorum.
Arkadaşlarımın derslere girip not tutmasını ve sınav zamanları telefonumun daha az çalmasını diliyorum. Ayrıca da sınav zamanı onların fotokopi çektirmeleri yüzünden zaman kaybetmemeyi ya da daha az zamanımın gitmesini istiyorum.
Bir de yazımı iğrençleştirip kimsenin okumamasını istiyorum. Böylelikle kimse benden not alamaz.Geçen sene ajandaya yazarsam kimsenin defterimi istemeyeceğini düşünmüştüm. Büyük bir hata olacağını nerden bilebilirdim ki...
Moliere'in Hastalık Hastası oyununu kitaplıktan çıkarıp biran önce okumak istiyorum.
Doğumgünümde bir sürü hediye almak istiyorum.
Sevdiğim insanları hep yanımda görmek istiyorum.
Sağ salim bir hayat istiyorum.
Bir de her senenin sonunda yapılan 'Seneye görüşürüz' esprimsisinin sonsuza dek yapılmamasını diliyorum.
Şimdilik aklıma gelenler bunlar diyorum, konuyu Sevgili LoLa'ya paslıyor, sevgilerimi sunuyorum efem.
Ahan da sundum:
Sevgiler.

Abraxas...
09.01.2009

Şablon Hazırlamayı Bilseydim...

2009-01-09T11:00:00.004+02:00

Bloggerda yeniden bir tema değişikliğine gitmek istiyorum. Bu kaç oldu ya da olacak inanın benim matematiğim bile bunu saymaya yetmiyor artık.
Ne kadar da sıkılgan bir insanmışım ben, resmen bu blog sayesinde anladım bunu.
Aslında şablon yapmaktan anlasam kafama göre bir şablon da hazırlardım elbet. Fakat hazır şablon aldığım için bu durumlara düşmem işten bile değil.
Alıyorum hazır şablonları, o an çok beğeniyorum ya da ne biliyim kötünün iyisi moduna geçip buna da şükür diyorum. Sonra da onları bir paçavra gibi atmak istiyorum ya da bunun gibi bir şey.
Oysaki şablon hazırlamayı bilseydim, kimbilir ne tür harikalar yaratırdım.
Narsist miyim ben neyim?
Herneyse zaten bu şablon yapabilen insanlara hep çok imrenmişimdir. Çok üstün zekalı insanlarmış gibi algılıyor beynim onları ama gerçekten öyle midirler bilemem tabi. Sonuçta zorunluluktan öğrenenler de vardır.
Aslında zorunluluk demişken, bu şablon yapma işini ben de bir an evvel öğrenmeliyim herhalde. Piyasada bana göre şablon kalmadı. Bir de sonuçta her sitede kullanılan şablonlar var. Gidip de şablon diye onları almak saçma olur.
Şablon hazırlamayı bilseydim, kendime özgü bir şeyler yapardım vallahi. Şimdi mesela kime özgü bir şablon kullanıyorum bilmiyorum. Belki bu şablonu hazırlayan kişiyi tanısam hiç sevmezdim ve bırakın hazırladığı şablonu kullanmayı belki suratını bile görmeyi istemezdim. Olabilir bu tarz şeyler. Ama düşününki ben o kişinin şablonunu kullanıyorum. Ee tabi tersi de olabilir ama olsun ben lafımı ortaya kodum.
Bir de bu hazır şablonları alırken insan çok vakit harcıyor. Düşününki saatlerce ve hatta günlerce sadece güzel bir şablon bulabilmek için uğraşıyorsunuz. Herhalde şablon hazırlamayı bilseydim, bu iş bu kadar uzun sürmezdi.İnsanın başı çatlıyor bilgisayar başında.
Bir de benim bir huyum vardır; bilgisayarda araştırma yapmayı hiç sevmem zor durumda kalmadıkça. Evet, biliyorum kötü bir alışkanlık ama bu böyle. Şimdi bu şablon olayı işin içine girdi mi de sanki hayatımda yapılması gereken en önemli işmiş gibi bütün her şeyi bir kenara bırakıp bu işe odaklanıyorum. Aslında benim o sırada oturup Cemil İbiş'ten almış olduğum organik dersini vermek adına çalışmalarıma devam etmem gerek. Oysaki şablon hazırlamayı bilseydim, bunların hiçbiriyle uğraşmama gerek kalmayacak ve artan zamanımda (!) organik çalışabilecektim. Yok ya bu son cümle saçma oldu. Hiçbir zaman bir şeyden artan zamanımda ders çalışmadım ki ben. :)
Terazi burcu olmak bazen insanı çok zor durumlara sokuyor. Gerçekten ne menem bir burçmuş. Seçicilikten öleceğim vallahi.Yukarıdaki karikatürün manasını ne yazıyla ne alakası var diye sorarsanız da söyleyeyim ben hiçbir alakası yok. hoşuma gitti ben de koydum.
Ha bir de bugün kardeşimin doğumgünü, kutlu mutlu olsun inşallah ama ben bu çocuğa ne hediye alacağım. Seçiciliğim gözü kör olsun emi. :)
Sevgiler efem. :)

Abraxas...
09.01.2009

Büt Büt Atıyor Kalbim...

2009-01-07T19:49:00.000+02:00

Bir şey yazıcaktım ama unuttum ne yazacağımı. Zaten canım sıkkın, finaller başladı. Tam gaz ders çalışıyorum. 7/24 desem kesinlikle ve kesinlikle yanlış olmaz. Ama bu sene garip bir rahatlık var üzerimde. Dersler ağır, sorular zor ama sanki çok mükemmel bir zekaya sahipmişim gibi bütün derslerden geçeceğim edalarındayım. Sonuç ne diye sorarsanız, üç gün içinde olduğumuz üç sınavın ikisinden bütünlemelere kalacağım. (Zaten üçüncü sınav da ekonomi, yok artık ondan da kalmam, o kadar düşmedik daha. zaten seçmeli ders.)

Hadi analitik neyse, o zaten Allah'ın emri ama diferansiyelden çok umutluydum.
Emre Hocama sesleniyorum buradan:
-Hocam resmen ters köşe yapmışsınız yahuuuu!!!!
---------------
Emre hocam sağolsun bize sınavdan önce sorular verip, sınavda da o sorulardan üç tanesini aynen soracağını söyledi. (Söylemiştiniz hocam!) Bir soru da dışarıdan sorulacaktı ki işin püf noktası bu. O soruyu yapan havada karada geçer zaten sınavı. Herneyse, sınavda sorular dağıtıldığında sorulara önce bir göz gezdirdim. Baktım soruların hiçbirini daha önce görmemişim.
O sırada sınıfta bir uğultu oluyor zaten.
Sorular da ingilizce, okumaya üşeniyorum hocanın sorduğu yorum sorularını nasılsa yorumlayamayacağım için. Daha sonra hiçbir şey yapamayınca diyorum, boş oturmaktansa okuyayım şu soruları. O zaman beynimdeki kısa süreli dalgalanmadan sonra yorum sorusu sandığım şeylerin aslında öyle olmadığını görüyorum ve sevindirik oluyorum.
---------------
Her sınavda yaptığım gibi genelde en iyi bildiğim soru son soru olduğundan yine son sorudan başladım. Amma ve lakin süre 50dk. olunca yetiştirmek mümkün değil, diferansiyelden bahsediyoruz. Bende de bir salaklık var galiba, bir soruyla bir gün uğraştığım da oluyor.
Zaten daha ben 2. soruyu bitirememiştim, hoca 10 dk. kaldı dedi. Bu nasıl hayat, bu nasıl bohem...
Neyse ya yazmayacağım. Moralim bozuldu işte, pofff.
Bir de bugün bir arkadaşım bana bere getirdi, çok tatlı bordomsu bir renk. Annesi örmüş.
Günün en güzel şeyi buydu.
Ha bir de bugün bir arkadaşa fiziko defterimi vermedim. "Sana yok." dedim. İlk defa bunu yapıyorum. Aman banane kardeşim, sınava bir gün kala defter mi istenirmiş. Zaten bizim sınıf da bir garip...
-------------
Yukarıda gördüğünüz fotoğraf da salı günü olduğum Analytical Chemistry dersinde sorulan soruları göstermekte. Hocalarıma sevgiler, saygılar sunuyorum.

Abraxas...
07.01.2009

"Dinime Küfreden Müslüman Olsa"

2009-01-05T10:31:00.007+02:00

VAK''İT!''

''Dinime küfreden,müslüman olsa!?''

Aşağıdaki yazı, Ankara’da doğalgaz sızıntısı sonucu yaşamını yitiren yedi genç için yapılan habere olan ortak bir tepkidir. Katılıyorsanız yazıyı kopyalayıp blogunuzda yayınlayabilirsiniz.

Yılbaşında ölen 7 çocuk üzerinden yaptığınız haberleri kınıyoruz. Yaşları 19 ile 23 arasında değişen, hayatlarının baharında 7 çocuğun doğal gazdan zehirlenerek ölmelerini, alkole, uyuşturucuya, ahlaksızlığa, Filistin’e bağlamanız akıl alır bir şey değil ve hiçbir şekilde dine ya da insanlığa sığmıyor. Kimse Filistin’de çocuklar ölüyor diye sevinmiyor. Hiç kimse Kuran kursu yıkılıp da altında can veren çocuklara sevinmiyor. Kimse depremde ölen binlerce cana sevinmiyor. Ama siz, resmen “ölümü hak ettiler, kendi suçları” demeye getiriyorsunuz ve işin esas sorumlularının aranmasına engel oluyor, olaydaki ihmalin göz ardı edilmesine sebep oluyorsunuz. Yılbaşı kutlaması ya da değil, alkollü ya da değil, hatta inançsız ya da değil, hiç kimse böyle bir ölümü hak etmez.

Siz kan üzerinden propaganda yapıyorsunuz, sizler resmen ölümü, tecavüzü meşru kılma çabası içerisinde suça davetiye çıkarıyorsunuz. Cahil, saf insanlara “birisi alkol alıyorsa, ölebilir” mesajı veriyorsunuz. Ne yaptığınızın farkında mısınız? Sitelerin kapatıldığı, içkinin yasaklandığı, porno zina tartışmalarının yaşandığı şu günlerde siz ahlak bekçiliği yapıp, ona buna laf atarken, bünyenizde bir yazar başkasıyla evliyken, yaşı reşit olmamış bir kızla sevişiyor ve siz iki yüzlüce bunu savunabiliyorsunuz. Başkalarından beklediğiniz ahlak sizde nerede? Hangi ahlaktan bahsediyorsunuz siz gerçekten? Alkolün, yılbaşı kutlamalarının ahlakımızı bozacağını söyleyen sizler, şu yaptığınız haberlerle ahlaksızlığın dik alasını yaptığınızın farkında değil misiniz gerçekten? Siz suçlunun kimliğine bakmadan suçlamayı, mazlumun kimliğine bakmadan onun yanında olmayı öğrendiğiniz zaman gerçekten “iyi” olacaksınız oysa, bu tavrınızla ise sadece kötüsünüz, kötü kalplisiniz, sizin için bir şey ifade edecekse ‘cehennem’liksiniz. Toplum huzurunu bozmak suçundan size dava açılması en büyük dileğimiz. Zira siz toplumu bölüyorsunuz, uçurumlar yaratıyorsunuz, şiddeti körüklüyorsunuz, insanları tahrik ediyorsunuz. Perişan olmuş 7 ailenin acısına, hayattaki en büyük acıyı yaşayan o ailelere, umarsızca nanik çekiyor, onlarla dalga geçiyorsunuz. “Filistin’de ölenleri düşünün, bunları değil” diyorsunuz. Oysa o ayrı bir şey, bu ayrı. İnsan eğer içinde insan sevgisi taşıyorsa, her iki olay karşısında da acı duymayı, saygı duymayı bilir. Biri diğerini engellemez. Ama maalesef, sizin insanlığınız ölmüş ve başkalarınınkini de öldürmek için elinizden geleni ardınıza koymuyorsunuz. O çocuklar alkol mü aldı, esrar mı içti, seks mi yaptı bilinmez. Önemli de değil. ölüm sebepleri bunlar değil çünkü. Doğal gaz sızıntısı sizi de uykunuzda yakalayabilir çünkü. Ayrıca, bu insanlar fahişe de olabilirlerdi, alkolik de, uyuşturucu bağımlısı da, hatta sizin için en kabul edilemez şey de olabilirlerdi: bir kafir! Ne olursa olsun, ölüm ‘yaşasın, hak ettiler’ denecek bir şey değildir. Bunu demek katillere icazet vermektir. Size göre alkol alan birinin, açık giyinen birinin, kızlı erkekli aynı evde bulunan birinin, bir katilden, bir tecavüzcüden daha ahlaksız olması ne kadar acı. Özür dileyeceğinizi umuyoruz. Çünkü o ailelere bir özür borçlusunuz, bu ülkeye bir özür borçlusunuz. Depremde kaybedilen binlerce canın ardından yapılan “7.4 yetmedi mi” zihniyetini, bu nefreti siz doğuruyorsunuz çünkü. Sizin kararmış kalbiniz, yozlaşmış ahlak anlayışınız doğuruyor. Susmanızı diliyoruz artık. Çünkü hezeyanlarınıza inanan, bir takım saf insanlar var. Din maskesi altına sakladığınız, aslında dinle en ufak bir alakası olmayan zihniyetinizi göremeyen bir dolu insan… Susun artık. Susun gerçekten. Allah değil ama şeytan sizinle gurur duyuyor olmalı. Ölenlerin her ne olursa olsun, insan olduğunu hatırlamanız ve bu tip bir acıyı bir gün sizlerin de yaşamamanız dileğiyle… Dikkat edin, “yaşamamanız” diyoruz biz hala, çünkü biz iyiyiz, biz insanız, biz kimse ölsün, evlat acısı yaşasın istemiyoruz. Zihniyetleri her ne olursa olsun istemiyoruz. Çünkü biz sizin gibi şeytan değiliz, olamıyoruz maalesef.

Dırdırcı'dan alıntıdır.

Bir grup iyi ‘insan!!!

Dipnot: karikatatür; vakit gazetesi Ocak 2006

Blog Yazmayı Bırakmayı Düşündüm mü Acep?

2009-01-04T14:50:00.002+02:00

Efendim bu aralar aklımdan sürekli geçen bir konuda tabuhan arkadaşımız beni mimlemiş.
Beni tanıyanlar balık hafızalı olduğumu bilirler, dolayısıyla blogger adresimin kaçıncı kez mimlendiğini bilmiyorum. Belki de blogger şubemizin ilk mimlenişidir. Öyle değilse de bu kadar lafın üstüne öyle kabul edeceğiz artık.
Gelelim konumuza; konumuz aslında bir sorudan oluşmakta: 'Kaç kere blog yazmayı bırakıyordunuz?'. Evet, yazılması zor bir konu değil.
Benim bu soruya yanıtım "Hiç!" olacak.
Yaklaşık iki senedir blog yazıyorum. Blogger hesabımı ne zaman açtığımı hatırlamıyorum ama bloggerda 3-4 aydır doğru dürüst bir şeyler yazıyorum, diyebilirim.
Blog yazdığım bu süre içerisinde zaman zaman içimden hiç yazı yazmak gelmedi, bazen coştum da kendime ben bile hayret eder oldum. Bu, herhalde o anki ruh halimle alakalı; bilemiyorum.
Yalnız şu var; yazdığım her yazıdan sonra bir daha hiç yazı yazamayacakmışım gibi geliyor. Açıkçası hiç yazamamak beni korkutuyor. Ben de zamana bırakıyorum.
Yazamıyor muyum? O zaman yazana kadar beklerim.
Yazabiliyor muyum? O zaman yaz ve yayınla...
Benim blog yazarken kullandığım mantık, bu mantık.
Yazılarımda hemen hemen hiç kelime oyunu yapmam, yapanları da takdir ederim. Bu benim eksik yanlarımdan birisi. Dolayısıyla sürekli diğer blogları geziyorum. Yazılanları okuyorum. Bunların bana faydalı olduğuna ve olacağına inanıyorum. Çünkü bu işi ciddi anlamda götüren insanlar var ve onların haklarını yiyemeyiz bence.
Kim demiş birbirinden etkilenmek olmaz diye?
Ben buna inanmıyorum.
Diyorlar ki; onun bunun yazısını okuyup da birkaç cümle değiştirerek kendi düşünceleriymiş gibi gösteriyorlar...
Nereden biliyorsun kardeşim, belki gerçekten öyle düşünüyor o insan! Böyle saçma sapan yazılar görüyorum bazı sitelerde, çok eğleniyorum. Düşünsenize aslında o düşünce farklı isimlerle ama aynı kelimelerle birçok sitede yer almakta. Kim kimin düşüncesini (ç)alıyor acaba diye insan düşünmeden edemiyor. Yine konudan saptığımın farkındayım ama motora bağladım, kendimi durduramıyorum.
Sonuç olarak bu tarz yazıları okuduğum zaman yazdıkça yazasım geliyor. Çünkü edebiyatçıları bile incelediğiniz zaman bir zincir olduğunu görüyorsunuz, birbirlerinden etkilenmeleri söz konusu. Bu bir gerçek.
Ben kişisel olarak bu tarz bir eleştiriyle karşı karşıya kalmadım işin aslı; ancak karşılaşsaydım tepkim ne olurdu bilemiyorum. Sadece fırsatını bulmuşken 'düşüncelerimi' yazmak istedim.
Yazı yazarken ise belirli bir tarzım yok. Deneme yazayım, aman olmadı söyleşi olsun, yok yok bir haber paylaşayım, bu da olmadı günlük yazayım... O an canım ne yazmak isterse onu yazıyorum. Okuyanlar beğenir beğenmez bu aslında tartışmaya açık bir konu ama öncelikli olan kriter tabiki 'yazan kişi' olarak benim beğenmem. Bilemiyorum belki kızacak ya da bencilce düşündüğümü söyleyeceksiniz ama aslında öyle değil. Böyle düşünmemin temelinde yatan düşünce şudur: Eğer bir yazıyı yazıyor ve beğenmiyorsam bunu yayınlayamam, çünkü benim beğenmediğim bir yazıyı diğer insanlar da beğenmeyecektir ya da tam tersi. Şimdi burada da bir terslik var gibi görünüyor olabilir. Yani, sonuçta bu göreceli bir kavram ve senin beğendiğin şeyi insanlar beğenmek zorunda değil, diye düşünebilirsiniz. Haklısınız ama bu neye benziyor biliyor musunuz? Bir olay ya da olumsuz bir durum söz konusu olduğunda, karşınızdakine gayri ihtiyari yalan söylediğinizi farz edelim. Eğer bu yalana kendiniz bile inanmakta güçlük çekiyorsanız başkalarını inandırmakta da güçlük çeker ve hatta onları inandıramazsınız. Sanırım şimdi tam olarak ifade edebildim.
Yazı yazarken deşarj olduğumu hissediyorum. Bu beni ciddi anlamda rahatlatıyor. Dolayısıyla yazı yazmak bir yana blog yazmayı bile bırakmıyor, bırakmak da istemiyorum.
Bir de blog camiasında yazı yazan insanları çok seviyorum. İçlerinde belki 4-5 tane 'gerçek' hayatta da tanıdığım insanlar vardır ama ben aralarında birkaç falso olsa da hepsini çok seviyorum. Yaşadığımı hissediyorum; çünkü blog camiası bana yaşadığımı hissettiyor. Herkes kendinden olan şeyleri paylaşıyor; sevdiklerini, sevmediklerini, kızgınlıklarını, pişmanlıklarını, üzüntülerini, acılarını, sevinçlerini... Bu beni gerçekten çok mutlu ediyor.
Çoğu zaman kalabalıklar içerisinde yalnızlığımızdan yakınır dururuz. Ben burada yalnızlığımı unutuyorum belki de. :)
Biraz daha yazarsam ağlayacağım, o yüzden top şimdi Bızbız, Siminya, Esrik Öfke ve Cesetizleri'nde.
Kolay gele!
Zaten konuyu da yine çarpıtmıştım, huyum kurusun ya da kurumasın. :)
Sevgiler, saygılar efem...

Abraxas...
04.01.2009

Bugün Bana Araba Çarptı!

2008-12-31T17:36:00.011+02:00

Evet, yanlış görmüyor yanlış okumuyorsunuz. Bugün bana araba çarptı. Kelime oyunu falan da yapmıyorum, altından ne çıkacak diye düşünmenize de gerek yok. Bildiğiniz bizi bir yerden başka bir yere götürme işlevi gören araç çarptı. Verilmiş sadakam varmış, diyorum.
Aslında anlatmaya dünden başlamak istiyorum, çünkü dün bindiğim otobüsün de tekerleği patladı ve rampaya çok yakın, E-5 otoyoluna çıkmak üzereydik. Bu sırada bir ses geldi o sırada da yanımızdan bir kamyon geçiyordu hızlı bir şekilde. Anam, dedim kamyonun lastiği patladı, meğersem patlayan lastik kamyona değil, benim de içinde bulunduğum otobüse aitmiş.
İstanbul'un karlı havasında birer birer otobüsten indik. Zaten o gün okula patır patır gideceğim belli olmuştu.
Gelelim bugüne... Aslında bugün okula gitmek gibi bir niyetim yoktu; ancak organik kimya hocamız ödevlerin en geç çarşamba günü getirilmesini istediği için mecburiyetten okulun yolunu tuttum. Normalde hiç inmediğim durakta sırf fotokopicilere bir an önce gidip hazırlamış olduğum ödeve spiral vs. yaptırmak için indim. Yürüdüm, yürüdüm, yürüdüm...derken sıra karşıya geçmeye geldi. Tabi arabalar vızır vızır geçtiği için olduğum yerde durup arabaların geçmesini beklemeye başladım... Bu arada ne olduğunu anlamadığım bir biçimde savruldum ve kendimi karla karışık çamurun içinde yatarken buldum. Ne bir acı vardı, ne de bir korku... Şaşkınlık bile yoktu. Hatta ağlamayacaktım ama arabanın çarptığını görünce ağlamalıyım diye düşünüp yaygarayı bastım. Zaten o arada korktum da, canımın acıdığını ve başımın döndüğünü de hissettim. İlk şoku atlatmak bu olsa gerek. Bana çarpmış olan insan yaratığı arabadan inip hastaneye falan götürmeye kalktı. Aferin, takdir ettim. Yanında bir adam daha vardı, su falan aldılar hemen. Ellerim falan görünmüyordu zaten her yerim çamurdu, görünen tek şey çamurdu. Sonra ellerimi falan yıkadılar tabi canım çok yandı; çünkü derim baya soyulmuştu. Yer yer kan toplanmıştı ve davul gibi şişmişti. Arabaya aldılar hemen, hastanelik bir durumum olmadığını söyledim tabi. Daha doğrusu söylemeye çalıştım, çünkü ağlamakla meşguldüm o sırada. Sonra adam dedi "Nereye gidiyordunuz, bırakalım." O sırada birilerini aramam gerekiyor diye düşünüp, telefonuma sarıldım ama kimi arayacağımı bilemedim. Bir süre düşünüp -ki bu düşünmelerim anlık oldu- yurtta kalan arkadaşlarımdan birisini aramam gerektiğine karar verdim ama hiçbir şey hatırlamıyordum. Sonra aklıma gelen ilk ismi aradım, tabi ağlıyorum yine:
Serpil:
-Alo,
Ben:
-Ühühüühüühühüh
Serpil:
-Alo, Derman!
Ben:
-Ühühühühühüühü
Serpil:
-Alo, hihihihihi (Espri yapıyorum sanıyor, beni hiç ağlarken görmemiş olan şahsiyet)
Ben:
-Aloooo, Serpil üüüüüüü
Serpil:
-Derman, ağlıyor musun sen?
Ben:
-Ühühühüüh Serpil bana giyecek bir şeyler ayarlar mısın, geliyorum şimdi!
Serpil:
-Noldu canım ya, kötü bir şey mi oldu?
Ben:
-Ühühüühüh
Serpil:
-Nerdesin, noldu?
Ben:
-Geliyorum bana giyecek bir şeyler ayarla tamam mı? üühühühü
Bana Çarpan İnsan Yaratığı:
-Nereye gideceksiniz?
Ben:
-Kampüsün içindeki yurda, ühühühü
BÇİY:
-Nerden giriyoruz?
Ben:
-Şurdan kampüse girin de bi ühühühü
BÇİY:
-Hmmm tamam, burdan mı nerden gidiyoruz?
Ben:
-Aloo Serpil ya ben bu yurdun yerini unuttum kapıya çıksana bi üüüü
Serpil:
-Tamam, ya noldu?
BÇİY:
-Hastaneye götürmemi ister misiniz? Bir şey var mı?
Ben:
-Yok yok.
BÇİY:
-Ben telefon numaramı bırakayım, bir şey oldu mu ararsın abini!
Ben:
-Yok yok gerek yok.
BÇİY:
-Burası mı?
Ben:
-Bilmiyorum ki.
BÇİY:
(Binadan bir kız çıkar) Arkadaşınız mı?
Ben:
Yok değil.
Hahh tamam....
(Arabadan iniyorum, meraklı bakışlarla arabadan inmemi izleyen Serpil üstümün başımın halini gördüğünde gözlerini fal taşı gibi açıp kalakalıyor.)
Ben:
Serpil şu arabanın plakasını alsana.
(Arkasına dönüp arabanın plakasını alıyor.)
Serpil:
Nasıl ya, noldu? Araba mı çarptı?
......
konuşmalar böyle sürüp giderken Serpil'in odasına çıkıp onun kıyafetlerini giydim. Tertemiz bir çantaya eşyalarımı koydum... Bir süre orada dinlendim. Tabi Serpil de hastaneye gidelim, diyip durdu. Ama başımı falan çarpmadığım için gerek duymadım... Aslında o kadar çok şey olduki devamında, inanın yazarken yoruldum. O yüzden devam edemeyeceğim.
Kötü bir durumla karşılaştığımız zaman her zaman gülme krizine giren ve olayları karikatürize ederek kendini rahatlatan arkadaşım Merve bu olayı da ele aldı. Yandaki çizim kendisine aittir ve olayı özetlemektedir.
Yeni bir yılda daha güzel yazılarla karşınızda olma dileklerimle şimdilik huzurlarınızdan ayrılıyor, sevgilerimi sunuyorum efenim.
Sevgiler.

Abraxas...
31.12.2008

Özür Dilemiyoruz Biz!

2008-12-26T18:44:00.004+02:00

Evet, insan yapmadığı bir şey için neden özür dilesin ki! Herkes çok zeki de bir tek biz mi aptalız?
Tuğrul abicim, Merve'ciğim bir imza kampanyası başlatmışlar, yüreklerine sağlık.
İmzamı attım ve hatta tüm arkadaşlarıma da mail olarak yolladım. Malumunuz konu, 'sözde' Ermeni soykırımı. Bu konu hakkında çok fazla yazı yazmayacağım ama siteye girip imza atmanızı isterim açıkçası.
Tek bildiğim şey ise şu: Orda burda aydın diye gezinen birçok insan var ama sadece okumuş olmak aydın olmak anlamına gelmedi hiçbir zaman ve bundan sonra da öyle olmayacak. Ermeni soykırımını tabiki kabul etmiyorum. Hala Erzurum'da Erzincan'da toplu mezarlar çıkartılıyor, TÜRKlere ait olan. Benim 'Ermeni Soykırımı' tanımlamam olsa olsa Ermeniler'in Türklere yaptıkları soykırım olabilir!
Sitenin anasayfasında yapılan açıklama aşağıdadır:

Bir Suç İşlemedik ki Özür Dileyelim.
Onlar Aydın Biz ise Türkiye'yiz ve Biz ÖZÜR DİLEMİYORUZ.
TARİHİ SİYASETLE ŞEKİLLENDİRMEYE ÇALIŞANLAR HEM HALKINA HEMDE TÜM İNSANLIĞA KARŞI SUÇ İŞLEMEKTEDİRLER. TARİHİ TARİHÇİLERE BIRAKIN!
Duyarlı Türkiye Cumhuriyeti Vatandaşları! Özür dileyerek Türkiye üzerine oyun oynayanlar ve bilmeden bu oyunda figuran olanlar amaçlarına ulaşamayacaklardır. Bu oyunu yazanlara ve oynayanlara karşı toplumumuz ayrı ayrı birçok reaksiyon göstermeye başlamıştır. Bu oyunu bozmak için tek bir güç olarak hareket edip bölünmüşlüğü ortadan kaldırmalıyız. Bu sitenin amacı özür dileme gafletinde bulunanlara karşı herkesin tek çatı altında toplanması ve gücümüzü tek ruh ve tek yürek halinde sitede toplanan imzalarla Ermenistan Dışişleri Bakanlığı, Ermenistan Konsolosluğu, T.C. Dışişleri Bakanlığı, T.C. Başbakanlığı, T.C. Cumhurbaşkanlığına ve tüm dünyaya duyurmaktır.. Biz Atatürk'ün, Sütçü İmam'ın, Nene Hatun'un, İstiklal Savaşında ölen atalarımızın torunlarıyız. Kuva-i milliye ruhunu doğuran milletin birer neferiyiz ve biz ASLA ÖZÜR DİLEMİYORUZ...

Anasayfa da yayınlanmış olan metin bu; incelemek ve imza kampanyasına katılmak için BURAYA tıklayabilirsiniz.
Sevgiler.

Abraxas...
26.12.2008

Acun Michael Jackson'u Getir, olmadı Celine Dion!!!

2008-12-20T23:51:00.001+02:00

Haftaya bir yığın sınavım var, henüz çalışmaya başlayamadım bile. Ne yapacağımı hiç bilemiyorum. Ödev de teslim etmemiz gerekiyordu. Bütün gün ödev hazırladım. Hep aptallığımdan böyle oldu. Hocanın verdiği konuyu yanlış hatırladığımdan başka bir ödev hazırlamışım. Çok sinirim bozuldu. En başa geri dönmek durumunda kaldım. Neyseki bitirdim ve soluğu blogumda aldım.

Annem de zaten başımda, çalışmıyorsun hiç, sorumsuz, sonra başımda ağlarsın... falan diye sayıp duruyor. Deli etti beni. Neyse şimdi televizyonda Acun Ilıcalı'nın sunduğu "Var Mısın Yok Musun" adlı yarışma programı var. Acun, 50 Cent'i getirmiş. Helal olsun ya, ilk duyduğumda şok olmuştum.

Christina Aguilera'dan sonra ne kadar bomba oldu, bu kişiden kişiye değişir ama aslına bakarsanız benim Christina Aguilera'ya olan hayranlığım 50 Cent'i solda sıfırda bırakır. Yine de rap müziğinin en önemli temsilcilerinden olduğunu ve Türkiye'de çok fazla hayranı olduğunu düşünecek olursak, oldukça başarılı bir seçim.

50 Cent'i lisedeyken çok dinlerdik arkadaşlarla ama öylece kaldı. Zaten rap müziğe de pek meraklı değilimdir. Ama açıkçası programın nasıl geçeceğini merak ediyorum. Bu tarz programları pek sevmesem de bu tarz süprizler kulağa çok hoş geliyor açıkçası.
Acun acaba bundan sonra da ünlüleri programına getirecek mi?

Michael Jackson, Celine Dion, Amy Lee, Dima Bilan, Cher, Craig David ve Mariah Carey'yi getirse herhalde kalpten giderim. "Ama olmaz olmaz deme, olur olur." Acun vallahi şımartıyor artık izleyicilerini. Yazdığım isimlerden biri getirilecek olsa o programa gitmek için kesin başvururum. O derece yani.
Yazarken bile heyecanlanıyor insan. Eminim sizin de görmeyi ya da tanışmayı çok ama çok istediğiniz sanatçı ya da sanatçılar vardır. O yüzden beni anladığınızı düşünüyorum.

Hayal etmesi bile çok güzel... Özellikle de Michael Jackson ve Celine Dion...of yaa süper olurdu. :)

Abraxas...
20.12.2008

Melankolik Issız

2008-12-11T22:35:00.001+02:00

Bana bir haller oluyor hakikaten, sebebini ilerleyen cümlelerde okumaya başlayacasınız.
Son günlerde 'ıssız' kelimesi oldukça popüler, bilemiyorum belki de bana öyle geliyor. Çağan Irmak'ın yönetmenliğini, aynı zamanda da senaristliğini yaptığı 'Issız Adam' adlı filmin bir anda bir patlama yapmış olması ve benim de sürekli gazetelerde, internette, televizyonda, radyoda, herhangi bir arkadaş ortamında vs. vs. bu filmle ilgili bir şeyler okuyup ve dinleyip durmam ve belki de bütün bunların sonucunda bir hafta öncesinde filme gitmem ister istemez 'ıssız' kelimesine karşı bir duyarlılık göstermeme sebep olmuş olabilir.
Ben bu yazıda filmin eleştirisini yapmayı düşünmüyordum aslında ama hazır yazmaya 'Issız Adam' filminden yola çıkarak başlamışken birkaç kelam etmezsem olmaz. Filmi birçok kişiden farklı olarak beğenmediğimle söze başlamak isterim. Neden diye sorarsanız, aslında başlangıç olarak Çağan Irmak' dan beklediğim tarzda bir film olmadığını belirtmeliyim. Bu filmi izledikten sonra Çağan Irmak'ın aşk filmi yapmaması gerektiği sonucuna vardım kendi çapımda.
Filmi tam anlamıyla zaman kaybı ve hayal kırıklığı olarak değerlendiriyorum. Film boyunca yanımda ağlayıp duranlardan da gülme krizlerine girip onları rahatsız ettiğim için özür dilerim. Filme üç arkadaş, genç turkcell şifreleri kullanarak girdik. Sinemada gözümüze kestirdiğimiz üç tane sevimli kızın yanına şirin bir şekilde sokularak; 'Siz de mi genç turkcelle gireceksiniz? Aaaa biz de, beraber girelim mi?' şeklinde cıvık bir ifadeyle kendimizi sevdirip, üzerine de iki adet genç turkcell şifresi bulmamızla artık önümüzde duran hiçbir engel olmadığını görüp biletlerimizi aldık... Her neyse o arada birçok şey oldu, bir de biz filme geç kaldık. Kızcağız kendini nasıl acındırdı bilmiyoruz ama 'biletçi' amcamız bileti olmadan geçmesine izin vermiş...Herneyse biz de sonunda filme girmiştik. Film, çok gülünesiydi. Güldüm durdum, güldüm durdum...Kafamı bir çevirdim, biz üç arkadaş fena halde gülüyormuşuz meğersem... İlerleyen dakikalarda kafamızı çevirdiğimiz her yönde ağlayan bir insan görmek bizi iyice güldürmeye başlayınca biz de doğal olaraktan kendimizi frenlemedik. Filmin son sahnesiyse bizim tam anlamıyla gülmede doruğa çıktığımız ana şahitlik etti. Bu arada sinema salonunda bulunan insanlar toplu halde ağlamaklıydılar, hatta bir kısmı mendillerine kapanmışlardı. Yanımızdaki kızlar da bu gruba dahil. Yahu tamam, ben de duygusal biriyim, terazi burcu bir bayanım daha ne olsun ama işte düşünce tarzlarımız baya farklıymış demekki. Biletleri alırken o kızlar bizi çok sevmişlerdi hatta baya tatlı bir muhabbet bile kurmuştuk ama filmin sonunda arkalarına bile bakmadan kaçtıklarına göre bizden nefret etmiş olmalılar. Aman, çok da tındı...
Neyse konumuza -nihayet- dönecek olursak, 'ıssız' kelimesini görünce daha önce -gerçekten- hiç yapmadığım bir şeyi yapıp, MSN sitesinde gördüğüm "Ne kadar 'Issız'sınız?' şeklindeki dandirik bağlantıya tıkalayıverdim. Aslında bunu tamamıyla bilinçsiz olarak yaptım. Ancak iş işten geçmiş, test açılıvermişti. Su testisi su yolunda kırılırdı... Aslında zararın neresinden dönersem kârdı ama dönmedim ve devam ettim testi yapmaya. Dandirik dandirik sorular vardı, cevapladım mal mal. Sonra da sonuçlarına baktım, sizinle de paylaşayım dedim. Laf aramızda 'melankolik ıssız' çıkmışım.

İşte bu kadar. Bir yazının daha sonuna geldik sevgili okuyucular...
Sevgiler, saygılar.

Önemli Not: Yazımın başında senarist yerine senerist yazmışım ve sizler de beni koskoca 4 gün boyunca uyarmamışsınız. Aşk da olmasın meşk de olmasın vallahi...

Abraxas...
11.12.2008

İnsan Köpek, Köpek İnsan?

2008-12-10T20:02:00.004+02:00

Yine izlediğim haberlerden birisi üzerine yazım..
Çok duygulandım, hatta gözlerime inanamadım.
Bir köpek hiç yaklaşamadıklarımdan, hiç dokunamadıklarımdan...
Neden?
Korkumdan, canımı yakacaklarından...
Sonra bir otoyol, arabaların vızır vızır geçtiği cinsten...
Bir köpek daha otoyolda, yaralı ya da ölü bilemiyorum henüz...
Canını hiçe sayan köpek, arabaların arasına dalıyor ve sanırım yaralı olan 'arkadaş'ını kurtarmak pahasına canını hiçe sayıyor.
Arabalar daha doğrusu arabaların içindekiler ne mi yapıyor?
Yollarına devam ediyorlar, hiçbir şey olmamış gibi.
Acıyorum, sadece acıyorum.
Köpeklerin de duygularını açık seçik görüyorum orada, arabaların arasından arkadaşını nasıl çekip yolun kenarına getirdiğini hayretler içerisinde izliyorum.
Gözlerim dolu dolu...
İnsan kim olduğunu, ne olduğunu sorgulamadan edemiyor...
Hep söylediğim bir laf vardır; bazen kimin insan, kimin hayvan olduğunu anlayamıyorum şeklinde... Burada da aynı şeyleri düşünüyorum.
Aslında izleyen herkes aynı şeyleri düşünüyor ya da ben öyle olduğunu sanıyor, sanmak istiyorum.
Ben eminim o sırada oradan geçmekte olan insancıklar da televizyonlarının başında o haberi izleselerdi sövüp sayarlardı.
Peki, burada yanlış ne?
Yani, aslında gördüğümüz zaman bizi üzen ve görmek istemediğimiz bu tür şeyler yanıbaşımızda gerçekleştiğinde nasıl oluyor da bu kadar duyarsızlaşabiliyoruz?
Bunu hiç ama hiç anlamıyorum.
Bilemiyorum, belki de hayatım boyunca anlayamayacağım.
Bu beni çok üzüyor, sizi üzmüyor mu?

Abraxas...
10.12.2008

Bir Kurban Bayramı Daha ve Yine Aynı Rezil Kareler...

2008-12-08T20:47:00.001+02:00

Yine bir kurban bayramı.
Ve yine televizyonlarda aynı manzaralar...
Rezalet ve mide bulandırıcı.
İnsanlarımız çok becerekli ve erkeklerimizin tamamı da kasap 'kes'iliyor bu günlerde.
'Kes'iliyorlar kesilmesine de bari ellerine yüzlerine bulaştırmasalar...
Müthiş bir kan gölü, kesimleri izleyen çoluk çocuk, kesileceğini büyük ihtimalle sezmiş olan hayvancağızlar, kollarını bacaklarını ya da bilmem nerelerini yaralayan insanlar yığını...
Yazık ya...
Bu görüntüleri görmeyi hak etmiyoruz.Etmiyorsak da olanlardan hiç ama hiç ders çıkarmıyoruz.Bu, bence akıl almaz bir durum.
Ne yani hayvanlara acı çektirmek çok mu hoş?
Ya da hayvanları otoyollarda ezilme ve çamurlu bir tarlanın ortasında kör bıçaklarla kesilme tehlikeleri arasında görmek çok mu eğlendirici?
Peki, çocuklarının, torunlarının gözü önünde o hayvanların canını almak nasıl bir zevk?
Bu şekilde yerine getirilen ya da yerine getirildiği sanılan dini vecibe, amacını aşmıyor mu?
Bugün haberleri izlerken bunları düşünüp durdum. Mazoşist miyiz, yoksa sadist miyiz ya da her ikisi mi buna karar veremedim.
Bu görüntüleri her sene görmek acı verdiği için hiçbir kurban bayramında kurban eti yemiyorum. Hatta yenilen yerlere bile girmek istemiyorum. Kokuları bile rahatsız ediyor.
Peki ya siz, eziyet ederek öldürdüğünüz hayvanları nasıl oluyor da afiyetle midenize indiriyorsunuz?
Hiç mi vicdanınız sızlamıyor, hiç mi içinizde bir yerlerde kanayan, acıyan ama gerçekten acıyan bir yerleriniz olmuyor? Kalbiniz gibi...
Biçare vaziyette elinize düşmüş, ölümüne boyun eğmiş hayvanı çocuklarınızın önünde kesmeye çalışırken ya da birçoğunuz çocuklarınızın da görmesi öğrenmesi için onları da hayvan kesilirken ona dokunmaya kesime yardım etmeye çalışması için çağırırken; siz, saygıyı hiç hak etmeyen aileler, çok sevdiğiniz çocuklarınızın psikolojisinde aslında ne kadar derin bir yara açtığınızın farkında mısınız?

Abraxas...
08.12.2008

Afiyet Olsun...

2008-12-07T13:53:00.003+02:00

Soğuk havalarda yapmaktan en çok zevk aldığınız şey nedir?

Ben soğuk havaları pek sevmem, çok sıcak olsun da istemem açıkçası ama tatlı bir esinti ve güneş, kendimi iyi hissetmemi sağlıyor nedense.
Çimlere sereserpe uzanmak, çiçeklerin böceklerin sesleri arasında müthiş huzur veriyor insana... Aslında bitkilere karşı alerjisi olan ve bunu ciddi anlamda zor atlatmış bir insan olarak kendime zaman zaman değil, her zaman şaşırdığımı söyleyebilirim.
Kış mevsimini ise halâ anlayabilmiş değilim. Kar yağdığı zaman her gün üzerinde yürüdüğünüz yolların, evinizin bahçesinin, ağaçların vs. beyaz bir örtüyle kaplandığını görmek insanı rahatlatmıyor mu? Bana sorarsanız kesinlikle rahatlatıyor.
Hiç unutmam 5-6 yaşlarımda bir sabah "Kar yağmış!" diyen babamın sesini duyup da pencereye koştuğumu. Etrafta beyaz rengi hakimdi, insanı kendisine çeken.
Her kış olduğu gibi o kış da kar topu oynamak istemiştik. Kış mevsimini sevmeyen ben her kış kartopu oynar, parmaklarım hissizleşince de evin yolunu tutarım. Aslında bu yüzden sevmiyorum kış mevsimini. Keşke parmaklarım taktığım kalın eldivenlere rağmen üşümese, burnum kızarmasa... O zaman da karın anlamı olmazdı... Biliyorum klasik cümleleri, "Gülü seven dikenine katlanır."...
Soğuktan donmak üzere eve girdiğim o zamanlarda beni en mutlu eden şey; annemin sıcak sıcak önüme koyduğu bir çorbadır. Öyle çorba adı falan vermeyeceğim. Hangi çorba olduğunun bir önemi yok çünkü, çorba olsun, sıcak olsun... İnsanın içini ısıtıyor ya yeter...
Eve giriyorsunuz ellerinizi soğuktan hareket ettiremediğiniz için, soğuk suyun altında biraz ovalayıp yavaş yavaş ısıtıyor, hareket ettirmeye başlıyorsunuz. Üstünüz başınız zaten rezalet olduğundan tertemiz kıyafetlerinizi giyip misler gibi oluyor, burnunuza enfes gelen kokuya doğru yol alıyor, kendinizi mutfakta buluyorsunuz...
Eee daha ne diyeyim. Afiyet olsun...
Sevgiler...

Abraxas...
07.12.2008

Babam Geldi, Bayram Zilini Çaldı...

2008-12-06T16:45:00.000+02:00

Bu sabah babamlar geldi. Zil çalar çalmaz sanki herkes hazırda bekliyormuş gibi kapıya doğru yöneldik... Babamı ve ikizimi gördüğümde kendimi acayip mutlu hissettim.
Normalde bayramları dört gözle beklemem, ama bu sefer başka. Babamdan, kardeşimden ayrı günler geçirmeye çalışmak zor.
Bu bayram, bayramın en güzel yanı tüm ailenin bir araya gelmiş olmasından ibaret benim için.
Babamlar sabah geldiklerinde Hazalla birlikte ufak tefek bir kahvaltı yapıp yattılar. Tabi biz de onlardan geri kalmadık işin aslına bakılırsa. Neyse öğlene doğru kalktığımızda yeniden bir kahvaltı yaptık 'hep birlikte'. Okuldan, mizikten, sinemadan vs. gerekli gereksiz bir sürü konudan bahsedip kendi çapımızda fikir alış verişi yaptık. Burada gereksiz konumuz 'okul' oluyor. Doğrusu bu zamanda öyle pek çok konuşulmuyor. Vallahi rezil olursunuz, rezil ederler...O sebepten tanımadığım ve hatta tanıyıp da anlayamadığım insanlarla pek konuşmamayı tercih ederim. Güvenebileceğim kaç insan varki şu hayatta! Acı bir durum belki ama bir elin parmaklarını geçmez, hadi geçti diyelim iki elin parmaklarını zorlasam da geçmez.
Sizin anlayacağınız durum bundan 'kelli'.
Şuanda da bilgisayarın başına kurulmuşum yazı mı yazıyorum ödev mi yapıyorum, açıkçası buna da bir türlü karar veremedim. Yazıma birkaç cümle ekleyip Organik Kimya dersi için hazırlamakta olduğum "Asetilen ve türevlerinin eldesi, özellikleri ve kullanılma alanları" konulu ödevimle ilgili bilgiler toplamaya çalışıyorum.
Acayip güzel bir şey buldum ama buraya yazıp da mükemmel fikrimin aşırılmasından korkuyorum.Zaten milletin de işi gücü yok, benim bulduğum doğaüstü fikirleri(ç)almak için bekliyor. Heyhat!!! Şuanda kendimden korktum.

Laf arasında konuyu yine nerelere getirdim. En son neyden bahsediyorduk...
Hmmmm, bulamadım nerde kalmıştık yahuuu ses verinnn!!
Huuu huuu...
Hahh, tamam bayramlar...
Bayramlar, bayramlar...
Hey gidi bayramlar...
Nerde o eski bayramlar...

Hayır, hayır olmuyor... Nerden tutarsam tutayım bu konuyu toparlayamayacağım. Ben bunu neden hep yapıyorum ya!!!
Yine bir yazıyı daha elime, yüzüme, gözüme ve hatta klavyeme bulaştırarak bir geleneği yerine getirmiş oldum. Neyse efendim, "Ya bu da olmasaydı..." der, size,ailenize,sevdiklerinize ve tüm inananlara iyi bayramlar dilerim. (Ramazanda yapılan duaya benzedi.)Burada da bir değişiklik yapalım o zaman, inanmayanlara ya da inançları gereği bu bayramı kutlamayanlara da iyi bayramlar dileyelim.

Sevgiler...

Abraxas...
06.12.2008

Tü, Kaka...Kötü Kadın, Cadaloz!!!

2008-12-03T18:00:00.005+02:00

Pis ve de kötü kadın, tüü kaka...
Benim gibi sabırlı ve zor sinirlenen bir insanı birkaç saat içinde nasıl çileden çıkarabildin anlamıyor, anlayamıyorum. Bütün beddualarım seninle, öl geber!!! Ya da ölme acı çek, kocandan boşan, çocuğun varsa hasta olsun diyeceğim de senin pisliklerine rağmen yazık o çocuğa, Allah ona sabır versin. Gerçi ben halâ senin evli olduğuna inanmıyorum. Seni kim alır be! İnsanın bile bile ölüme gitmesi böyle bir şey olsa gerek...
Sana nasıl beddua ettim aklın hayalin şaşar, kendine dönüp bakmaya cesaret edemezsin. İşte sen böyle bir pisliksin.
Hayatımda ilk defa böylesine beddua ediyorum. Emin ol bunun acısı çıkacak senden, alma mazlumun ahını... Ki burada mazlum ben oluyorum. İnşallah birgün bana işin düşer de kapımda sürünürsün. O halini görmeyi nasıl isterim bilemezsin. Hayatımın amacı gibi bir şey haline dönüştü. Pislik karı!!! Sana saygı falan duymuyorum, zaten sen saygıyı zerre kadar hak edecek biri bile değilsin. Sen nesin ki??? Ben onu da anlamadım....

Bugün ciddi anlamda sinirlendim ve ardı ardına biraz önce okumuş olduğunuz satırları ve daha fazlasını yazdım. En son ne zaman böylesine sinirlenmiştim hatta hayatım boyunca hiç bu kadar sinirlenmiş miydim, doğrusunu isterseniz, bilemiyorum. Küfürlerimin bile ardı arkası kesilmeyip bir de üstüne sinirden ağladım. Ne yapayım dayanamadım. İçimi bir yerlere dökmem gerekiyordu, yazarak ya da ağlayarak... Sinirlendiğim kişi kim diye soracak olursanız, oldukça gereksiz biri. Hayatım boyunca 2 ya da 3 kere gördüm diyebilirim. "Kişi" yazmışım kusuruma bakmayın, bir insanın sahip olması gereken özelliklere sahip olmadığından, anatomik özellikleri saymazsak, bu lafımı da geri alıyorum. Ökaryot bir canlı işte, malın davarın önde gideni...
Sinirlerimi dizginlemeye çalışsam da kendimi kontrol etmeyi bir türlü başaramıyorum. Sizden ricam ne oldu diye sormayın, zira bir şey de olmadı aslında...
Neyse yazmak beni rahatlattı, orda burda atıp tutmaktansa bir seferde halletmiş oldum, ohh ses yok seda yok...
Sevgiler efem...

Abraxas...
04.12.2008

Gereksiz Karalamalar...

2008-11-29T16:40:00.004+02:00

Bu aralar okul dolayısıyla yaşadığım yoğunluk bir tarafa, nedendir bilinmez, içimdeki yazma isteğine bir haller oldu...Birçok konu hakkında görüşlerimi belirtip birkaç cümle, birkaç paragraf karalayabilirim. Boşuna okumuyorum ne de olsa...
Ortaokulda ve lisedeyken kompozisyon sınavlarımız olurdu, yüksek ihtimalle o sınavlardan halâ yapılıyordur, zira o kadar yaşlanmadım henüz. Herneyse, sınav başladığında hoca bir ya da birkaç konu verir ve bir kompozisyon yazmanız istenirdi. Konuyu seçme lüksünüz de çoğu zaman olmadığından isteseniz de istemeseniz de bir şeyler karalardınız boş sayfalara. İşin en kötü tarafı da bilmediğiniz bir konu hakkında yazı yazmaya çalışmaktır herhalde. Başıma gelmedi değil, ancak kompozisyon sınavlarından beklemediğim derecede yüksek notlar alırdım ki bu geriye dönüp baktığımda beni halâ şaşkına çeviren bir durumdur vesselam. Şimdilerdeyse bırakın önüme konulmuş bir konu hakkında yazı yazmayı -ki önüme konulan bir konu da yok- yazmayı istediğim konular hakkında da yazı yazamama konumuna gelmiş bulunmaktayım. Zaten bu yazıyı yazmamın sebebi de tam olarak bundan kaynaklanmakta. Maksat yazmak, konusu önemli değil...
Sizlere de zaman zaman olur mu bilemiyorum ama benim çok sık yaşadığım bir sorun. Nasıl blog yazarı olduğuma akıl sır erdiremiyorum desem yeridir. Yazdığım her yazıdan sonra uzunca bir süre hiçbir şey yazamayacağımı düşünmek beni çok mutsuz ediyor. Aslında insanın yazacak çok fazla şeyinin olmaması çok daha üzücü...
Evet, yazacak çok fazla şeyim yok.O kadar sıradan bir hayatım var ki nasıl dayanıyorum bilmiyorum. Umarım yıllar sonra bir gün bu yazıyı okuduğumda yüzümde bir gülümseme belirir. Hayatım okul, trafik ve internet üçgeni arasında geçiyor. Bütün hayatımı nasıl bu kadar küçültebildiğimi de bilemiyorum ama böyle işte.
Okula gidiyorsun kıçı kırık bir lab dersinden kalmamak için bütün gününü okulda ve üstelik ayakta geçiriyorsun. İstanbul'un trafik derdi bitmez, bu bahsi açmadan kapatıyorum. Evine geldin mi de yemek içmek gibi abuk faaliyetleri -yemek içmek ne zaman abuk olduysa...- yerine getirdikten sonra kendini fazlasıyla yorgun olduğuna inandırıp kuruluyorsun bilgisayarın başına... 1 saat, 2 saat, 3 saat... derken gözlerin yavaş yavaş kapanmaya başlıyor, açabilene aşk olsun ya da olmasın benim için problem değil...Sonra iğrenç bir ses başının ucunda zır zır ötmeye başlıyor...Haydaaa sabah olmuş, eeee ders çalışmadık...Ondan sonra zırla dur sınavların kötü geçti diye, peh peh peh...

Abraxas...
29.11.2008

Tüm Sevgililerime Buradan Selam Olsun

2008-11-24T18:51:00.004+02:00

Uzun bir aradan sonra başınızın belası ama tatlı belası olarak yeniden aranızdayım. Bu süre içerisinde gerek yorumları gerekse attıkları maillerle beni yalnız bırakmayan tüm okuyuculara sevgilerimi sunarım.
Nerede olduğumu merak eden herkese bu çok önemli sorunun cevabını vermek isterim. Malumunuz efendim, üniversitelerin vize dönemlerine tam gaz girildi. Aslında birçok üniversitede vize dönemi geçen hafta ve hatta bu hafta itibarıyla başladı; ancak bizim fakülte arkadan atlılar kovalıyormuşçasına vizelere hızlı bir giriş ve beraberinde de hızlı bir çıkış yaptı. Ben de affınıza sığınarak sınavlarıma çalışma moduna girdim alel acele. Eee sınavlara çalışmayı son güne bıraktığımdan bir hafta boyunca hemen hemen her gün sabahladım ve halâ hayattayım. Bu mutluluk verici. Gerçi sınav sonuçları açıklandığı zaman yaşayan bir ölü olacağım gerçeğini hiçbir şey ve hiçkimse değiştiremez. İğrenç bir sınav dönemi geçirdim. Sınavlardan ortalama 15-20 puan alırsam yarabbi şükür diyeceğim, bu da ilginç bir not ama Fizikokimya sınavında 25 puanlık bir soruyu doğru yaptığımdan 30 alma ihtimalim yüksek. Organik Kimya deseniz, İstanbul Üniversitesi'nin çarşaf niyetine verdiği A3 boyutundaki kağıtlarla tam 8 sayfayı son satırına kadar doldurmuş olsam da soruların ancak yarısını cevaplayabildim. Aslında çok çalışmıştım, bütün soruların cevabını biliyordum ama süre az geldi. Eeee sınav okumada bir de Cemil İbiş faktörünü hesaba katarsak 05 alma ihtimalim bile var. Düşünsenize sayfa başına ortalama 1 puan falan aldığımı. :)Bu yüzden acayip kötü durumda olduğumu söyleyebilirim. En iğrenç geçen Analytical Chemistry sınavımdan ki bu sınavda hiçbir şey yapamadım, eğer Organik sınavında aldığım nottan daha yüksek bir not alırsam kahrolurum. Yani bu dersi o kadar yapamadım ki Cemil İbiş bile daha düşük almama engel olamaz kanımca. Ekonominin Temelleri diye bir dersimiz var, seçmeli bir ders. Seçmez olaydım...Ekonomi kim ben kim, milletin en dandik dediği ders olan ekonomi bile iğrencin de iğrencinde geçti... Asıl canımı sıkan benim bu dersleri finallerde nasıl vereceğim sorusu... Hadi olmadı bütünlemeler olsun, vereyim yeter ki. Sonra bir de kim uğraşacak alttan almayla falan.
Ya şu satırları yazarken nasıl canım sıkıldı anlatamam, içinde bulunduğum ruh halini anlayanlarınız olduğuna eminim, depresyona girmekle de kurtulamam ne yapacağımı şaşırdım valla. Çok mutsuzum...

Abraxas...
24.11.2008

Çocuk İstismarına Hayır!

2008-11-01T15:05:00.014+02:00

Çocuk istismarı diye başladım söze. Neyden bahsedeceğimi tam olarak bilemiyorum açıkçası. Neden diyeceksiniz? Bilemiyorum. Yazılacak çok şey var aslında. Dayak, tecavüz, cinsel taciz, duygusal istismar...Hepsi o kadar kötü şeyler ki, öncelikle bütün bunlar çocuklarımızın ruhunda -bizler bilmesek, görmesek, anlamasak ya da anlamak bile istemesek de- derin yaralar açmaktadır.
Dolayısıyla ebeveynlerin çocuklarıyla ilgilenmeleri, onları dinlemeleri ve belki de en önemlisi onlara güvenmeleri ve onları anlamak için çaba göstermeleri gerekmektedir.
Yazıyı yazmaya başlamadan önce çocuk istismarı ile ilgili birtakım yazılar okudum. Dünya Sağlık Örgütü (World Health Organization) verilerine göre cinsel istismara maruz kalan çocukların yaş gruplarına göre dağılımı hiç de iç açıcı değil; %30'u 2-5, %40'ı 6-10, %30'u ise 11-17 yaş grubunda bulunmaktadır. Buradan da görüldüğü gibi çocukların %70'i 2-10 yaş grubu arasında bulunmakta ve bence bu dehşet verici bir oran. Dileriz ki böyle oranlamalara hiç gerek kalmasa ama maalesef yaşadığımız dünya çocuklara dahi acımıyor. Bu çocukların birçoğu, yaşadıklarını anlatmaya çekiniyor. Birçok çocuk ailelerinin buna inanmayacağını ve bunu söylediklerinde azar işiteceklerini ve hatta dayak yiyeceklerini düşünüyorlar ve erken yaşta hem fiziksel hem cinsel hem de ruhsal açıdan zarar gören çocuklar iyice içlerine kapanıyorlar ve aslında bir anda bütün hayatları başlamadan bitiyor. Çünkü bu çocuklar insanlara olan güvenlerini yitiriyorlar ve küçük yaşta yaşadıkları bu bunalımı hayat boyu atlatamıyorlar.Biz ise bu çocuklardan; başarı, güven, ilgi, zaman ve daha birçok şey bekliyoruz, ancak onların neler yaşadığını sanırım hiç ama hiç merak etmiyoruz...
Ailelerin birçoğu malumunuz günümüzün ve aslında her zamanın en büyük problemlerinden biri olan paradan muzdarip durumda. Parasal sıkıntılar içerisinde çocuklarını unutan aileler çocuklarını nasıl bir karanlığa ittiklerini fark etmeyebilirler. Yazık çocuklarımıza, o kadar yalnız bir nesil yetiştiriyoruz ki, söyleyecek laf bulamıyorum.Utanıyorum...
Cinsel istismara değinmeye çalıştım başta ancak bütün bu yazdıklarım ailelerinden fiziksel şiddet gören çocuklar için de geçerli. Ben bütün bunları gazete haberlerinde okuyorum ya da televizyon programlarında izliyorum. Bunun için şanslı olduğumu söyleyebilirim. Hatta bu çocukların yaşadıklarını da anlamakta güçlük çekiyorum. Tabi ki asla dayak yiyen, cinsel istismara maruz kalan çocuklarımızın yerinde olmayı istemezdim ama onları hiçbir zaman tam olarak anlayamayacağımı(zı) düşünüyorum. Bunun içinse üzülüyorum, çünkü her zaman dediğim gibi çocuklarımızın hepsi dünyanın tüm güzelliklerini yaşamayı hak ediyorlar. Ailelere çok büyük görevler düşüyor. Bunu söylemekten hiç bıkmayacağım, yaşı ne olursa olsun dinlemeyi_anlamayı bilelim, bilmiyorsak da öğrenelim. Çünkü bugün bu sorunlarla baş eden, baş etmeye çalışan çocuklarımız yarın büyüyüp yetişkin bir birey olacaklar ve toplumda yerlerini alacaklardır ve aynı çocuklar yeni bir nesil yetiştirmeye başlayacaklardır...Uzun lafın kısası ÇOCUK İSTİSMARINA HAYIR!

Abraxas...
01.11.2008

Can Dündar ve Mustafa

2008-10-29T16:14:00.003+02:00

Sinemayla arası olmayan bir insan olarak, bu sabah ilk işim erkenden kalkıp hazırlanmak ve sinemaya içimde "Acaba yer kalmış mıdır?" şeklinde endişelerle gitmek oldu. Bayram tatilini fırsat bilip Can Dündar imzalı ve bugün yani 29 Ekim günü vizyona giren 'Mustafa' adlı filme gittim. Şanslıymışım ki bu filmi vizyona girdiği ilk gün izleme fırsatı buldum. Çok mutluyum :))) Mükemmel bir iş başarmış sevgili Can Dündar ve ekibi. Özellikle animasyon filmlerinde görmeye alışkın olduğumuz çocukları böyle bir filmde görmek çok güzeldi. Filmin bir başka alternatifi olmadığından izleyici sayısının da çok olacağını düşünüyorum.
Goran Bregoviç imzalı müzikler de insanı kendisine hayran bırakıyor.
Ayrıca filmde, tarih derslerinden tanımış olduğumuz Atatürk'ün dışında bir Atatürk de anlatılıyor ki, bu oldukça güzel bir ayrıntı, gerçi birtakım yanlış bilgiler de var gibi geldi.Bunu tam olarak anlamam için bir kere daha izlemeyi düşünüyorum.
Uzun lafın kısası bu filme gidin kardeşim!!! Annenizi, babanızı, kardeşinizi, ablanızı, abinizi, dayınızı, halanızı, kuzeninizi, yeğeninizi, arkadaşlarınızı vs. vs. de götürün ya da onlara filme gitmelerini söyleyin...
Hayır, ben bu filmin reklamını yaparak para falan almıyorum, sponsor falan zaten olamam. Ben kimim ki! Bu tarz yapımlara ihtiyacımız vardı aslında. Güzeldi, hem de çok.
Sevgiler.

Abraxas...
29.10.2008

Cumhuriyetimizin 85. Yılı...

2008-10-29T11:48:00.001+02:00

Herkesin Cumhuriyet Bayramını en içten dileklerimle kutluyorum. Nice 85 yıllara inşallah...Söylenecek o kadar söz var ki, diziliyor hepsi bir bir boğazıma...
Bakalım, görelim, yazalım, okuyalım, okutalım... Atamızın dediği gibi EY YÜKSELEN YENİ NESİL! İSTİKBAL SİZSİNİZ. CUMHURİYETİ BİZ KURDUK,ONU YÜKSELTECEK VE YAŞATACAK SİZSİNİZ!!!

Sevgiler...

Abraxas...
29.10.2008

Blogger.com'a Erişim Engellendi!

2008-10-25T13:57:00.002+03:00

Sonunda bu da oldu! Blogger'a erişim anayasa mahkemesi kararıyla engellendi...
Pes, pes, pes...
Düşünmek, sorgulamak, yazmak yasaklandı... Ne için???
İnanın ben bunu anlamadım ve nasıl bir kararla engellenmiş olabileceğini algılamakta da güçlük çekeceğim. Tüm dünyadaki blogcular tarafından en çok kullanılan blog servisleriden biri olan blogger.com'un engellenmesine ilişkin nasıl bir kılıf bulunacak bunu bilemiyorum.
Blogger.com engellendi. Şaşırdım mı?
-Hayır, hiç şaşırmadım ama üzüldüm. Bu Türkiye adına büyük bir hata!
Ben bloglarımın hiçbirinden para kazanmıyorum, hiçbir zaman öyle bir amacım olmadı ancak hazırladıkları bloglardan para kazanan ve hatta ev geçindiren birçok insan var. Yazık...
Bana kalırsa 'blogger' pazartesi günü ya da onu izleyen birkaç gün içerisinde açılacaktır ama tüm bunlar bana o kadar anlamsız geliyor ki cümlelerimi sıralamakta güçlük çekiyoum.
Dün bir yazı yazmak için siteye girdiğimde, sitenin kapatıldığını gördüm. Aslında öncesinde herhangi bir yazı yazmıyordu, sadece siteye ulaşamıyorduk, daha sonra o lanet yazı çıktı ortaya. O sırada ne kadar sinirlendiğimi anlatmama gerek yok sanırım. Hiç yapmadığım bir şeyi yapıp ,evde, aklıma gelen tüm küfürleri sıraladım, ohh canıma değsin. Kendimi bu şekilde tatmin edebidim ancak, yoksa işe yarayacağı için değil.
İnternete er ay dünyanın parasını veren bu insanların taleplerinin ne yönde olduğunu göremeyen birkaç insanın aldığı kararla bu mahrumiyetin yaşanması akıl almaz.
Birçok site üzerinden erişimi sağlamak mümkün ancak, ben site açılana kadar siteye girmeyi düşünmüyorum. Dayanabilirsem tabi...
Ahhh ahhh yavaş yavaş nerelere gidiyoruz... Adamlar adına demokrasi dedikleri şey yüzünden özgürlüklerimizi elimizden alıyorlar, utanıyorum...

Abraxas...
25.10.2008

Neredeyiz?

2008-10-22T18:22:00.004+03:00

Hayata sıkı sıkıya bağlı olan insanlara imreniyorum.
Herkes öyle olabilseydi şuan ne kadar da farklı bir dünyada yaşıyor olurduk,
değil mi?
Sadece sevmeyi bilenlerin,
duyarlı insanların olduğu bir dünya.
Her gün birçok blog geziyorum;
aşktan, sevgiden bahsediliyor çoğunda.
Herkes aynı dertten muzdarip, dışa vuruyor bir biçimde içindekileri...
Geçmişten bugüne anlatıla gelenler...
Kitaplar, filmler, şarkılar vs. çoğu insanı ele alan, insanı ilgilendiren...
İnsan tüm bu kaynakların arasında kendini bulmakta güçlük çekiyor.
Her insan iyidir, her insan kötüdür aslında.
Ama hayata karşı duruşumuz nedir?
Neredeyiz, kendimizi nerede görüyoruz?

Abraxas...
22.10.2008

Acilen Hediye Almam Lazım, Yardım!!!

2008-10-20T19:14:00.005+03:00

Ekim ayı pek bereketli bir ay olsa gerek, bütün arkadaşlarım -ben de dahil- ekim ayında doğmuş(uz). İrem, Şeyma, Behal, Hazal(tek yumurta ikizim), Murat Abim, Berk Dora, Yılmaz.... Ohoohhohoo bir sürü hediye almam lazım, bir de ekim ayından önce doğmuş olup da henüz görüşemediklerim var...Yandımki ne yandım...
Hediye seçme konusunda çok beceriksiz olduğumu söyleyebilirim. Geçen cumartesi günü hediye almaya gittim. Gezdim, gezdim, gezdim ve gezdim... Ancak eve elim boş döndüm. Çok mahçup hissediyorum kendimi.
Geçen hafta benim doğumgünümdü, hediyeler falan aldım, sağolsun arkadaşlar düşünüp bir şeyler yapmışlar, gerçekten çok mutlu ettiler beni ama karşılıklı olması gerektiğini düşünüp de "Hediye almalıyım!" diye düşünmüyorum, gerçekten içimden bir şeyler yapmak geliyor sevdiklerim için.
Sırasıyla temmuz ayında hazırlıktan Kadriye Hocam'ın doğumgünüydü ama halâ görüşemedik kendisiyle, inşallah haftaya pazartesi görüşeceğiz. Hediye 1! Ne almalıyım???
Hediye 2! Şilan... Biricik dostum... Doğumgünü eylül ayındaydı, biz ekim ayında yaptık ya çok kötü hissediyorum bu yüzden kendimi. Ne almalıyım???
Hediye 3! Şeyma... O benim kuzummm, o benim pıtırcığım... :)) Onun doğumgünü de bugündü ama çok hasta olduğumdan daha sonraya erteledik kutlamayı. Şeyma için seçtiğim bir şey var aslında ama bu terazi insanını anlayamıyorum. Ben nasıl teraziyim halâ anlamış değilim. Çok süslü oluyorlar yahu! :)
Ayy cidden yazıyı yazarken kendimi aptal gibi hissettim ya, ne mal bir insanım. Bir tek benim doğumgünüm vaktinde kutlandı. Acaba bu ertelemeler benden mi kaynaklanıyor diye düşündüm, zira bizimkiler beni aramışlardı "Akşam ne yapıyorsun?" diye, havuza gidicem falan diyince b*k gidersin dediler. Eee sonra ben ne mallığına siz gidin dedim onu da düşünüyorum düşünüyorum bir anlam veremiyorum. Zira benim doğumgünüm ben olmadan nasıl yapılabilirdi? Nitekim paşa paşa gittim Taksim'in göbeğine. Yedik içtik, başka ne zaman yapacağız zaten. Rakı_balık yapmasak da, bira_balık yaptık, olsun. Zaten ben rakı içemiyorum, bayıyor beni.
Herneyse bana fikir verin n'olursunuz!Neyden hediye olur, neyden olmaz gibi... Çok ihtiyacım var o kadar beceriksizim yani...
Sevgiler.

Abraxas...
20.10.2008

Sıradan Bir Yazı...

2008-10-19T18:19:00.011+03:00

Grip oluyorum sanırım, bir de sürekli öksürüyorum. Tam da zamanıydı! Havalar da soğuk değil aslında ama geçtiğimiz gün ince bir t-shirt giymiştim ya baktım hava çok sıcak bir de şort giydim, akşama doğru da üşüdüm baya ama elden gelen bir şey yok tabi; sonuç hastalık.
Grip diye başladım ama nezle de olabilir, hapşurup duruyorum çünkü. Ben normalde hiç hapşurmam, şimdi de makineli tüfek gibiyim. :) Kendi kendime teşhis koyuyorum, sanırım biraz da evham var üzerimde.

Yarın da fizikokimya laboratuvarı var, bakmadan gitmek olmaz. Uzun iş ama napalım, mazallah dersten atarlar falan, sonra uğraş dur işin yoksa.Deney raporumu da hazırladım zaten, süper oldu. Yarınki deneyde hangi hocanın gireceğini çok merak ediyorum, sözlü falan yapıyorlar ya ondan tırsıyorum biraz.Victor Mayer yöntemiyle molekül kütlesini hesaplıcaz galiba. Hayırlısı olsun artık. Zaten benim en büyük korkum sabahları uyanamamak; onun dışında, deneylermiş, sözlülermiş vız gelir tırıs gider...
Sevgiler efem!

Abraxas...
19.10.2008

Manik Depresif Vaka!!!

2008-10-17T21:12:00.006+03:00

Söze nasıl başlanır bilmem ki!!!

Duyarsızmışım,

Anlayışsız,

Bencil…

Sadece bunlar değil….

Bir de inanılmaz inatçı ve sabırsız olmam var.

İşte beni özetleyen beş kelimeydi…

Gerçekten ben böyle bir ‘insan’ mıydım

ya da bunlar gerçek bir insanda olabilecek özellikler miydi?

19 yıllık hayatımda kendim için hiç böyle düşünmemiştim.

Aslına bakarsanız böyle düşünmemek için çabaladım hep…

Hep biraz daha kendimi geliştireyim istedim…

Ne mi oldu?

Duyarsız, anlayışsız, inatçı, bencil, sabırsız bir insan olup çıkıverdim…

Kısacası beş kelime…

Sevmediğim beş kelime…

Bütün bunların nerden çıktığını eminim merak ediyorsunuz…

Bunlar bana yapılan eleştirilerin bir kısmı (?)

Eleştirenler mi….

….

Ya onlar beni hiç tanımadılar ya da ben kendi adıma bir arpa boyu yol kat edememişim.

Aslında şunu da demek var:

- Her insanın ruhunda biraz bencillik vardır.

Ya da :

- Gencim!Sabırsız olmam kadar doğal ne olabilir ki!..

Örnekler daha da çoğaltılabilir tabi.

Ama eğer ortada bir gerçek varsa, bundan kaçamam herhalde…

Ne yapmam gerektiğini de pek bildiğim söylenemez…

İnsanlar sosyal birisi olduğumu da düşünürler…

Sanırsam buna da katılamayacağım…

Günlerce evde otursam hiç sıkılmam o derece sosyalim yani…

Çok konuşmayı da sevmem açıkçası…

En azından herkesle konuşmam…. :s

Peki, bütün bu – bana yakışmadığını düşündüğüm- düşüncelerin insanların akıllarında yer almış olması için ne yapmış olabilirim?

Kendimi nasıl bu şekilde yansıtmış olabilirim?

Bilinçsiz davrandığımı var sayalım….

Yine de böyle bir şeye izin vermiş olabilir miyim?

Eğer gerçekten insanların düşündükleri gibiysem (en azından bir kısmının)

Oldukça değersiz olduğumu düşünürüm.

Ben duyarsız insanlara hep çok kızmışımdır…

Çok da duygusalımdır…

Düşünceli olduğumu da söyleyebilirim…

İçimde ne fırtınalar kopar…

Yalnız şunu da söylemekte fayda var:

Eğer birisi için bir şey yaptıysam ve aslında bu küçük bir şeyse de pek söyleme gereği duymam…

Ne de olsa benim bilmem yeterli….

Sanırsam beni duyarsız yapan da bu olmalı onların gözlerinde.

Hayatım boyunca bazı anlarda ‘mutlu’ olduğumu hissetsem de ‘Mutluluk kavramıyla pek aram yoktur.’ Desem yalan olmaz.

Hayatta herhalde en çok acıya inanırım.

Gece yatağıma girdiğimde hissettiklerim genelde zihnimin yorgunluğu ve kalbimin ağrısıdır.

Hyatım boyunca demesem iyi olur ama başka da ne denir ki şu merete…

Yaşamım boyunca hiç kimseyle bir şey paylaşmadım.

Sanırım bencilliğim de buradan geliyor.

Beni yiyip bitiren ve belki de her gün binlerce kez ölmeme sebep olan şeyleri hiç kimseyle paylaşmadım, paylaşamadım…

Onlar ne yaptılar peki?

Kim olacak

‘en iyi arkadaşım’ dediklerim…

Onlar benimle çok şey paylaştılar…

Anlatmaktan çekinmediler.

Kısacası onlar bana güvendiler.

Benim de anlatabileceğim çok fazla hikayem vardı!

Yaşamım gereğinden fazla güllük gülistanlık olduğu için mi anlatma gereği duymadım?

Yoksa…

Yoksa onlara güvenmeyi denemedim mi hiç?

Daha fazla ne yazayım!

Yazdıkça batıyorum!

Ben gerçekten de o beş kelimeye sığdırılabilecek bir insanım sanırım…

Artık insan da denir mi bilmiyorum ama…

Sahip olduğum hiçbir şey yok.

İnsanı insan yapan erdemlerden sadece birine sahipsem ,bunu, bana söyleyin!!!!

Abraxas...

Süper Babaanne ıyk!

2008-10-17T18:12:00.006+03:00

Bugün televizyonda bir dizi gördüm. İsmi görünce şaka falan sandım, sonra izlemeye koyuldum. Millet artık ne yapacağını şaşırdı valla, hep bir şeye özenme... Nasıl bir milletiz yahu! Dizinin ismi 'Süper babaanne' . Gül gül öldüm ya, o ne öyle. Süper babaanne rolünde de Asuman Dabak var. Önceden Tatlı Hayat dizisindeki Menekşe'yi canlandırmıştı, izleyenler hatırlarlar. Nasıl da sevmiştim o zaman. Sonradan neler olduysa, 'Bir İtirazım Var' diye bir program yapmaya başlamıştı. Topuna sinir oluyorum zaten. Herneyse bu dizinin teklifi geldiğinde nasıl kabul etti acaba merak ettim. Bir de yeni bir atraksiyon geliştirmişler, kadın parande atarak geliyor falan herkesi dumur ediyor, bütün kötü adamları yakıp geçiyor, tam işkence.Ha bir de süpürgesi var, uçuyor deli gibi. Süpürge olduğunda cadı, büyücü vs. oluyordu diye biliyorum ama... Diziyi görünce aklıma 'Gazman' geldi, hatırlarsınız...İyilerin dostu, kötülerin düşmanı... Kostümünün önünde G harfi vardı, babaannemizin üstünde de SB yazıyor. Dayanamadım kapattım. Süperman, batman, spiderman falan o olaylara hiç girmeyeceğim. Onlar tamamen farklı bir dünya. Adamlar hayal ürünü mürünü bir şeyler yapıyorlar da biz ne yapıyoruz bilemiyorum! Ben senaryo falan yazamazdım, zor işler. Yazanlara da saygım sonsuz ama insan işini düzgün yapmalı. Her gün televizyonda bir sürü dizi film vs. görüyoruz, bir kısmını da izliyoruz. Senaryo yazmak için saçma sapan şeyler yazıp insanları televizyonlarının başına kilitliyorlar. Saçma sapan şeyler için! Ordan burdan gördükleri şeyleri basitleştirip önümüze koyuyorlar.Bilgisayarla yaptıkları görüntüler de o kadar komik duruyor ki! Şimdi bu üretmek mi oluyor, ben adını koyamadım...

Abraxas...
17.10.2008

Anlayış!!!

2008-10-17T14:12:00.007+03:00

Çok sıkıntılıyım bizim okuldan yana, bizim hocalar keşke şu yazıyı okusalar!!!
Okulun mühendislik fakültesinde yaklaşık 5000 tane öğrenci var, kantin deseniz 50 kişilik... Bu nasıl bir tezat yıllardır çözemiyorum. Bir de 'Ben okulun idare amirim!' diye okulda bağıra çağıra gezen bir 'idare amiri' var, o da ne oluyorsa... Adam elinde bir bardak sıcak çikolata, çay, kahve vs. görse başlıyor kıyameti koparmaya... Yok işte gidin de kantinde için, yok bilmem gidin şunu kantinde yapın, olmadı dışarı çıkın... N'oluyoruz allaşkına! Kreş de miyiz, üniversitede mi anlamıyorum. Şimdi havalar sıcak olduğundan bahçeye falan çıkıyoruz ama yine kış yaklaşıyor, ha geldi ha gelecek o zaman ne yapacağız bilmiyorum. Asıl benim sinirimi bozan şey şu: Koskaca okula bir cafe mafe bir şey yapamazlar mı, bir sürü boş alan var. Bugün de okulda konferans mı ne vardı, okulun içi buram buram kahve kokuyordu, zaten hazırlıklara dünden başlamışlardı. Kahve dünyasını getirdiler okulun içine koydular. Şu okul biraz da kendi öğrencilerine değer verse... Bizim de böyle şeylere ihtiyacımız var, biz de insanız...
Kimse bizi anlamıyor yahu! Bir de şu var: Konferanslar falan oluyor mesela, konferans salonunun ön kapısına, arka kapısına, üst kata, alt kata güvenlikleri koyuyorlar okulun içinde bizi kaderimizle baş başa bırakıyorlar. Dolambaçlı yollardan geçerek varmak istediğimiz yere ulaşabiliyoruz. Bizi ne olarak görüyorlar ki! Vebalı değiliz, onu biliyorum. Allah'a şükür okulun da öğrencileriyiz. Bu zorlama ne oluyor, adam falan da öldürmüyoruz, öldürsek diyeceğim ki 'Tamam!'.Adamlar haklı olacak o zaman ama şunun mantıklı bir açıklaması varsa bunu bilen bana anlatsın, herhalde benim kafam biraz kıt olduğundan anlayamıyorum.
Okulun içine öğrencilerini bir bir işkenceyle sokan, yeri geldi mi okuldan çıkmalarına dahi izin vermeyen bir okul bizimkisi.
Hocalar acaba memnun mu hallerinden bir de bunu merak ediyorum.
Akıl fikir diyorum...

Sevgiler...

Abraxas...
17.10.2008

Yoksulluk

2008-10-15T18:55:00.009+03:00

Blog Action Day kapsamında 15 Ekim günü yani, bugün blogların çoğunda 'Yoksulluk'la ilgili konularda yazılar yazılıp yayınlanacak. Bizim blogumuzda bu gruba dahil.Peki ama yoksulluk nedir?

Yoksulluk, "Toplam kazançların, insan varlığının devamı için gerekli olan yiyeyecek, içecek, barınma, giyim vb. gibi asgari düzeydeki fiziki ihtiyaçların karşılamaya yetmemesidir." şeklinde tanımlanmaktadır. Bir başka tanımlama biçimiyse; "Bireylerin beslenme, barınma, eğitim ve sağlık gibi temel gereksinimlerini karşılayamama veya toplumsal standartların gerisinde kalma ya da yaşamın gerektirdiği imkanlardan yoksun olma durumu." şeklindedir.
Her yerde ve her zaman gündemde olan bir konudur aslında. Hemen hemen hergün çevremizde, televizyonlarda, gazete haberlerinde bu konuyla karşı karşıya kalıyoruz. Hatta yoksul olan kişi biz de olabiliriz.
Gelir seviyesi yoksulluk seviyesinde ve onun biraz daha altındaysa, insanlar birtakım harcamalarına kısıtlama getirirler, getirmek zorundadırlar. Kimi yemeyi içmeyi azaltır, kimi eğitim masraflarını kısar vs.bir şekilde toplum içinde hayatta kalmaya çalışırlar...
Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı (UNDP) tarafından geliştirilen 'bir kısım bireylerin insanca yaşam imkanlarına sahip olmamaları' anlamına gelen 'insani yoksulluk' kavramının üç şekilde hesaplandığı söylenmektedir. Bunlar:
1) Yaşam Süresi
2) Eğitim
3) Ekonomik ve Sosyal İmkanlar
olarak sıralanmıştır.
Yaşam süresinin kısa olması, başka bir deyişle uzun bir yaşama sahip olamama durumu insani yoksulluğun göstergelerinden ilki olarak kabul edilmiş. Eğitim imkanlarından faydalanamama durumu ise insani yoksulluğun ikinci aşaması oluşturmaktaymış. Bunu okuma-yazma bilmeyenlerin oranı şeklinde de ifade edebiliyormuşuz.UNDP'ye göre 3. sırada yer almakta olan ekonomik ve sosyal imkanlar kriteri ise adından anlaşıldığı üzere kişilerin ekonomik ve sosyal imkanlardan yararlanamamaları anlamına gelmektedir.
Bunları kısaca açıkladıktan sonra kendimize dönüp bakmamız gerektiğini düşünüyorum. Biz bu maddelerin arasında neredeyiz, toplum nerede, dünya ne durumda vs...
Halimizin içler acısı olduğunu düşünüyorum. Çünkü yoksulluk denen şey, başta açlık demek bana kalırsa. Özellikle gelişmemiş ve az gelişmiş ülkelerde çok sık rastlandığını görmek çok zor olmasa gerek. Tabi bu gelişmiş ülkelerde rastlanmadığı anlamına gelmiyor hiçbir şekilde. İşin en kötü kısmı yoksulluğun artmasıyla toplumlarda sınıflaşmanın oluşması. Kime sorsanız sınıflaşmanın olmasına karşıdır, hak, hukuk, adalet vs. lafları herkesin dilinde. Peki ama bu yoksulluk neden kaynaklanmakta, insanlar neden bölünmekte? Uçurum giderek büyümekte. Zengin, aristokratik, burjuva ya da kendilerini sosyete olarak tanımlayan grupların kendilerini toplumdan bir şekilde ayırmalarında olduğu gibi yoksullukla mücadele etmekte olan insanlar da ihtiyaçlarını karşılayamıyor ve bir süre sonra hayatlarında bir değişmenin olmadığını gördüklerinden olsa gerek bu durumu kabullenip ayrı bir sınıf oluşturuyor, kendilerini toplumdan kısmen ya da tamamen soyutluyorlar. Bu iğrenç bir durum bana kalırsa. Bütün bunların iyileştirilmesi içinse yoksullukla mücadelede toplumun her kesiminin duyarlı davranması gerekiyor. Devletin de yoksulluğun azalması yönünde politikalar izlemesi kaçınılmaz olmalı. İşsizliğin azaltılması, insanların eğitim ve sağlık imkanlarının artırılması vs...
Yoksulluk dünya üzerinde var olduğu sürece hırsızlık, gasp, dilencilik (tabi insanların istirmar edilmesi ve bunu meslek olarak benimseyenlerin olduğunu biliyoruz.) ve hatta savaşlar devam edecektir.
Yoksulluk sebebiyle nice beyinler köreliyor Doğu'da, Güneydoğu'da ve daha birçok yerde...O yüzden ben öncelikli olarak "Eğitim şart!" diyorum. (Bu fikir tamamen bana ait, doğrusu yanlışı tartışılabilir.) Çünkü eğitimin geliştirilmesi, okuma-yazma oranının artması ya da artırılması aynı zamanda bilimin gelişmesine olanak sağlayacaktır. Bilimsel yönü gelişmiş toplumların ekonomik ve sosyal kalkınmalarının çok daha güçlü olacağını düşünenlerdenim. Ne de olsa ayağımızı yere sağlam basmalıyız. Cahil bir toplum yoksulluğu da kaderi sayıp bunu benimseyecekken, tam tersini oluşturmak tamamen bizim elimizde.
-Ütopya mı?
-Bilemem.
-Belki günlerden bir gün bir 'süperman' çıkıp tüm insanlığı kurtarır.
-Çok ironik oldu bu düşünce.
-Bence de.
-Sana da oluyor mu bilmiyorum ama ben çok yemek yiyemiyorum.
Aklıma, hani Afrika'nın bilmem neresinde çekilmiş küçük, kemiklerinin neredeyse tamamının sayılabildiği bir çocuk, arkasında da o küçük çocuğun öldüğünde yenmesi için bekleyen bir akbabanın durduğu trajik olan fotoğraf geliyor. İnsan gözünün önüne o fotoğrafın yüzlercesini, binlercesini ve hatta milyonlarcasını getirdiğinde utanıyor kendinden ve hatta insanlığından.
-Evet, haklısın.
-Kime ait bilmiyorum, birkaç dize okumuştum,
"yoksulluk yokluk,
varlıklı olmak zenginlik anlamına gelmez...
peki öyleyse
yoksulluk nedir yoksulluk?..." diye...
Sanırım her şeyi bu birkaç dize açıklıyor...

Sevgiler.

Abraxas...
15.10.2008

Ütü Modu...

2008-10-12T14:44:00.001+03:00

Laboratuvarlar başladı, artık sürekli önlükler yıkanıp durur. Bizim önlükler yine yıkandı, yıkama işlemine hiç karışmadım.Gerçi zaten makine tarafından yıkanıyor ama olsun, makineye ben koymadım o beyaz yaratıkları.
Neyse bizim önlükler yıkanmış, asılmış, kurutulmuş... Benim önüme ütü yapılmak üzere geldi. Ütü yapmayı da hiç sevmem...Zaten sevgili kardeşim yaklaşık bir ay önce ütüyü balkona koymuş, ne akla hizmet anlamadım. Yağmur da yağınca ütünün bütün kabloları falan, içi dışı suyla dolmuş. Bunu annem duydu ya "Sakın ütüyü açmayın.Allah korusun elektirik melektirik çarpar yavrum!" diyip duruyordu. Hatta her gün sırf bunu söylemek için arıyordu. Neyse biz Ankara'ya gittik ya o sırada annem yine bizi tembihledi: "Sakın ben gelene kadar ütüyü açmayın!" diye... Annem de kurban bayramına doğru gelicek, kim bekler ki o zamana kadar. "Tamam" diyerek geçiştirdik. Bugün mecburen ütü yapmak zorundaydım ama ütüyü açmaya cesaret edemiyordum resmen. Annem artık bunu içime nasıl işlediyse bir ara tırstım, ya elektirik çarparsa diye. Elektirik çarpmasından korkmuyorum da eğer olur da çarparsa ben anneme ne cevap veririm diye tırsım tırsım duruyorum. Artık ömrü billah annemin dilinden kurtulamam diye düşünüyorum tabi... O sırada gözlerimi tavana dikip içimde bin bir düşünceyle kabloyu prize taktım... Anaaaa!!!! Hiç bir şey olmadı. Nasıl mutluyum bir bilseniz... :)
Kendi önlüğümü ütülemekle başladım işe, gayet güzel ütüledim misler gibi oldu. Hemen de askıya asıp kaldırdım dolabıma. Sıra sevgili kardeşimin önlüğünün ütülenmesi işine geldi. Gayet iyi niyetli duygularla elime aldım önlüğü, tam ütülemeye başlayacağım, bir baktım ki önlüğün ceplerinden birisinde bir şişkinlik var. "Iyyy dedim peçete falan mı unuttu içinde acaba." diyerek cep kısmına elimi daldırdım, o anda elime birbirine yapışmış vaziyette bir çift eldiven geldi. Ayy iğrenç ya. "Heyyttt hoppp önlüğünü yıkamadın mı bebeee!" diye seslendim. Bizimkisi de makineyle evin tozunu falan alıyordu. "Yıkadım!" şeklinde karşılık gelince, "İçinden eldiven çıktı!İnsan bir çöpe atar yahuu!" diyerekten tepkimi koydum. Karşıdan gelen ses hiç iç açıcı değildi: "Ay hemen onları çöpe at, kimbilir fare falan mı kestim onlarla!" Hönk!!! O ne yahu öyle, "Elma kestim." der gibi... Nasıl bir rahatlık... Bilim adına kesilen hayvanlara üzülüyorum aslında ama biraz daha soğukkanlı biri olsaydım ben de keserdim herhalde... Ne olursa olsun amaç bir şeyler öğrenmek ne de olsa. Bir de bunların fotoğraflarını falan çekiyorlar iğrenç iğrenç... Hepsi bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçti ama fotoğrafları buraya koymam yasal açıdan uygun olmayacağından göremeyeceksiniz. "Git çabuk ellerini yıka!" diye bir ses geldi hemen ardından... Ben sanki afet çıktı gibi direkt ellerimi suyun altına attım ve birkaç kere yıkadım, ne oluyorsa bana! Sonra ne yapıyorum ben diye düşünerek tekrar görevimin başına döndüm. Zaten önlüğün içinde eldivenler de yıkanmıştır diye düşünerek önlüğü ütüleme işlemime kaldığım yerden devam etmeye başladım. Ellerimde böyle garip bir his, pislenmiş de geçmeyecekmiş gibi. Büyük güçlüklerle ütüyü bitirdim ve astım askısına önlüğü...
Yarın da Eminönü'ne gidicez, laboratuvar için malzemeler lazım onları almaya. Duyan "Biz de takılırız size." diyip duruyor. Ders çıkışı kaçmayı planlıyoruz millete çaktırmadan. Arkamdan öpüşe koklaşa gelen tiplerin olmasını istemiyorum.Nasıl bir sınıfsa Dallas'ı aratmıyor. Artık sıkıldık!
Yine dağıttım konuyu, belki Eminönü'ne gitmişken kendime bir önlük daha alırım, zaten acayip önlük alasım var. Geçen önlüğüme fenol kırmızısı değmişti de izi geçmedi, uyuz oldum. Rengi de turuncu turuncu gözüme batıyor. Keşke asistanlar da önlük alsalar, önlüklerini hiç yıkamıyorlar. Var ya mikrop doludur önlükleri, bence hiç hoş değil. Bir de bize her hafta yıkamamızı söylüyorlar, böyle de kötü örnek olmazki!!!!

Abraxas...
12.10.2008

Şablonum Hayırlı Olsun =)

2008-10-11T21:49:00.001+03:00

Efendim bugün şablonumu değiştirdim, daha doğrusu şablonum CyberEx tarafından değiştirildi. Kendisine teşekkürü borç biliyorum, bütün gün benim kaprislerimle uğraştı, sağolsun. Hiç 'Ahh' etmedi ya da bana hissettirmedi. Şablonum henüz tam olarak oturmuş olmasa da yakın zamanda kendine gelecektir diye düşünüyorum.
Her neyse arkadaşımın yolladığı şablonların hiçbirini beğenmedim, benim beğendiklerimi de o beğenmedi. Sonrasında bana beğenmediklerini göster dedim, baktık işin içinden çıkamıyoruz, ortamı kendisine bıraktım ve meydandan çekildim. Zaten öyle olmasaydı şablon şimdiye biraz zor yapılmış olurdu.
Ellerine sağlık, zamanına ve emeğine sağlık arkadaşım. Bu çiçekler de sana =)
Tekrar teşekkürler.

Abraxas...
11.10.2008

Mutlu Yıllar!!!

2008-10-09T16:11:00.001+03:00

Bir anda aklıma geldi, bugün benim kuzenim doğumgünü. Kutlamadım valla, biraz önce bir baktım 9 Ekim yazıyordu."Anaaaa" diyerek bir tepki gösterdim, annemle babamın da evlilik yıldönümü laf aramızda. Zaten bu ekim ayı, nasıl bir aysa bir sürü tanıdığım bu ayda doğmuş, nişanlanmış, evlenmiş vs...
Mesela 14 Ekim benim ikizimin doğumgünü. :p
Neyse kuzenim şimdi yurtdışında, daha gideli bir ay oldu, ama görüşmeye vaktimiz olmamıştı. Aslında başka şeyler de oldu da artık geldiği zaman görüşücez onunla. Zaten bizim aile toplu halde garipleşti, herkese bir haller oldu, niyeyse artık anlamadım gitti. Oldum olası anlamamışımdır zaten. Bizim aile derken bahsettiğim kısım annemlerin taraf oluyor... Pek haz etmem zaten annemin ailesinden ama benimsemişim herhalde bizim aile dediğime göre...
Neyse babamların aile süperdir, laf ettirmem. Eden olursa da zaten karşısında beni bulur. Tepkim sert olur, çok sert olur.
Hatta bir keresinde aile meclisi olarak toplanmıştık, teyzemler bilmem neler falan... Anneannem bir laf etti herhalde, demediğimi bırakmamıştım. Zaten hiç sevmem kendisini. Annem bile sevmiyor, sırf annemin annesi diye saygı duyuyorum da işte o zaman nasıl patladığıma ben de şaşırmıştım. Hararetli bir şekilde konuşurken, sanırım biraz dedem üzerinden demogoji yaptım, bir süre sonra hepsi ağlıyordu. Üstüne bir de "Yalandan ağlamayın!"falan diye bağırmıştım.
Zaten işe yarar bir insan varsa o da dedemdir, Allah rahmet eylesin hiç tanımadım kendisini. Öldüğünde 1.5 yaşımda bile değilmişim. Aradan geçmiş 20 yıl, halâ dedemden bahsederler saygıyla_sevgiyle, anneannem hariç tabi. O kimseyi sevmez kendinden başka. O yüzden ben de onu sevmem. Bence sevgi denen şey karşılıklıdır, beni sevmeyen bir insanı ben de sevmem, saygı duymak ayrı tabi. Kendisine saygı duyduğumdan yüzünü görmeye bile tahammül edemiyorum, yanyana gelsek zaten kesin bir olay olur.
O gün bir de Tekirdağ'da teyzemlerin evindeydik, tam olarak beş tane teyzem var da hiçbiri bir işe yaramıyor. Neyse bunları evlerinde rezil etmiştim ama hiç pişman değilim, söylediklerimin hepsi doğruydu çünkü, tek kelime edemediler. Oh canıma değsin. Yalandan ağlıyorlar bir de, vah vah. Sanki üzülücem de susucam sandılar, ne susacakmışım zaten üzülmesem patlar mıydım! Kardeşlerimi de beni de aptal falan sanıyorlar herhalde, hep susuyoruz ya... Bizde de ne sabır varmış, sus sus sus nereye kadar... Yalanın bini bir para, ne biçim insanlar... Bir de okumuşuz, görgülüyüz, şöyleyiz böyleyiz diye geçiniyorlar... İnsan olamadıktan sonra, okumuşsun, paran olmuş ne anlamı var! -Hiç anlamı yok tabi.
Asıl benim şaşırdığım annemin nasıl o annenin karnından çıktığı. Annemi zaten hep dedeme benzetirler, hep sabrediyor, içine atıyor o da ama biz biliyoruz tabi, gözünden anlarım ben annemi. Ben de zaten annem gibi saf, temiz kalpliyim ya, hep üstümüze geliyorlar. Kardeşlerim de öyle ama bu yazın ikizim vallaha tüm yalanlarını yüzlerine vurdu. Nasıl bozuldular. Yalan söylediğini söylüyorsun, hala bir kılıf bulmaya çalışıyorlar ya çok komik oluyorlar, artık gülüp geçiyoruz. Ay bir de yalan söyledikleri şeyleri duysanız, gülmekten koparsınız da ben sağlığınız açısından buraya yazmıyorum artık o derece düşünün yani...
Herkes yalan söyler de yalan söylemenin de bir adabı var...
Neyse ben bunlarla ilişkimi tamamen kestim, annemlere de dedim zaten.
Annem de babamla konuşuyordu bir ara duydum "Çocuklar uzakta ya bunları kendi taraflarına çekmeye çalıştılar da çocuklar bak, onlar da anladılar, ilk başlarda korkmuştum biraz." falan dedi. Düşünün artık, bunu söyleyen annem yani onların ablası, kardeşi, kızı... Bir de çok bağlılar birbirlerine güya, hepsi yalan var ya sırf gösteriş...
En son kapıyı çektim çıktım ya kesin birbirleriyle haberleştiler. Teyzemin biri Tekirdağ'dan Ankara'ya gelmişti. Ben İstanbul'daki teyzemle tartışmıştım. Bayramda hiç aramadı, sanki çok lazımdı. Tekirdağ'dan gelen teyzem de embesil midir nedir, bayramın üçüncü günü eşi geldi "Biz eve gidiyoruz da bir hoşçakalın deyim"dedi. ben de o sırada yatıyordum, neyse bu gitti kalktım "Niye gelmiş." falan dedim, hanımefendi teşrif edememiş, yüzü yok herhalde.
Nasıl bir saçmalıktır, bayram günü kapının önüne gelip de hoşçakal demek. Hiç gelme kardeşim, insanlar da beyin denen bir şey vardır, bunlar da ne var anlamadım. Allah akıl fikir dağıtırken nerdeydiler acaba...
İnsan dediğin insanlığından utanıyor....
Herneyse, konuyu çok dağıttım, Murat Abimin doğumgünü kutlu olsun. :)
Murat Abim bu yazıyı okusa var ya sinir krizi geçirir, ne biçim doğumgünü kutlaması bu diye. Bir doğumgünü kutlayacağım diye tüm aileyi yerden yere vurdum, ben de az değilim valla. Şuanda kendimden korktum. Neyse ama Murat Abim onlar gibi değil, bir keresinde erkek kardeşimi bir de beni almıştı, teyzeme gidecektik (bu da başka bir teyze), neyse ona gitmeden önce başka bir yere gitmiştik. O zaman da üçümüz birden depresyondaydık, baya konuşmuştuk... Hatta ilk defa o zaman konuşmuştuk, Murat Abimin onlar gibi olmadığını da ordan biliyorum zaten. En azından ortak yanlarımız vardı, insan olmak gibi.
Yine bir iğneleme yaptım galiba, bu yazının güvenliği açısından bir nokta koymanın vakti geldi, yoksa susturulana kadar susmayacağım. :)
NOKTA.

Abraxas...
09.10.2008

Hayat Sana Uymuyorsa Sen Hayata Uy!

2008-10-08T20:09:00.003+03:00

Nasıl yaptığımı bilmiyorum ama kendimi sınıftan baya bir soyutlamışım. Bugün bir arkadaş geldi de yanıma öyle olduğumu falan söyledi.
Ben de dedim "O kadar belli oluyor mu?"... Çok belli olduğunu söyledi.
Aman napayım valla gayet memnunum halimden. Her gün saçma sapan bir sürü insanla muhattap olacağıma hiç olmam daha iyi.
Ne kadar ikiyüzlü insanlar var şu hayatta bir türlü algılayamıyorum. Neyse ama hayat bana uymadıysa ben hayata uyarım artık, napalım.
Zaten bugün okula geç kaldım, ben de biraz saldım galiba bu sene, öyle görünüyor. Neyse toparlarım artık bir şekilde, çok da önemsemiyorum açıkçası.
Zaten dersler çok zor, hocalar son dakikaya kadar ders işliyor, haliyle çok sıkılıyorum. Bir de daha laboratuvar dersleri başlamadı. Asıl o zamanı merak ediyorum ben.
Bugün ders aralarında kahve, sıcak çikolata vs. vs. içe içe bir hal oldum.Ders sırasında da şeker meker yedim, masanın üstünü bir görseniz kendinizi Mamak çöplüğünde falan sanırdınız.
Yalnız yazının başında bir arkadaş böyle böyle dedi dedim ya, aslında birkaç kişi o şekilde konuştu benimle, yazıyı yazdığım sırada fark ettim bunu. Milletin yanından ölü gibi hiç selam vermeden geçince herhalde farklı düşündüler ama olsun önemli değil.Bir de yemeğe gidiyoduk, bizim Gizem bir de Merveyle.Aslında Gizem Merve'nin arkadaşı da işte birlikte gittik, sonra Merve dife girmeyince biz Gizem'le girdik falan filan. İğrenç bir gündü diyebilirim. Bomboş geçti. Peki, bunları niye anlatıyorsun, diye soracaksınız haliyle. Bilmiyorum ben de, bazen insan içindekileri bir yerlere atıp, beynini boşaltmak istiyor. Kafamı kurcalayan çok şey var, hepsini anlatamıyorum tabi ama bunlar daha basit şeyler. Yazması kolay oluyor. Deşarj oluyorum diyebilirim.
Zaten dün akşam da havuza gitmiştim, analitik kimya vardı ya. :)) çok yoruyor beni o ders ama hocaya aşık oldum ya, sırf o adam konuşsun, ben dinleyim yani. İnsanın o derste sıkılmaya vakti olmaz. Neyse havuzdan nerelere daldım... Zaten dün de balıklama atlıyım derken havuzun dibinde buldum kendimi, nasıl atladıysam artık. :)) Perşembe günleri de bizim analitik kimya lab. dersleri var, o yorgunluğun üstüne perşembeleri havuza giderim artık.
Bir de Ankara'ya gitmiştim ya, tamı tamına 3 kilo almışım. Nasıl bir insan evladı kısacık bir bayram tatilinde o kadar kilo alır ki!!! Sinir oldum, zayıflamam lazım :) Göbeğim çıktı resmen. Eeee tabi normalde hiç mantı yapmayan annem sürekli peşimde mantı tabağıyla gezerse olacağı buydu...
Acaba diyorum platese falan da mı yazılsam???
Aranızda plates yapan falan varsa, bir anlatsın şu olayı insanlık namına.
Bir elimde yetmiş beş karpuz taşımaya çalışıyorum gibi oldu. Bunu da şu anda fark ettim. Artık beni bu aralar idare edeceksiniz. Depresona girdim galiba. Yardım edin de çıkayım!!!
Sevgiler, saygılar efem!!

Abraxas...
08.10.2008

Hüsnü Bey Amca!!!

2008-10-07T23:17:00.000+03:00

Tüm dünyada olduğu gibi Türkiye'de de bir su-doku modasıdır aldı başını gidiyor.

Durdurabilene aşk olsun.Hatta aşk falan olmasın.

Su-doku meraklılarından sadece birisi olarak kronometre eşliğinde çözüyorum hepsini.

Gece-gündüz fark etmiyor üstelik.Yalnız su-dokunun da çeşitleri var.

Gazetelerde her gün gördükleriniz hiçbir şey değil.

MEGA su-dokuyu başarıyla bitirmiş olanlarınız varsa bana haber etsin.

Ben böyle bir şey görmedim, insanın beyni patlıyor desem yeridir.

Bir defaya mahsus olmak üzere "Bir deneyeyim." dedim ama demez olaydım.

3x9 luk alanda resmen.

Koyuyorsan sadece rakamı koysana, niye harfleri de koyuyorsun?

Hadi harfleri koydun diyelim, rakamları niye koyuyorsun?

Bana kastın mı var Hüsnü Bey Amca? (Hüsnü Sincar)

Biliyorum; sen de çözemedin onu, Şenol Uçar'da...(Yanında süre yoktu da o açıdan diyorum.) Ama çok gücendim valla başım çok ağrıdı, sana güzel bir su-doku hazırlayacağım Hüsnü Bey Amca!

Çözerken gözlerin dolacak, "Kendi yarattığım canavar bana neler yapıyor?" düşüncesi aklına geldiği anda da gözlerine dolan yaşlar boncuk boncuk akmaya başlayacak ve BİNGO!!!! Kaleminin mürekkebi su-doku üzerinde sulu dokuya dönüşecek ve benim sana hazırlamış olduğum eşsiz su-doku tarihe 'çözülemeyen tek su-doku' olarak geçecek.

Sen o günden sonra kalemine küsecek ve bu işleri bırakacaksın Hüsnü Bey Amca!

Hem zaten sudan tasarruf etme vakti geldi de geçiyor.

Yaktın beni Hüsnü Bey Amca!(Amca olmaya dabilir.)

Abraxas...

01.09.2007

Kadınlar Nasıl Mutlu Olur???

2008-10-06T22:40:00.000+03:00

Akşamdan kalma adam, büyük bir başağrısı ile sabah uyanmış.
Zorlukla gözlerini açıp yerinden doğrularak, şöyle bir etrafına bakınmış.
Komodinin üstünde bir bardak su ve iki aspirin duruyor.
Yatağın ayakucundaki sandalyede elbiseleri temiz ve ütülenmiş.
Aspirinleri içerken, komodindeki not dikkatini çekmiş;
Sevgilim, günaydın. Kahvaltın mutfakta. Ben alışverişe
çıkıyorum, erken dönerim. Seni seviyorum".
Kalkıp giyinmiş ve kahvaltı için mutfağa gitmiş.
Bakmış oğlu oturmuş, kahvaltı ediyor.
Masada da kendi servisi ve gazeteleri duruyor.
Oturmuş, kahvaltısına başlamış ve oğluna sormuş;
Evlat, dün gece ne oldu, biliyor musun?
-Evet, dün gece saat 3'ü geçiyordu sarhoş olarak eve geldiğinde.
Önce koridordaki sandalyeyi devirdin, ardından kustun, daha sonra da odanın kapısına kafanı çarptın, bir gözün morardı.

Adam, şaşırmış vaziyette:
-Anlayamadım.
O zaman niye her şey temiz, kahvaltı hazır ve gazetem alınmış?
- Onu mu soruyorsun!?
Annem seni sürükleyerek yatak odasına götürüp, pantalonunu çıkarmaya çalıştığında,
"Bayan, beni yalnız bırakın, ben evli bir adamım" dedin.

###############################################

Hakikaten okuyunca gülmemek elde değil ama bu fıkrayı gerçek yaşamdan bir kesit olarak düşünürsek durum nasıl olur bilemiyorum.
Kadınlar sarhoş bir kocanın söylediği tek bir cümleden mutlu olabiliyor.
Bir kadın nasıl olur da gecenin bir yarısı körkütük, sarhoş bir vaziyette eve gelinmesini, üstüne üstlük adamın bir de kusmasını nasıl görmezden gelebilir??? Aslına bakarsanız böyle bir şeyi aklım almıyor değil. Her ne kadar fıkra demiş olsak da gerçeğe çok yakın bence ama bu konudan uzun uzun bahsedip de fıkranın büyüsünü bozmak, sizleri de karamsar düşünmeye zorlamak istemem. Adam ne de olsa aldatmamış değil mi ama???
Biz kadınlar hakikaten garip yaratıklarız...

Abraxas...
27.09.2007

Önüm Arkam Sağım Solum Saklanmayan Ebe Sobeeeee

2008-10-05T18:18:00.000+03:00

Serzenişe pek meraklı arkadaşım Serzeniş Meraklısı tarafından geçtiğimiz pazartesi günü mimlenmişim. Ancak benim üç gün önce haberim oldu.
Konumuz bayram.Bayramın bize getirileri falan filan... Ben bu konuyla ilgili yazmayarak bir mim geleneğini bozacağım. Çünkü bayram bitti malumunuz...
Düşündüm taşındım, ne yazsam neden bahsetsem diye; aklıma bir doğumgünü yazısı yazmak geldi... Laf aramızda tam olarak dokuz gün sonra doğumgünüm olduğundan ne yazmam gerektiği konusu üzerinde çok da düşündüğümü söyleyemem. Düşündüklerim çok daha farklı şeylerdi. Mesela doğumgünümde hediye olarak ne isterim falan gibi şeyleri düşündüm. Aslında aklıma hiçbir şey gelmedi. Gerçekten vallahi hiçbir şeye ihtiyacım yok, sadece biraz daha huzur istiyorum. Umarım çok fazla şey istemiyorumdur.
Yazıya başlamadan önce bir sürü şey listelerim diye düşünmüştüm. Zaten benim arkadaşlarım da hiç anlamazlar bu blog işlerinden. Blog yazdığımı bilmeleri ama bloguma hiç girmediklerini de benim bilmemden dolayı rahat rahat yazarım demiştim kendi kendime, ne de olsa okuyan olmaz falan filan feşmekan... :)
Bir şey istemediğimi belirttiğim için yazıyı boşuboşuna uzatmanın bir alemi yok, bir an önce mimleme işlemine devam etmek istiyorum. Kasyaların kasyası Şehr-i Kasya'yı mimliyorum.
İyi mimlemeler. :))

Abraxas...
05.10.2008

Yalnız Kalmak İstemiyorum!

2008-10-02T21:51:00.000+03:00

Yalnızlığı sevmiyorum
Beni kendimle baş başa bırakan
Bazen de karanlığa hapseden
Yalnızlığı
Sev-mi-yo-rum!
Çevremde sesler olsun,
Görüntüler olsun...
Varsın kalabalıklar içinde yalnız kalayım.
Ama asla tek değil...
Yaşadığını hissetmek ister her insan,
Ben gibi...
Sesler olsun,
Görüntüler olsun.
Derin düşüncelere dalayım,
Kalabalık olsun,
İnsan olsun.
Karanlık olmasın...
Gözü açık olsun insanın
Korku dolar aksi halde yürek,
Beyin...

Abraxas...
02.10.2008

Ben Hiç Şeker Toplamadım!!!

2008-10-01T15:27:00.001+03:00

Normalde şekerle çikolatayla hiç aram yoktur, diyebilirim. Çevremdeki insanlar bu konuda bana zombiymişim gibi bakıyorlar."Çikolata yenmez mi ya inanamıyorum sana!", "Ay ben hemen gidip bir çikolata almalıyım, isteyen var mı?" ya da "Şeker yer misin kuzum?" gibi cümlelerle sıkça karşılaşıyorum. Hatta hergün birkaç kere bu tarz konuşmaların odak noktasında bulunabiliyorum. Bazen kendimi tutamayıp "Nasıl yiyorsunuz ya böyle sürekli?" diye büyük bir şaşkınlık içerisinde sorumu yöneltiyorum.Zombiymişim gibi bakıyorlar diye boşuna demedim herhalde, "Sen sus bir kere, çay bile içmiyorsun" diyerek anında susturuyorlar beni. Daha doğrusu söyleyecek bir laf bulsam susmam ama söyleyecek pek bir şey yok. Tepki verdiğimde "Şu çay da nasıl içilir ki!" falan gibi ablak cümleler kuruyorum. Herneyse şeker çikolata olayına dönelim. Şeker yine bir nebze kabul edilebilir bir şey ama bir adet çikolatalı gofreti, dikkat edin gofret diyorum, bile bitirem. İlginç olsa gerek,zira Ramazan bayramında ya da nam-ı diğer 'şeker' bayramlarında kendimden geçmiş bir şekilde çikolata ve şeker yemeye başlıyorum. Bunun sırrını henüz çözebilmiş değilim ama herhalde bayramda ortama ayak uyduruyorum. Çocuklar falan şeker topluyorlar ya, onlara şekerlerini verdikten sonra önemli bir görevi yerine getirmiş birisinin edasıyla bir şekeri mideye indiriyorum. Afiyetle, zevkle ve de neşeyle... Küçükken -bir zamanlar ben de küçüktüm :p- bayramlarda kardeşlerim de dahil olmak üzere sitenin bütün çocukları şeker toplamak için toplanırlardı. Ben hiç şeker toplamadım. Bana göre, evdeki şekerler bize yeterdi, sonuçta babamın şeker ve çikolata alacak parası vardı...Yanlış düşünmüşüm tabiki, çocukluk işte. Sanki şeker ve çikolata alabilecek tek baba benim babamdı... Çocuk olsaydım şimdi, şeker toplamaya gider miydim acaba, diye iç geçiriyorum. Aslında zevkli olabilirmiş.Ben olayın asıl amacını çözememişim, ne kadar aptal bir çocukmuşum. Babam derdi ki, sen de git topla... "Ne o öyle baba ya bizim evde şeker yok mu da elalemin kapısını çalıp da şeker toplayacağım, bir kere utanır insan ya!" falan derdim.Aslında düşündüğümde şimdi komik buluyorum bu cümlelerimi. Bilmiş bilmiş konuşuyormuşum bir de...Bak bak bakk, bizim evde şeker yok muymuş... Hay Allah... :)) Bir de şöyle bir durum var, aslında söz şekerden ve çikolatadan açıldı ama ben bayramlarda harçlık da alamazdım. O harçlıkları şimdi verseler keşke. :))Babam ve annem tabiki her zaman harçlık verirler, gerçi bu bayram nakit yerine fotoğraf makinesi aldım ama olsun.Ailem dışında kimseden para alamazdım, sanki ayıp gibi gelirdi bana. Bazıları gizlice cebime falan sıkıştırırdı onlar hariç.Utangaç bir çocuk gibi -ki öyleydim- kafam önümde, mal mal "Teşekkür ederim ama sağolun alamam." falan derdim. Kendimi resmen Yeşilçam filmlerinde görür gibi oldum. Fakir ama gururlu kız modeli... Ay pek bir ironik... :)
Neyse ben şimdi bir şeker daha yemeye gideyim, yakında şeker yemekten komaya falan girmezsem tekrar yazarım.:)
Tekrardan iyi bayramlar, bol şekerlemeler. :)

Abraxas...
01.10.2008

Ankara Yolcusu Kalmasın!!!

2008-09-28T21:45:00.000+03:00

Uyanır uyanmaz bilgisayar başına geçtim diyebilirim aslında öncelikle TNT'de Monk'u izledim, birazdan da Lost başlayacak...Hazır reklamlar varken yazayım dedim.Ankara'ya geldim bu sabah saat 06.30 gibi...Ne kadar özlemişim, neredeyse 1yıl oldu gelmeyeli. (Sanırım olmuştur o kadar, çünkü en son ne zaman geldiğimi hatırlamıyorum...) AŞTİ'de indikten hemen sonra Ankaray'a geçiş yaptım.İki adet öğrenci bileti alayım dedim...İki öğrenci bileti dedim..."Adam da pasonuz var mı?" dedi.Ben de "1sn lütfen!"diyerekten çantamda paso avına çıktım.Hem öğrenci kimliğimi hem de İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin bana vermiş olduğu pasomu çıkarıp adamın gözüne gözüne soktum. Her neyse adam "Bu pasolar burada geçmez." dedi...Sanırım öğrenci kartı alabilmek için sadece Ankara'da okumak gerekiyor, İstanbul ya da herhangi bir şehirde okuyan öğrenci, öğrenci sınıfına sokulmuyor, ilginç, çirkin, abes...Şaşırdığımı söyleyemem, zira her türlü şeyi beklerim ABB'den, diye düşünerek tam bilet aldım. Bak bak bak... Gelir gelmez bir uyuzluk oluştu içimde, zaten oldum olası sevmemişimdir Ankara'nın insanını...Adamın ne suçu var diyeceksiniz, haklısınız ne diyeyim... Kurunun yanında yaş da...
Herneyse ankaray'dan Kızılay'a kadar gittim ve sonrasında metroya geçiş yaptım...Metronun yerin üstüne çıktığı bölümlerde tam olarak huzur buldum diyebilirim... Sessiz, sakin...Büyük binalar yok, yer yer ağaçlar falan var.Ankara'da da ağaç mı var?, diyeceksiniz bu noktada da, varmış cidden az da olsa..Metroda da kimse yoktu neredeyse, birkaç kişi ve ben...
Metrodan indikten sonra otobüse bindim bir de... Yolculuk üstüne yolculuk... :) Herneyse bizim otobüsün kalktığı yer değişmiş, yolun karşısından kalkıyormş artık, ben de alt geçitten geçtim. Normalde hiç uğraşmam ama bu sefer resmen alt geçitte uzun bir yürüyüş yaptım. :) Otobüse bindim, zaten kısa bir mesafe gidecektim. Otobüs hareket ettikçe ta ben lisedeyken bitirilmesi planlanan metro çalışmalarında halâ bir değişiklik olmadığını gördüm ama şaşırmadım, zira blunduğumuz bölgeye hiçbir şey yapılmayacağı geçen yerel seçimlerde açıklanmıştı, ne yapalım herkes aynı kişiye ya da partiye oy verecek diye bir şey yok, siyasetin kirli oyunları sabah sabah birbir gözümün önüne serildi.Konuyu değiştirmiş gibi oldum değil mi, hemen bir U dönüşü yapayım: Otobüs güzergahını da değiştirmiş... Saf saf etrafıma bakındım, nerelere giriyor bu otobüs soruları kafamda olarak...
Kulağıma da kulaklık taktım tabi, müziksiz geçmez değil mi?
Ben de öyle düşünmüştüm, sonra zar zar telefonum çalmaya başladı, bana kalırsa geç kalmış bir telefondu...Annem nerede olduğumu merak etmiş, o sırada da teyzemlerin evinin önündeydi otobüs, söyledim rahatladı...
Yollar bomboştu ya müthiş bir şey..Etrafta insan yoktu ya, bu görüntüye aç kalmışım resmen...Ankara böyle miydi önceden de... :))
Durakta inip eve gittim, annem kahvaltı falan hazırlamış. Kahvaltı alışkanlığım da hiç yoktur, neyse kırmayım o kadar uğraşmış dedim ama nasıl midem bulandı anlatamam.Herneyse pek bir şey yiyemedim, hemen yatmak istediğimi söyledim (otobüste de uyumuştum ama) ve çok özlediğim yatağıma kavuşmuş oldum... Bir ara annem kaldırdı, bana mantı yapmış. :)) Mantıya hayır denir mi hiç? Hemen kalktım tabi, yalnız annem de herhalde beni kıtlıktan çıktım falan sandı, tabağı nasıl doldurduysa artık, yarısına bile gelemeden tıkandım. Gerçi bu,tabağı gördüğüm anda zaten belli olmuştu, babamla birbirimize nasıl baktığımızı hiç anlatmayım. :) Mantımı kısmen yedikten sonra tekrar yatayım dedim, yatış o yatış... Uyumayı bile özlemişim, zira Ankara'da uyumanın tadı da bir başka. Neyse şimdilik Ankara izlenimlerim bu kadar, bütün gün sadece uyuduğumu düşünürsek fazla bile diyebilirim. Zaten Lost da başladı... Ben televizyon başına geçiyorum ve şimdiden herkese kazasız, belasız, mutlu ve iyi bayramlar diliyorum.
Sevgiler.

Abraxas...
28.09.2008

Eşleştiklerim...

2008-09-27T13:14:00.000+03:00

Blogcu adresimle ve yine bir sobelenme yazısıyla huzurlarınızdayım… Bu sefer eğlenceli bir şekilde (diğerleri değil miydi demeyin, düşüp bayılırım…) MeleBekk tarafından sobelendim. İlginç bir testle kendimize en yakın olanlarla eşleştiriliyoruz…

Sizler de bu zevkli testi yapmak için BUYRUN BURADAN…

Ben de hemen sonuçlarımı sizlerle paylaşayım:)

Kısmen kendimi gördüğümü söyleyebilirim bu testte, ancak bütünüyle öyle miyim, işte bunu bilemiyorum...Eşleşme yüzdelerime gelince sadece bir kişiyle %56 eşleşmiş görünüyorum. İki kişiyle %49luk bir uyum ve on yedi kişiyle de %42...Ehh hadi hayırlısı.. :)) Bu noktada birini sobelemem gerekiyor sanırım, o yüzden ben de sevgili Cii'yi sobeliyorum, sobeledim...

Sevgiler.

Abraxas...

27.09.2008

Ebe-Sobe...

2008-09-26T22:02:00.001+03:00

Ebe oldum!!!

Evet yanlış okumuyorsunuz, blogcu adresimle 4. kez sobelenme şerefine nail olmuş bulunmaktayım…

Sevgili Jojee beni sobeledi, birini sobeleyebilmem için oyunun kuralları içerisinde hareket etmeli ve birkaç sorunun yanıtını siz, okuyucularla paylaşmalıyım. Dilerseniz hemen başlayayım:

İsminiz?

Valla kimliğimde yazılanı yazmama gerek yok sanırım, gerçi blogumu takip edenler zaten soy ismime kadar biliyorlar, herneyse “Abraxas” denmesini tercih ediyorum. Zaten arkadaşlarım da bana abraxas, abrix, abra, abrakadabra ve hatta abrahaks gibi isimlerle hitap ediyorlar. Bu son yazdığım isimle hitap etmeyin, bozuşuruz benden söylemesi… :))

Nerelisiniz?

Aslında bu konuda da birtakım fikir ayrılıkları yaşamaktayım. Ankara’da doğdum, orada büyüdüm. Eğitimimi İstanbul’da devam ettiriyorum. Babam Kars’lı ama aslında onun babası İran’dan mı ne gelmiş, ailecek böyle bir karmaşaları var, hala anlamış değilim, zira diğer amcamlar da Rus. Bazen diyorum acaba babamda da Rusluk var mı? Adam bildiğiniz beyaz tenli, sarışın ve renkli gözlü… İşte böyle şeyler, artık siz neresi derseniz oralıyım… Hepsi kabulümdür.:)

Yaşadığınız yer?

İstanbul-Ankara arasında mekik dokumaktayım.

Mesleğiniz?

Henüz bir mesleğim olduğunu söyleyemem, ancak mesleki eğitimimi İstanbul Üniversitesi Kimya Mühendisliği bölümünde devam ettiriyorum. (Ahan da kimliğim açığa çıktı :p)

Hobileriniz:

Tartışmasız ilk sırada müzik var, gitarda klasik müzik eğitimi aldım ama okul dersane falan devam ettiremedim. Daha sonra tiyatro var, yine bir sene tiyatro eğitimi aldım ama sıkıldım, çok vakit alan bir iş, izlemek daha zevkli. Satranç benim hobi kriterlerine sokabileceğim ilk çalışmam aslında. Yaklaşık üç yıl satranç eğitimi aldım ve iki sene de mezun olduğum ortaokulda gönüllü olarak satranç dersleri verdim. Şimdilerde benimle oynayan kimse olmadığından bu da havada kaldı… Resim yapmayı çok severim, lisedeyken modeller üzerinde saatlerce çalışırdık, bu da resim konusunda gelişmeme çok yardımcı oldu diyebilirim. Son olarak tarihi mekanları gezmeyi çok seviyorum, herkese de tavsiye ederim… Gidilecek yer tarihi bir mekansa eğer, hiç sıkılmadan bin kere gidebilirim. :))

Evli misiniz?

Önümüzdeki yetmiş beş yıl boyunca evlenmeyi düşünmüyorum, zaten insanı bir arada tutan şey bir imza mıdır? Buna hiç inanmam.

Kaç çocuğunuz var?

Henüz yok ama planlarım var, mesela bir çocuk evlat edinmeyi çok istiyorum ilerde, çocuklar dünyadaki bütün güzellikleri yaşamayı hak ediyorlar çünkü, hepsini çok seviyorum.

En sevdiğiniz yemek?

Valla çok var…

Annemin yaptığı mantıya asla hayır demem mesela… Sonra Süleymaniye’de kuru fasulye pilav yemeyi hiçbir şeye değişmem. Karnı yarık da acayip severim. Sarma falan ne bulursam yerim. Dolmayı ise sadece zeytin yağlı severim.

Nerelere gitmek istersiniz?

Hangibirini sayayım bilemiyorum ama Türkiye sınırları içinde kalırsak eğer kesinlikle Doğu Anadolu ve Doğu Karadeniz Bölgeleri’ni gezmek isterim. Yok, eğer illa sınır dışına çıkacaksam Kahire ve Barselona görmek istediğim şehirlerin başında yer almakta… Yine de ömrüm olsun da daha fazla yeri göreyim.Biraz aç gözlüyüm galiba. :))

Evet efendim, soruları başarıyla cevapladım ve beş yıldızlı pekiyiyi hak ettim, şimdi gidip kendime kurdele takacağım ama öncesinde PuCCa’yı sobeliyorum.

Sevgiler...

Abraxas...
26.09.2008

Okul Yolu Düz Gider lalalalalalala...

2008-09-23T21:23:00.001+03:00

Efendim okullar açıldı malumunuz, bu sene okulumuz bir ilke imza atarak diğer fakültelerden erken açıldı hatta erken açılmakla da kalmadı sanki arkamızdan altılar kovalarmışçasına diğer birçok üniversiteden de erken kapılarını açtı, eğitime öğretime... Aslında bu belki de iyi olur, zira finallerin temmuza kadar uzaması beni çok rahatsız eden bir durumdu, hiç bütünlemeye kalmış olmasam da bütünlemeye giren arkadaşlarımın temmuzun o bunaltıcı sıcağında sınavlara gitmelerine çok üzülmüştüm, yazın Afrika sıcağını aratmayan o günlerinde biz dışarı çıkmaya bile cesaret edemezken, iş, güç, sınav dolayısıyla yollara düşen insanların hali harap ve bitaptı…Zira 18 temmuzda bile sınava gidenler vardı, korkunç değil mi? Yaz okulunun olduğu okullar hakkındaysa yorum yapmak bile istemiyorum…

Bu sene okulun erken açılmasından dolayı, daha erken bir tarihte de kapanacak… Tabi bu sefer bütünlemelerle birlikte temmuz ayının başına yine dayanacaktır, umarım bütünlemelere girmeme de hiç gerek kalmaz. Kendime acımak istemiyorum çünkü.

Bu sene derslerimiz oldukça ağır, bunu ilk derslerden de görmek, anlamak mümkün. Ancak laboratuvar derslerimiz henüz başlamadığından onların zorluk dereceleri hakkında şuan pek fikir yürütebilecek konumda değilim.

Organik Kimya, dersin Türkçe işlenmesi açısından bir avantaj teşkil etmekle beraber, namını pek sıklıkla duyduğumuz Prof. Dr. Cemil İbiş’den bu dersi almanın ileriki günlerde –bizim adımıza- bir zorluk teşkil edip etmeyeceğini de bizzat yaşayarak göreceğiz. Şimdilik oldukça sessiz sakin günler geçirmekteyiz, zaten hocamız da birinci sırada oturan öğrencinin bile kendisini duymakta zorluk çektiği desibel şiddetinde konuşmakta.

Differential Equations, Türkçe adıyla Diferansiyel Denklemler dersi de bu senenin zor derslerinden birisi, ancak dersimize giren Öğretim Üyesi Emre Güven hocamızı da geçen seneki Mathematics I ve II derslerinden az çok tanıdığımız için bu derse dair en ufak bir korku ya da tereddütü şimdilik içimde barındırmamaktayım.

Prof. Dr. Gülten Atun, Fizikokimya dersimize girdi ama valla ne yalan söyleyeyim dersinde rahatlıkla not alabildiğim tek hocaydı. Bu çok hoşuma gitti.

İlk günden hayatımıza konuşmasıyla hızlı bir giriş yapan Analytical Chemistry (Analitik Kimya) dersinin hocası Prof. Dr. Reşat Apak hakkındaki görüşlerimi de yazmazsam içim hiç mi hiç rahat etmez. Derse girer girmez seri halde İngilizce konuşmaya başladı ama diksiyonun mükemmeliyetini konuşmaktan hocayı dinlemeye pek vakit bulamadık, ardından halimize acıdı mı bilemem ama İngilizce olarak yaptığı uzunca konuşmanın bir benzerini de dersin ilerleyen dakikalarında Türkçe olarak tekrar etti ve bizi tarifsiz bir şekilde bir kez daha büyüledi, TRT spikerlerine taş çıkaran o mükemmel diksiyonuyla… O an dedim, “Tamamdır, olay budur, hoca budur…” Daha sonra dersin üç saat olması neticesinde (Aslında 4 saat ama 1 saati farklı bir hoca tarafından işleniyor.) bir anfiyi doldurmuş olan sınıfın meraklı bakışları arasında yeniden İngilizceye dönerek hızlı bir şekilde başladık ilk konularımızı işlemeye… Bize ilk dersten tolerans tanıyarak İngilizce olarak anlattığı her şeyi Türkçe olarak bir kez daha açıkladı. Ancak inanın, Türkçe not tutmak hiç bu kadar zor olmamıştı, İngilizce hak getire… Kimbilir, belki zamanla alışırım. Her şeye alışıyoruz zaten değil mi? Sonrasındaysa sınıfın ortak kararı sonucunda dersin bundan böyle hem İngilizce hem de zaman zaman Türkçe olarak işlenmesine karar verildi. Böylece biraz rahatlama fırsatı da bulmuş olduk, bu ince anlayışından dolayı da ilk dersten sevgimizi kazandı, ki aslında buna hiç ihtiyacı yok…

Her neyse şimdilik okul izlenimlerim bunlarla sınırlı ama yakında bunlara yenileri eklenecektir. O zaman da bu kadar rahat yazılar yazabilir miyim, bunu bilemiyorum tabi.

Yeni yazılarda görüşmek dileğiyle sevgilerimi sunarım efem!

Abraxas...

23.09.2008

Yağmur Yağsa Uykum Kaçsa...

2008-09-22T16:28:00.001+03:00

İstanbul yağmurlu, hiddetli, şiddetli içindekileri kusuyor adeta. Ben bu olaya üzerime aldığım yağmurluk ve elimdeki şemsiyeye rağmen öncelikle bilmem kaç YTL verip de almış olduğum eşi benzeri olmayan converse ayakkabılarımın orasından burasından sızıp da çoraplarımın içinden geçip ayak parmaklarıma değdiğini hissettiğim yağmur damlalarının akabinde pantolonumun paçalarından girmeye başlayıp bununla da yetinmeyip kafamın üzerinde durmakta olan şemsiyeye ve üzerime giymiş olduğum yağmurluğa rağmen enseme kadar ıslanmış ve en sonunda tüm iliklerime işleyen yağmurdan zor bela kaçıp bir otobüsün çok da rahat olmayan koltuklarından birine oturmuş hemen yanımdaki pencereden bakmaya çalışıyorum, kendimce, olduğu kadarıyla... Otobüsün hafif buğulanmış camı üzerine hızla ve fazlaca çarpan yağmur damlaları ardında oradan oraya koşuşturan insanlar… Bu görüntüyü görmeyeli uzun zaman olmuş hatta ve hatta daha öncekilerden daha farklı bir görüntü olduğunu fark ediyorum… Otobüsün küçük penceresinden bakarken “Ne güzel!” diyorum, “Baraj göllerimizi doldurmaya yetmeyecek olsa da yağıyor ya, yağsın tabi, ne güzel!”…

Yağmurlu günleri sevdiğim pek söylenemez zaten geçen gece de diz kapaklarımın ağrısından uyuyamamıştım, yağmur ben geliyorum demişti anlayacağınız…

“Sokaktaki insanlar ne durumda acaba, ben otobüse bindim, şimdilik iyi durumdayım… Ya da evlerini yine su basmış olan insanlar ne haldedirler…Can kayıpları olacak mı acaba? Keşke hiç kimse zarar görmese…” diye geçiriyorum içimden… Kuşlar da zaten yağmurdan afallamış şekilde bir o yana bir bu yana uçmaya çalışıyor.

“Yağmur o kadar şiddetli ki biz dünyalılardan intikam almak ister gibi bir hali var…” diye düşünmeye başlamışken ani bir şekilde kesiliyor hiddeti, şiddeti; duruluyor bir anda sesimi duymuşçasına. Aklımdakilerin hepsi siliniyor zaten o anda, hal böyle olunca ben de takıyorum kulaklıklarımı, gözlerimi de kapatıyorum, ne de olsa otobüsten indiğimde beni ıslatacak bir yağmur damlası olmayacak, diye sevinerek ve Taksim’e gitmeme engel olduğu için biraz da kızarak…

Abraxas...
22.09.2008