Büyüyoruz herhalde...Aslında hiç şaşkın değilim biliyor musun?
Yani ne biliyim, alıştırdı bizi, öyle değil mi?
Sonuçta o öldüğü zaman kendimi üzgün hissetmeyeceğim.
Belki de çektiği onca acıdan kurtulmuş olacağı için mutlu bile olacağım...
Sen ne dersin?
- Bilemiyorum, aslında ben tam olarak öyle düşünmüyorum. Bunları düşünmek beni üzüyor, konuşmak istemiyorum bu konuyla ilgili. O öldüğü zaman kendimi mutsuz hissedeceğim.
Ben üzülmüyorum ya, benim üzüntüm o küçük çocuk için. Ben onun için üzülüyorum. Yazık... Değil mi ama, sen de öyle düşünmüyor musun?
-Hmmm ya bilmiyorum...
Sence geri nasıl dönecek? Dönebilecek mi bir gün? Bence dönemez. Zaten ne yüzle dönecekki... Kaç yıl geçti aradan, bir kere bile arayıp sormadı. Herkesi perişan etti. Bugün o kadın komadaysa tek sorumlusu o...Herkes dağ gibi kadındı, diyor... İnsanın içi acıyor. Bence onu kimse affetmez bu saatten sonra...
Nerdesin şuan, görmeye gittin mi? Ben çok merak ediyorum ya bana da babam anlattı, konuştuk biraz da.
-Yok ben de il dışındayım şuan ama haftasonu gitmeyi düşünüyorum. Bence de kimse affetmez onu. Bana da babam söyledi, o da tesadüfen aramış ne zamandır aramıyorum diye düşünerek. O gün gitti yanlarına. Ben eve gittiğini sanıyordum, meğerse hastanede yatıyormuş...
Evet, ben de babamla konuştum. Eniştenin babası ölmüş ya, o sırada. Her şey üst üste geliyor... Çok kötü bir durum. İlk gün babama soramadım durumu nedir diye. Dün konuştuğumuzda sordum işte. Babam da pek konuşamadı, üzülüyor galiba o da." Bir şey yok ya, ölecek yakında." dedi... Görüştürüyorlar mı acaba?
-Yok zaten komada ya, sayıklıyormuş sürekli...
Ha doğru yaa.
-Kemikleri cam gibi olmuş, her an kırılabilirmiş. Yapılabilecek hiçbir şey kalmamış artık. Zaten kemoterapiye de yarın son kez girecekmiş. Kardeşleri falan da hastaneden çıkarmaya çalışıyorlarmış, ölecekse evinde ölsün diye...
Hadi yaa, bari kadını hasta yatağında rahat bıraksınlar ya!
-Zaten hastaneye ambulansla götürülüyormuş...
İyi de bu resmen eziyet olur o zaman. Durumu o kadar ağır olan birini neden eve götümeye çalışıyorlar anlamıyorum. Zaten kemikleri cam gibi olmuş diyorsun, ne gerek var eve götürmeye, saçmalık...Sahi ne kanseriydi?
-Bilmiyorum ki, meme kanseriydi, akciğere sıçradı, beyine... Tüm vücudu sardı işte...
...................................
Belki yakında öleceksin, hiçbirimiz bilmiyoruz bunu. Aramızda ölebilecek en son kişi belki de sendin. Hayat dalga geçiyor bizimle resmen ama ne olursa olsun umarım gittiğin yerde istediğin huzura ulaşırsın.
Sevgiler.
Abraxas...
24.03.2009
Dipnot: Arkadaşlar bu yazımın üzerinden günler geçti. Maalesef dün yani; 07.04.2009 tarihinde akşam 19.00 gibi hastamızı kaybettik. Yorumlarıyla destek olan herkese teşekkür ederim.
13 yorum:
ölüm sözkonusu olduğunda sözüm olmuyor olamıyor söyleyecek. ve aklıma hep adını hatırlamadığım bir yazara ait şu cümleler geliyor;
ölüm tanımı olmayan bir çiçeğin kokuları gibidir
ve tanımı olmayan ölümlerle ölür insanlar...
:( çok üzücü bir son kimseye yaşatmasın Allahım başka ne denilebilinir ki
Geçmiş olsun. Allah acil şifalar versin.
çok fazla söylenecek bişey kalmamış anlaşılan...üzüldüm,meme kanseri ilk olarak beyine sıçrarmış ve insanı mahfeden sonu hazırlarmış :(
ölüm için bir şeyler söyleyebilmek gerçekten çok zor. çok üzüldüm :(
Ben kanser hastalığı yüzünden babamı kaybettim. Batman 2'de Joker rolünü oynaya çocuğun ne kadar başarılı olduğunu, Mustafa Denizl'nin Beşiktaş'a doğru bir hoca seçimi olup olmadığını, vebunun gibi bir çok şeyi paylaşmak için hala elim telefona gidiyor. Oysa telefonunu iptal etirmek için kendim başvurdum. Kullanan yok ki artık. Sanki bir rüya gibi. Hiç olmamış gibi yok oldu baba. Ne bir haber ne bir mesaj var. Ne de bizim sesimiz ona ulaşmıyor. Bu sene Beşiktaş şampiyon olabilir. Kiminle paylaşacağım ki mutluluğunu? Babayla olamadıktan sonra satmışım anasını.
bloğumu şifreli yapıyorum okumak istersen mail adresine davet göndereceğim.beklerim..
benzer bir durum yaşıyoruz,muşuz.
Allah günahlarını affediyor acı çektikçe
Sabır ve sevgilerin birleştiği Dostlukların daha çok büyüdüğü Belki yorgun belki yoğun Yinede mutlu ve umutlu Güzellikler dolu günler Seninle Olsun
Cem Akyürek canımı çok yaktın be dostum :( 9 sene oldu babamı yitirdigim. Koskaca yere batası 9 sene 16-17 yasındaydım en fazla . O kadar zorduki o gunden bugunlere herşey. Şimdi bile baba dediğimde burnumun direği sızlar. :( Cennette olmaları umudu ile.
en sevdiğim insanı deedmi kanserden kaybettim öyle pislik bi hastalıktır ki allahım acı çekmesin bi an önce yanına al diye dua edersin en sevdiğin insanın gitmesi için yaşayan bilir allahtan sabır diliorum
Canım üzme sakın kendını kıyamam ya :(
Kısa bir öyküdür hayat
Uğruna upuzun acılar çektiğimiz
Kısa bir türküdür
Bir kez daha söylemek için delirdiğimiz.
Başınız sağolsun...
Yorum Gönder